Δε θέλω να μου μιλάς,όταν βάφω τ' αστέρια,
ούτε όταν πλάθω επίγεια κι υπέργεια όνειρα
ούτε όταν κλείνω τα μάτια μου
για να σφαλίσω στις βλεφαρίδες μου λίγο χρώμα
Λίγο μόνο χρώμα
Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή,που αρχίζω και αφουγκράζομαι
Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή,που αρχίζω και αφουγκράζομαι
τις νότες της απόδρασης
Κάνε μονάχα λιγάκι υπομονή
Βάζω φτερά στο αναπόδραστο και φεύγω
Κάτω από τα πέλματά μου,ένα σωρό φτερά
Σαν τον Ερμή κι εγώ,θυμάσαι;
Φοβάμαι το θόρυβο
Και 'σένα σε φοβάμαι.
Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή
είναι τόσο αληθινή και θέλω να την πιω
να περπατήσω στο σχοινί του "άλλοτε" και του "ποτέ".
Εύκολα το "ποτέ",γίνεται "κάποτε"
το "τώρα","αύριο".
Τα μάτια και τ' αυτιά τραυλίζουν λόγια
των παιδιών
το στόμα δεν ανοίγει όμως.
Μένει πεισματικά κλειστό.
Σα να μη θέλει να χαλάσει τη μαγεία της σιωπής.
-Πέταξε με τα φτερά σου,είπες.
-Όταν μεγαλώσω,θα μάθω ακορντεόν ή άρπα.
Και θα ταξιδεύω με εκείνο το παραμυθένιο τρένο.
Τα καλοκαιρινά δειλινά.
Έτσι είπα.
Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή.
Η φυγή είναι απόλυτη και δε σηκώνει αντιρρήσεις.
Μη βεβηλώσεις τη σιωπή,σε παρακαλώ.
Αγγίζω τη σιωπή και τη βαφτίζω όνειρο.
Να,κοίτα,έβαψα ήδη τρία αστέρια μπλε.
Σα να βλέπω τα μάτια της ζωής μου.
Απροσδιόριστα,μαύρα ή μπλε;
Σαν τ' αστέρια μου,πάντως,δεν είναι....
