Μετέωρα βήματα.

Όταν σ' ήξερα και δε σ' ήξερα, έπλαθα τσιτάτα καλογυαλισμένα που θα σου 'λεγα, να με ερωτευτείς. Θα σου 'λεγα όλα τα δικά μου, όλα τα ανείπωτα και εσύ θα μ' άγγιζες και θα μου απαντούσες σιωπηρά πως όλες οι βόλτες του κόσμου είναι για 'μας πια. Έναν ακόμα καφέ στις αξημέρωτες ταράτσες, μάτιαμου πολλά κι αγγίγματα ντροπαλά στην αρχή, αυθάδικα δειλά στο τέλος. Θα 'θελες να επεξεργάζεσαι την κάθε λεπτομέρεια, θα 'θελες να μαλώνουμε για το τι χρώμα είναι τα μάτια μου, θα 'θελες να βγαίνουμε και να μη γυρνάμε, να χορεύουμε και να πονάνε τα πόδια μας που γυρίσαμε τον κόσμο. Θα 'σουν δυνατός και ακομπλεξάριστος, θα με βοηθούσες να ξορκίσω το θάνατο, θα μου μάθαινες πόσο οι άνθρωποι διψάνε για ζωή και πόσο εμείς για έρωτα και πλαγιομετωπικές συγκρούσεις. Θα ξαπλώναμε στον καναπέ, εσύ θα διάβαζες συνοφρυωμένος το "Κράτος κι Επανάσταση" και θα μου πετούσες περίτεχνες κομμουνιστικές λέξεις, μπας και καταλάβω, κι εγώ θα διάβαζα Λειβαδίτη, μα δε θα πίστευα τις γραμμές του σχετικά με τον αρρωστημένο αιχμηρό έρωτα-δεν υπάρχει αυτός, ακούς; δεν υπάρχει. Θα σου 'φτιαχνα κακοβρασμένα μακαρόνια κι εσύ θα 'πλενες τα πιάτα. Και θ' ακούγαμε μουσικές με τζαζ κλάματα και θα δάκρυζα εγώ, θα γέλαγες εσύ. Θα κάναμε έρωτα μετά από αψιμαχίες παιδικές, θα θέλαμε να αμβλύνουμε τις αποστάσεις και να τροχίσουμε τις υποσχέσεις. Θα τρόμαζα εγώ που χάνω τις λέξεις, θα τις πρόσεχες εσύ και θα τις επαναλάμβανες. Θα καθόμασταν σ' εκείνο το μικρό καφέ και θα 'λέγαμε για τα όνειρά μας, που θα μας ξεπουλήσουν σε λίγο, αλλά ποιος νοιάζεται σαν είναι νέος!

Κι όταν σ' έμαθα και συνειδητοποίησα πως δε σ' ήξερα, κατάλαβα πως οι αυταπάτες κι οι ψευδαισθήσεις μ' έκαναν για μια ακόμα φορά γελοία. Και δεν ήθελες να βγαίνουμε ατέρμονα χιλιόμετρα και δεν ήθελες να δεις την πόλη από ψηλά. Kαι δεν έδινες δεκάρα για τα ψυχολογικά μου, δειλός και κομπλεξαρισμένος, φρόντιζες να απομιζήσεις εμένα και κάθε τυχάρπαστο πρόσωπο στον παραλογισμό που ζούσαμε. Και δεν ήθελες να φύγεις, όχι για να μην αποχωριστείς τα δικά μας, αλλά γιατί ο κόσμος σου δε σ' αρέσει. Και δεν ήθελες να διαβάσεις κανένα από τα γραφτά μου, ούτε να θυμάσαι. Και δεν ήθελες ν' ακούς τις δικιές μου μουσικές, ενώ άφηνες ατέλειωτα λόγια να φουσκώνουν τα μάγουλά σου και να ξεχύνονται αδιακρίτως και δεν είναι που εγώ δεν ήθελα ν' ακούσω δικά σου πράγματα, ήθελα. Αλλά να, δε με υπολόγισες, νόμισες πως εγώ αντέχω και πως θα είμαι για πάντα άτρωτη και χαμογελαστή. Δεν είμαι όμως και η θύμισή σου και μόνο με κάνει να νιώθω μικρή και αδύναμη. Και δε θέλω να σε ξαναδώ, όχι επειδή δε σ' αγάπησα, ούτε επειδή δε χώρεσες στις προδιαγραφές μου, ξέρεις πως αυτά τ' ακούω βερεσέ. Εμένα θέλω, για πρώτη φορά να προστατέψω. Προσπάθησε λοιπόν, να μη μ' αγγίξεις ούτε μια φορά, θα κοπούμε κι οι δυο και δεν το θέλω.

Γι αρχή.

Ο πόνος. Η ένταση. Οι καληνύχτες. Τα "για πάντα". Τα νεύματα και τα χαμόγελα. Τα ξημερώματα και τα στριφτά τσιγάρα. Ο Σεπτέμβρης. Οι καταλήψεις. Οι συναντήσεις. Τα όνειρα κι ο φόβος. Πάντα αυτός, μόνο αυτός. Η καρδιά η αθεράπευτη και η σκρόφα. Οι αυτοκτονικές τάσεις κι ο νιχιλισμός. Τα πελώρια μάτια. Η ικεσία και τα εκλιπαρητικά κλάματα. Ο φίλος. Η αγκαλιά του. Τα δάκρυά σου-να στα σκουπίσω μάτια μου, μην τύχει και πνιγείς;.Οι αγώνες. Οι πορείες. Τα ιδανικά. Η μετωπική σύγκρουση. Οι γνωριμίες. Τα περιττά. Τα λόγια. Ο χειμώνας και τα ρεμπέτικα ντέρτια. Τα μηνύματα κι η αδυναμία σου να τα ερμηνεύεις. Τα γλέντια. Εκείνος ο άγνωστος. Ο ερχομός. Οι αυταπάτες. Οι ερινύες. Οι ανασφάλειες. Το μίσος. Η ρήξη. Το παρελθόν. Η επάνοδος. Η εξεταστική. Οι ρακές. Τα χρήματα κι οι σπατάλες. Τα συναισθήματα. Οι ερωτήσεις.Ο καφές. Η μυρωδιά του. Οι διακοπές. Η εφηβεία. Οι φωτογραφίες. Οι ταινίες και τα βιβλία. Οι βόλτες τις Κυριακές. Η Άνω Πόλη. Ο Νίκος. Τα ίσως. Τα μπορεί. Τα κάπου. Το άφτερ σέηβ. Τα γλέντια. Τα φεστιβάλ. Τα πάρτυ. Οι πολιτικές συζητήσεις. Οι συγκεντρώσεις. Η ψευτιά. Και η αλήθεια. Τα βαριέμαι. Τα φοβάμαι. Η θεατρική. Οι Μικροπόλεις. Το πικραμύγδαλο. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. Πάλι ο φόβος. Τα γέλια. Οι θυμήσεις. Τα λάθη. Τα σωστά. Εκείνος. Η βιβλιοθήκη. Ο έρωτας κι η απουσία του. Τα εξωτερικά. Τα ενδότερα. Τα φλερτ. Οι συναυλίες. Ο Μήτσος. Οι ανακαλύψεις. Τα όνειρα. Τα ακροδάχτυλα. Οι χειμερινοί κολυμβητές. Οι κολακίες. Τα μαρέσεις. Οι χαρουμενιές. Και πάλι οι ανασφάλειες και οι αναστολές. Το φθαρτό περιτύλιγμα. Οι σκέψεις. Τα ξημερώματα κι οι χαραυγές. Ο Θανάσης. Οι επιστροφές. Τα γενέθλια. Η αναγνώριση. Τα τραγούδια. Η φωνή. Τα χρώματα. Οι παραστάσεις. Οι ελλείψεις. Οι ταυτολογίες. Τα "γεια" και τ' "αντίο". Η Αθήνα. Τα πρωινά που γίνονται μεσημεριανά. Τα ξενύχτια. Τα λεπτά. Η ταράτσα. Οι χοροί. Τα άνω-κάτω. Οι ευτελότητες. Ο χρόνος. Η αντίστροφη μέτρηση. Η σχολή. Το άγχος. Οι φούριες. Τα "μη μου παραπονιέσαι". Το σπίτι του Κώστα. Η Ελένη. Οι φιέστες. Τα κακοβρασμένα μακαρόνια. Η μαμά. Τα νεύρα. Οι αμφιβολίες. Τα γαλάζια μάτια. Τ' ανείπωτα. Τα κλάματα γεμάτα ερωτηματικά. Ο δήθεν έρωτας. Τα τριήμερα. Το Ποινικό. Η αποτυχία. Αυτός. Μέρες πολλές. Η απόρριψη. Η άλλη. Τα περίεργα. Τα τηλεφωνήματα. Οι συνομιλίες. Τα προγράμματα. Τα σχέδια. Οι μελαγχολίες. Η ζωή, η ροή, το αίμα, η χαρμολύπη. Η Θεσσαλονίκη. Τα Γιάννενα. Το καλοκαίρι. Οι παιδικοί φίλοι. Τα "γιατί;". Τα "κουράστηκα". Η ζωή σου.