Eξεταστική σου λέει μετά. Δεν μπορώ να βουτήξω σε ποινικά και δικαιοπραξίες, λυπάμαι. Γύρω μου γίνονται τόσα, μα τόσα. Περνάω πανέμορφα. Πότε πότε με τσιμπάει η απουσία σου, αλλά ξεχνιέμαι με τα φλερτ, τις συναυλίες στα γρασίδια, τα πάρτυ στα αστεροσκοπεία, τους ήλιους και τα μεσημέρια στο μπαλκόνι με τάβλι και Πασχαλίδη. Έχω μάλλον γίνει αθεράπευτα μελό και ροζ. Μα δε με νοιάζει, τόσον καιρό περίμενα με ένα μαύρο κι ένα γκρι στο στόμα και στα μάτια, έφτασε επιτέλους η εποχή που με βρίσκει ήρεμη. Δεν μπορώ ν' αποφασίσω γιατί θέλησες επικοινωνία, ίσως γιατί ψυχανεμίστηκες πως ήμουν καλά κι άρχιζα να ξεπερνώ τα ψέματά σου. Έχω διαπιστώσει πως ο κόσμος είναι αλλιώτικος όταν τον βλέπεις με άλλα μάτια. Κάτι ανάλογο έλεγε ο Καζαντζάκης, το θυμάμαι αμιδρά σε αφιερώσεις πάνω σε κίτρινες σελίδε βιβλίων της μάνας. Έλεγα να κάνω απολογισμό του πρώτου έτους, αλλά όταν περνάς τόσο έντονα, μάλλον όσα λόγια και να πεις φαντάζουν ιδιαίτερα φτωχά. Οπότε θα μείνω με τις υπεραναμνήσεις. Και συνεχίζουμε.
Τελικά η ζωή είναι όμορφη. Περίεργη, αλλά όμορφη. Σαν πόρνη πολυτελείας, ας πούμε.
Αυτά για αρχή.