Γράμμα σε 'σενα.

Είδες πώς άλλαξαν οι τίτλοι;

Πλέον δεν είσαι σκιά,δεν είσαι σίγουρα εκείνη η άϋλη μορφή μια ολάκερης χρονιάς κι ακόμα πιο σίγουρα δεν είσαι ένα όνειρο μονομερές και αόριστο.

Θα σου μιλήσω ευθέως.Όσο ευθέως γίνεται βέβαια,πάντα φορώντας τη μάσκα μου,πάντα οχυρωμένη στο γνώριμο παραπαίτασμα από τα τόσα ψέματα!

Δεν μπορώ να το αντιληφθώ ακόμα.Είναι από εκείνα τ' αδιανόητα,που λες και ξεπήδησαν από ταινίες αμερικάνικου τύπου.Εγώ,πάντα κυνική,τα απέρριπτα.Τα χλεύαζα και τα έδιωχνα.

Η ζωή τελικά είναι τόσο απρόβλεπτη.Γυρνά τα πάντα ανάποδα.Δεν καταλαβαίνεις πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση αυτών των υπερβολικά απρόσμενων συγκυριών.Θεωρητικολογίες,πάλι.Ή και σκόπιμη απόκρυψη των γεγονότων.

Άκου.Δε θα μπορούσες ποτέ να διανοηθείς πόσο σε θαύμαζα,πόσο επηρέασες την κάθε μου κίνηση και πόσα-έστω και άθελά σου-μου έμαθες!Έγραφα σελίδες για ΄σενα,έναν ολόκληρο χειμώνα,ενώ κάθε μου μέρα γεννιόμουν και πέθαινα στη σκέψη σου.Μεγαλοστομίες,θα πεις.Και μενα αστείο θα μου φαινόταν.Αλλά είναι αλήθεια.Είμαι τόσο τυχερή που σε γνώρισα και τα ευχαριστώ που σου οφείλω,δε χωράνε σε λέξεις και ψυχρές αράδες.Άνοιξες τόσους δρόμους,προοπτικές και κόσμους που ούτε καν είχα φανταστεί.

Σκέφτομαι λοιπόν,πως ποτέ δε θα μάθεις.Και είναι πάρα πολύ ανειλικρινές,το ότι εγώ ξέρω.Χθες,πέρασα από δίπλα σου,σχεδόν σε άγγιξα.Γύρισα το βλέμμα,εσύ πλήρως ανυποψίαστος.Γέλασα αδιάφορα και βάλθηκα να μιλώ δυνατά,σα να μη συνέβαινε τίποτα.Μέσα μου υπερεκρήξεις ανασφάλειας και έκθεσης.Ήσουν εκεί όμως,με σάρκα και οστά,ψηλός,αδύνατος,ανασφαλής και γοητευτικά χαμένος σ΄ έναν κόσμο αλλιώτικο απ' αυτόν που θα ήθελες.Αν σ ήξερα,Θεέ μου,αν σε ήξερα!Θα είχα αποκαλυφθεί και δεν ξέρω αν τελικά θα με ένοιαζε ή όχι.

Νομίζεις πως δεν είσαι αποδεκτός.Κι όμως,να ξερες,πόσο θα ήθελα!Μα είναι πάνω από τις δυνάμεις μου και την οικτρή δειλία μου!Με τσακίζει αυτή μου η δειλία.Και πάλι εσύ θα βγάλεις βεβιασμένα και λανθασμένα συμπεράσματα-και με το δίκιο σου!Επειδή σου έτυχα εγώ,αυτή που ακόμα και τα πιο απλά,τα πασιφανή,τα περιπλέκει και μπλέκεται μόνη της σε κυκεώνες και λαβυρίνθους.

Αν ήξερες!Ψεύτικο όνομα,όλο μια ψευτιά!Έχεις ήδη αρχίσει να υποψιάζεσαι,το νιώθω.Έχεις απογοητευτεί και εγώ φοβάμαι άλλο τόσο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι το επικείμενο τέλος προμηνύεται δύσκολο.Ανεκπλήρωτοι έρωτες και συνοθύλευμα ερωτηματικών.

Δεν ξέρω αν ποτέ στο ομολογήσω,μα εγώ είμαι πλέον σίγουρη.

Πυξίδα.

Πόσο γυρίζει ανάποδα εκείνη η πυξίδα
και νομίζεις ότι χάθηκες
σε δρόμους απάνεμους
και φοβάσαι μετά όσο δεν παίρνει!
Βορράς και γίνεσαι βωρά στα σκυλιά.Έτσι απλά,επειδή πήρες λάθος δρόμο.
Μη φοβάσαι πια.
Σώπα.
Εγώ γοητεύομαι τόσο πολύ με το πόσο απρόσμενα
κοιτάς και βλέπεις
και έπειτα αγγίζεις τα σημαινόμενα και όλες τις γωνίες
και τις αιχμές
και τα χρώματα και τις νότες
και όλα εκείνα τα φοβερά και τα ξένα.
Αν κλείσεις τα μάτια σου κι ακούσεις
τι λένε και πόσο φωνάζουν,θα καταλάβεις.
Θα καταλάβεις την επιστροφή και το φευγιό
Το τρέξιμο και την αναγκαιότητα να συμπάσχουμε
και να κοιταζόμαστε.
Να κοιταζόμαστε,το ακούς;
Γιατί μέσα από εκείνα τα συνωμοτικά βλέμματα
κάπως αφουγκράζομαι τα απρόβλεπτα
και είναι-κάπως-σαν να καταλαβαίνω λίγο από το ψέμα σου
κι ακόμα περισσότερο από εκείνες τις τρομερές αλήθειες σου.
Δεν ξέρω,μπορεί και να γελιέμαι.
Ή να μ αρέσει η αυταπάτη.
Μα εκείνες οι εκρήξεις αυταπάτης,μικρές στιγμές υπερασφάλειας
μένουν και σε κάνουν να προχωράς.
Προχώρα.
Θα μαι εγώ να σου κρατώ το χέρι.

Όρκοι.

Να χα λίγο περισσότερο θάρρος!Να μπορούσα να σου δείξω όλα αυτά που βλέπω,όλα αυτά που νιώθω,όλα όσα καταχωνιάζω έντεχνα μέσα μου,για να μην εκτεθώ.Σκατά.Φοβάμαι να εκτεθώ.Όπως κι εσύ.Ακριβώς όπως κι εσύ.Τόσα χρόνια,μια ανάσα.Πάντα έφευγα κι έφευγα.Και τώρα προσπαθώ να κατπνίξω όλες τις μουσικές,μπας και προλάβω το αναπόφευκτο.Μελωδικές φωνές και χιλιάδες βλέμματα.Όταν με κράτησες από τη μέση,ήθελα να φύγω.Όταν ήρθες δίπλα μου,το ίδιο.Εγώ φταίω,η δειλή.Δε θέλω να είσαι συννεφιασμένος.Μαζί να χαράξουμε την πορεία μας και τις επαναστάσεις του αδίκου.Δεν περιμένα ποτέ ότι θα γράφω ερωτόλογα ή ότι θα ξεσπώ σε κλάμματα σε κάθε άσχημη σκέψη.Τόσο συνηθισμένα,τόσα βαρετά λόγια  και κανένα δεν μπορεί να αντικατροπτίσει όλα εκείνα τα ανείπωτα.Τελικά τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι ίδια,βιώνονται ίδια,αποτυπώνονται ίδια.Εκνευριστικά και αηδιαστικά ίδια.

Δεν μπορώ να γράψω και με σιχαίνομαι γι αυτό.Τουλάχιστον να χω σε κάποιον να τα πω.Σε σενα μάλλον δε θα αποκαλυφτώ ποτέ.Ξέρεις πόσο με σκοτώνει το ότι δεν μπορώ να σου μιλήσω;Όταν είσαι κοντά μου,πασχίζω να σκεφτώ κάτι έξυπνο.Μα καταλήγουμε να μιλάμε για τον καιρό και τα προβλεπόμενα.Θα σου δινα αν μπορούσα όλες τις βροχές μου,όλα τα παρακάλια,όλες τις νότες μου.Όλα δικά σου,για να είσαι καλά και ευτυχισμένος.Δεν πειράζει,εγώ θα στέκομαι στην άκρη κι απλά όταν γυρίζεις το βλέμμα,θα ρίχνω κλεφτές ματιές,μην τύχει και καταλάβεις.Μην τύχει και καταλάβεις!

Το όνομά σου έχει κατακυριεύσει το νου μου και τα λόγια σου χαραγμένα σε κάθε μου δίστιχο.Όταν χαμογελάς,καλοκαιριάζει.Κι όταν κάθεσαι κοντά μου με εκείνο το μυστήριο,με εκείνη τη γλυκύτατη ανασφάλεια των 21,τρέμω μήπως κι ακούσεις τους παλμούς μου και γελάσεις.Μικρός είσαι κι ας θες να λες πως μεγάλωσες.Σε παρακαλώ,μη με αφήσεις.Σε εκλιπαρώ.Αλήθεια στο λέω,θα βάλω όλα μου τα δυνατά και δε θα σ απογοητεύσω.Και θα σου τραγουδάω.Σ αρέσει η φωνή μου,έτσι μου χες πει.Κι εγώ από τότε,δε σταμάτησα να τραγουδάω.Εκείνο το τραγούδι,το όμορφο,το ψεύτικο,το δικό σου.

Δεν ξέρω αν θεοί ή μοίρες καθορίζουν τις συμπαντικές μανούβρες,ούτε αν σ όλο αυτό που γίνεται εμπλέκεται κάποιος που οι άνθρωποι τον βάφτισαν "έρωτα".Το μόνο που ξέρω,είναι ότι θα προσπαθήσω,όσο κι αν με απειλεί να το συντηρήσω.Θα προσπαθήσω,στο ορκίζομαι.