Κυριακή.

M' εκνευρίζουν τα άπειρα κιλά αυτοαναφορικότητας που κουβαλάω, μ' εκνευρίζει που δε βρίσκω τα φιλτράκια στην τσέπη της τσάντας μου, που δεν μπορώ να κάνω ούτε μια εικόνα στο στίχο "πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες σ' αγαπώ", μ' εκνευρίζει που πια δε μεθάω γιατί φοβάμαι την έκθεση, μ΄εκνευρίζουν οι τσιτάτες ευχές για "καλό σαββατοκύριακο", ή για "μια ευχάριστη κυριακάτικη βόλτα", γιατί εγώ έχω πάψει πια να μετράω τις μέρες, μ' εκνευρίζει που πια δε με βρίσκω πουθενά, που δεν μπορώ ν' ακούσω ολόκληρα τραγούδια, που ξυπνάω με αναφιλητά στις 4 το χάραμα για να ξανακοιμηθώ και να ξαναπνήσω εκατομμύρια φορές μέχρι να πνιγώ στους εφιάλτες. Μ' εκνευρίζει που ποτέ δεν είσαι εδώ, ακόμα και να είσαι, μ' εκνευρίζει που δε λένε ευθέως αυτό που πιστεύουν, μ' εκνευρίζει που γράφω για πράγματα που μ' εκνευρίζουν λες και είμαι 15 χρονών. Μ' εκνευρίζει ο κρύος καφές, που έχω να πάρω ζάχαρη κι αλάτι πάνω από 2 μήνες κι όλα τα φαγητά βγαίνουν άνοστα, μ' εκνευρίζει πιο πολύ που η ίδια μου η ζωή τον τελευταίο καιρό είναι άνοστη. Μ' εκνευρίζει που όσο και να ψάξω δεν έχω ούτε 2 αναμνήσεις της προκοπής, μ' εκνευρίζει που συνειδητοποιώ ότι εκβιάζω τη φαντασία μου, μ' εκνευρίζει που τώρα που γράφω, στάχτες με δακρύζουν. Μ' εκνευρίζει που είσαι ανυποψίαστος και πάντα θα 'σαι, που στο τηλέφωνο δεν ήθελα να σ' αποχαιρετίσω μ' ένα ψυχρό "καλή εξεταστική", μ' εκνευρίζει που ούτε κι εγώ η ίδια δεν ξέρω πώς θα ήθελα να σ' αποχαιρετίσω. Μ' εκνευρίζει που περνάω το στάδιο της σύγκρισης, που εισχωρώ σε μικρότητες που πάντα κατακεράυνωνα, που κάνω 3 μέρες για να δω μια ταινία. Μ' εκνευρίζει που καπνίζω περισσότερο απ' όσο διαβάζω, μ' εκνευρίζουν οι σελίδες οι αψεγάδιαστες, τα κρύα γράμματα, τα φρικτά τους άρθρα, μ' εκνευρίζει τ' όνομά σου γιατί πάντα μπροστά μου είναι, μ' εκνευρίζει που θέλουν να με μπάσουν σ' ένα χρονοδιάγραμμα, μ' εκνευρίζει που παλεύω για το τίποτα, που ξεπουληθήκαμε έτσι αμαχητί, που φαντασιώνομαι την ανάσα σου στο λαιμό μου, που το σπίτι είναι κρύο γιατί δεν έχουμε να το ζεστάνουμε, που μετράω τις ώρες και τις προθεσμίες με τσιγάρα, που οι αλκοολικές νύχτες με τρομάζουν πια, που μου λείπει που όταν κλαίω δεν είσαι εδώ να μου πεις δυο χαζόλογα κι εγώ να τα θεωρήσω τις μεγαλύτερες σοφίες, αλλά να μη στο πω, μ' εκνευρίζει που δεν μπορώ πια να σε ψυχολογήσω, ή τουλάχιστον ν' αυταπατώμαι ότι μπορώ. Μ' εκνευρίζει που βλέπω το κενό και δεν οπισθοχωρώ, μ' εκνευρίζει που πάω να συνηθίσω την απουσία σου. Ή την απουσία εκείνου που πλέον δε θα 'ρθει ποτέ.

Fade into you.

Να χαμογελάω σα χάνος στη σκέψη σου και να σε αναπλάθω με χρώματα του κόκκινου και του μπλε. Να 'σαι ζωγραφισμένος στην απέναντι πολυκατοικία, καρφωμένος στο βλέμμα του γέρου που καπνίζει, στην πίσω ακριανή θέση του λεωφορείου, στην οδό της αγοράς υπ' αριθμόν 23, στη συλλογή με τα σιντί μου που κάποτε είχες ψαχουλέψει, στα κάμελ τσιγάρα που τραβάς αχόρταγα, στις παράξενες πολιτείες που θέλω να ταξιδέψω και να περπατήσω μ' ανοιχτή οροφή, ούζο, άστρα κι εσένα. Σε βρίσκω κάθε μέρα κι ας μην είσαι εδώ, στις βόλτες το χάραμα, στο τετράγωνο εκείνο, στις μαύρες βλεφαρίδες και στα δαγκώματα πάσης φύσεως. Ανυποψίαστοι χειμώνες και ξέγνοιαστα καλοκαίρια σαν ταινιούλα από τις πιο βιπερνόρα περνούν μπροστά μας. Εσύ στον καναπέ να καπνίζεις κι εγώ να ρουφάω αχόρταγα τον καπνό και τα λόγια σου. Το συριστικό σου σίγμα και τις ανασφαλείς σου σοφίες. Στα παραμύθια με καλούς λύκους και στο Θανάση. Στο γυάλινο μονόκερο, στους απελπισμένους λογαριασμούς, στα κρύα παπλώματα.
Ζω για τους πλατωνικές σου εγκεφαλικότητες και για τα σκόρπια σου κοπλιμέντα.
Και μου 'χε λείψει να μιλάω με φίλες για 'σενα και να σου λέω τα μισά απ' τα πορίσματα. Όταν οι ελπίδες μου εκπορνεύονται, θέλω να τις πουλήσω όλες και να μείνω μόνη μου. Και φοβάμαι και τους αφελείς σου ετεροκαθορισμούς σου και την ανόητη ευπιστία μου.

Zούμε με τις αντιφάσεις μας.