Περίμενε κοιτάζοντας ανήσυχη πότε τον ουρανό και πότε το ρολόι.Σε εκείνο το σημείο,που πάντα δίνανε ραντεβού.Σήμερα επίτηδες πήγε λίγο πιο νωρίς.Για να παρατείνει μάλλον την αναμονή.Ήθελε να μείνει για λίγο μόνη με τις σκέψεις της.Και τις τύψεις της.Προσπαθούσε να σκεφτεί όλα όσα είχε βιώσει.Μα δεν μπορούσε.Ένιωθε ότι το κεφάλι της θα σπάσει.Μακάρι να μπορούσε να σπάσει.Δεν αντέχει να θυμάται κι ας το επιδιώκει.
Είχαν ήδη περάσει δέκα λεπτά.Δέκα ολόκληρα λεπτά,από μια ζωή μικρή και μεγάλη.Αληθινή και τόσο μαγικά αλλοτινή.Ο καπνός είχε πλέον μπει στα σωθικά της.Καπνός όχι από τσιγάρα,αλλά από αναμνήσεις και τύψεις.Εκατοντάδες τύψεις μέσα σ' ένα σώμα.Δεν τις άντεχε πλέον.
Πέρασαν είκοσι λεπτά.Κι ακόμα να φανεί.Δεν έφτασε στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης.Θα είναι η κίνηση,σκέφτηκε.Ίσως και τα ατελείωτα "φεύγω" που χρόνια τώρα μεγάλωναν και φάνταζαν πελώρια,απειλητικά.
Δεν περίμενε άλλο.Έτσι κι αλλιώς,θα τα ξαναπούν σύντομα.
Κι όμως.
Είχε περάσει μια ζωή.
Μια ολόκληρη ζωή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου