Ν.

Κάποια από τα ταξίδια σου
και λίγα από τα βλέμματα σου
θα ΄ρθω το βράδυ να τα κλέψω
μαζί με την απεραντότητα εκείνη της σιωπής σου
της σιωπής σου όταν μετράς τα ηλίθια φεγγάρια
ή όταν στιφογυρνάς τις αλήθειες πάνω στο τραπέζι.
Τεμαχίζεις κάθε ίχνος της ύπαρξής μου.
Με διαλύεις.Απλά και μόνο επειδή υπάρχεις
κι αγνοείς κάθε μου απόπειρα
κάθε μου αναστεναγμό και κάθε μου θέλω.
Να,θέλω για παράδειγμα να σε συναντήσω.
Πιο πολύ τώρα.
Πιο πολύ από κάθε φορά.
Πιο πολύ κι από τότε που με κοίταξες σχεδόν απαξιωτικά.
Κι εγώ δεν είπα λέξη,η δειλή.
Δεν πειράζει,δεν είναι τα ερωτόλογα για 'μας.
Βαριόμαστε εύκολα τα σημάδια.
Ξαπλώνεις και κοιμάσαι,και δεν έχεις ιδέα
τι νιώθω εγώ για ΄σενα.
Κι ούτε που θα μάθεις και ποτέ.
Γιατί μετά,θα πάρεις την αλήθεια και θα την τεμαχίσεις
ελαφρά τη καρδία.
Τι θέλω και μπλέκω καρδιές;
Τι θέλω και ατενίζω ορίζοντες
που μικραίνουν τα μάτια μου;
Ναι,θυμάσαι το χρώμα των ματιών μου.Εύκολο ήταν,δεν ενθουσιάζομαι.
Κι αυτές κάποιες απειροελάχιστες ενδείξεις της απατηλότητας.
Ενός έρωτα.Δύσκολη λέξη,
δύσκολη διαχείριση.
Χάσιμο χρόνου.
Σπάς κλεψύδρες.
Κλείνεις τους Φλόυντ που ώρες τώρα ακούς.
Τime,απ' τ' αγαπημένα σου,έτσι;
Μην απαντάς,ξέρω.
Στ' ορκίζομαι,θα ρθω να κλέψω λίγα από τα τραγούδια σου.Ένα βράδυ που θα 'σαι όπως πάντα ανυποψίαστος.
Θυμισέ μου να σου πω και ό,τι σκέφτομαι.
Θα το ψιθυρίζω,μην τρομάζεις.
Να προσέχεις.

@Τhe photograph is copyrighted by the photographer.

Γ.Λ

Τον βλέπεις εκείνον τον κόσμο;
Ακούς τη φυγή του;
Φωνάζεις.Μια σημαία κόκκινη κρατάς
και το αίμα των 22 σου βράζει.
Βλέπουν τα μάτια σου τις δυνατότητες απόδρασης;
Φοβάσαι τους ντεμέκ επαναστάτες
και έχεις τόσο δυνατή φωνή.
Μαύρα μάτια και μαλλιά
να ταιριάζουν με την κόκκινη σημαία που κρατάς στις πορείες,
ενώ εγώ κάθομαι νωχελικά και σε κοιτάω
δε μιλάω,δεν κουνιέμαι.Να μωρέ,ξεχνάω.
Και μερικές φορές με φοβίζει ότι θα με θεωρείς ντεμέκ επαναστάτρια
αλλά να,είσαι όμορφος έτσι που περπατάς στο δρόμο
με εκείνες τις μεγαλόπνοες εκτιμήσεις
κι εκείνα τα φοβερά κι αλλιώτικα "φεύγω".
Κάθε φορά που ξεχνιέμαι και σε παρατηρώ,
προσπαθώ να αντιληφθώ τι γίνεται
και τι θα νομίσεις.
Ενοχικότητα και μεγάλη ανασφάλεια
παραδοχές κι αντιπαραβαλλόμενες μορφές
ενός ντεμέκ έρωτα και ενός εφηβικού θαυμασμού.
Μην ανησυχείς,ξέρω ότι ίσως ούτε το όνομά μου δε συγκράτησες
σ ετούτη την τόσο τρομακτική γνωριμία.
Μου φτάνει όμως τόσο πολύ η αυταπάτη.
Μου αρκεί για να χτίζω κόσμους
και επαναστάσεις σε μυαλό,ψυχή και σώμα.
Και πίστεψέ με,θα σε φαντάζομαι πάντα πρωταγωνιστή και πάντα επαναστάτη
μπροστάρη με κόκκινες υποσχέσεις
και ατρόμητα λόγια που κατακεραυνώνουν τα αδίστακτα τέλματα.
Να ξέρεις ότι θα σε παρατηρώ και θα γράφω το όνομά σου
πάντα με κόκκινα γράμματα,πάντα με καθαρά κόκκινα γράμματα
όπως ήθελες.Όπως θες.

Διαδρομές

Μπαίνω στο λεωφορείο και κάθομαι στην πίσω θέση,
έτσι για να κρυφτώ και πάλι από τον κόσμο
γιατί απλά δεν αντέχω άλλο
την απατηλότητα των σκέψεων
και τα βεβηλωμένα χαμόγελα.
Κάθομαι πίσω από εκείνη την αφράτη κυρία που ώρες τώρα στέκεται όρθια
γιατί μια ζωή ήταν σκυμμένη.
Αφέλεια
λες και θα απελευθερωθεί ποτέ από τα δεσμά
κοιτώ εκείνον τον κύριο
που κουνά νευρικά το πόδι του
φτιάχνω μουσική με τους ρυθμούς του
κι έπειτα κρύβομαι ακόμα πιο βαθιά στο κασκόλ που μυρίζει εφηβεία και απορρυπαντικό.
Με μανία χώνομαι πίσω από το κασκόλ μου και γίνομαι παιδί ξανά.
2 δάκρυα,γιατί την τιμή των όπλων.
Ξανακινούμαι στους παλμούς των φόβων μου.
Κοιτώ έξω από το βρόμικο τζάμι του λεωφορείου.
Μα μόνο εγώ δε βλέπω τη φρενίτιδα;
Μόνο εγώ δεν αφουγκράζομαι το τέλος;
Μάλλον έχω τεράστια αποθέματα αναισθησίας.
Έχουν εμποτιστεί στο δέρμα μου,στο είναι μου,σε όλες μου τις κινήσεις.
Χαμογελώ.Και πάλι ειρωνικά-τι πρωτότυπο!
Οχήματα φαντάσματα
και πρόσωπα θλιμμένα
λες και τους πήραν την αλήθεια
λες και τους κλέψαν ό,τι πιο βαθιά κρύβουν.
Κι αναρωτιέμαι,πότε θα μιλήσω;
Χαριτωμένες αναμνήσεις
αμφιβολίες
απέχθεια
ξανά ανασφάλεια
Μα γιατί;
Είμαι εγώ μες στο λεωφορείο.
Είμαι εγώ που σε παρατηρώ,που έχω μάθει κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου
ακόμα και τη μικρή ελιά στο δεξί αυτί σου
είμαι εγώ που στενεύω τα περιθώρια σε χαρτιά και απόπειρες
είμαι εγώ που κοιτώ με εκείνα τα μάτια τα αδιάφορα,τα μπλε και τα μικρά
με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο,που σχηματίζει 2 φουσκωμένα ζυγωματικά
και προδίδει τα χίλια δυο μου "αν"
τα εκατομμύρια "μήπως"
είμαι εγώ.
Παλεύω.
Μες στο λεωφορείο.
Μες στο κασκόλ.
Μες στην πόλη.
Μες στους πορτοκαλί μου τοίχους(πορτοκαλί για να σπάσει το γκρίζο μου)
Μες στην αλήθεια των σκέψεων.
Μες στην πεποίθηση ότι "θα".
Παραλογισμοί στο τετράγωνο.
Έτσι,γιατί προσπαθώ να είμαι εγώ.

Παραλογισμοί

Καιρός,καιρός ήταν
θα πουν
ναι μεγάλη ιστορία
θα σκεφτούν
φοβάμαι
θα πεις
θα κλαις
και θα φεύγεις
λεπτό το λεπτό
χρόνο το χρόνο
άγγιγμα το άγγιγμα
κάθε ανάσα σου
μια ευτυχία
μαγικές εκρήξεις μια αλλιώτικης
αλλοτινής
ξεχασμένης φυγής
πονάω
θα πεις
δε με νοιάζει
θα απαντήσουν.
Μια μέρα
μια μέρα
που ο καιρός
θα ναι πραγματικά κακός
και τα σύννεφα σα ψεύτικα
και οι γύρω ακόμα πιο μακρινοί
θα κάνω ένα ταξίδι
δε θα φύγω μακριά,
έννοια σου
μόνο θα κρυφτώ πίσω από κει
που λένε
ότι ζουν σκιές
και θα ερωτευτώ μια
καιρός ήταν
καιρός ήταν
θα πουν αγανακτισμένοι
και θα γράψεις το όνομά σου
να μείνει θωρακισμένο
κιμωλία σε χρώμα κόκκινο
νσ θυμίζει τι έλεγες.
Μια μέρα που ο καιρός θα είναι ξένος κι αυτός
θα βγω και θα φωνάξω ότι δεν μπορώ άλλο τα δεσμά σας
Και τότε κανείς δε θα πει
καιρός ήταν
παρά μόνο θα μείνουν σιωπηλοί
στο αναποφευκτο μεθύσι μιας απόδρασης
και θα στάζουν τα μάτια τους αίμα και ιδρώτα
και τα χείλια τους στεγνά
και τότε δε θα μπορούν πια να πουν τίποτα
κι ούτε νερό θα υπάρξει πουθενά
θα κολλάει το στόμα τους
το μυαλό τους από χρόνια κολλημένο
καιρός ήταν,καιρός ήταν
θα πεις.

Αντίο

Η αλήθεια.

Αλλιώτικη παράκρουση.

Δίστιχα ατέλειωτα και μαγικές μυστικότητες

το νωτισμένο τζάμι

απαλλάσσεσαι

νιώθεις παράνοια

και φοβάσαι

αν λυτρωθείς,αν εκτεθείς,αν μισήσεις.

Η αλήθεια.

Το ψέμα

άλλα λόγια,απόκοσμα

από εκείνα τα παράλληλα σύμπαντα.

Λύτρωση.

εγωκεντρισμοί στο τετράγωνο

με μια δόση ανθρωπισμού

κοροιδεύεις

δεν το θες

και ξαναφοβάσαι

θα ξεχάσεις

θα μπορέσεις

δε γίνεται.

Να γράψεις το συγγνώμη,να παραιτηθείς,να πνιγείς σε τέλματα

κι ωκεανούς.

Ο έρωτας

μικρές αυταπάτες

και χίμαιρες συνειδήσεως

Η αλήθεια

λύτρωση και βουτιά σε έλη.

Φεύγεις με βαλίτσες γεμάτες σκέψεις

και στιγμές απαράμιλλης γοητείας

για να πιστεύει η λογική τι ψέματα ερμηνεύει η καρδιά.

Και αν θες γράψε το συγγνώμη

Κι αν θες γίνε μια ακόμα ρομαντική τετριμμένη ιστορία.

Κι αν θες ξέχασε και θάψε τις στιγμές

Κι αν θες,γίνε ο θύτης.

Θύμα,θύτες,προδομένοι και προδότες

Όλοι μαζί,

εκτεθειμένοι της ύπαρξης.

Εκτεθειμένοι.

Όλοι μαζί.

@The photograph is copyrighted by the photographer.