Ε.

Το ζητούμενο είναι πως η ανασφάλειά σου θα σε κάνει πάντα ηττοπαθή.Κι έπειτα δε θα χεις κανέναν να σε σώσει και θα βουλιάζεις και θα πνίγεσαι και θα κολυμπάς σε έλη και θα φοβάσαι απίστευτα.Γι αυτό πρέπει να πιστέψεις στους δικούς σου δρόμους,στα δικά σου ατέλειωτα δίστιχα και τα δικά σου αλλιώτικα μυστικά."Μέσα από του καθένα την πανέμορφη ιδιαιτερότητα,να αποκαταστήσουμε του σύμπαντος την αρμονία" έγραφε η Γώγου και εγώ το πιστεύω κάθε μέρα και περισσότερο.Δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο.Α,να μην ξεχάσω.Να μη βάζεις ποτέ σου τελεσίγραφα,ποτέ σου.Ξέρεις πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή;Ξέρεις,είμαι σίγουρη.Πάψε λοιπόν να κάνεις υπολογισμούς και να γράφεις πεπραγμένα.Εδώ θα μαι,εδώ θα σαι και θα δούμε πόσο εύκολα θα ρθει κάτι που προσμένεις.Με το να σκύβεις πάντοτε,δε θα αγγίξεις τον ουρανό.
Να,για παράδειγμα,δεν περίμενα ποτέ μου πόσα μπορούν να συμβούν σε 2 μόλις μήνες.Αλλάζουν όλα.Σπίτι,σχολή,άνθρωποι,άνθρωποι.Εσύ.Με όλες σου τις ιστορίες.
Αλήθεια,όταν είμαι κοντά σου,νιώθω αλλιώτικη,παράξενη.Αδέξια.Φορτική.Χάνω λόγια και δεν προβλέπω αντιδράσεις.Συγχώρεσέ με που δεν κοιτώ στα μάτια.Απλά δεν μπορώ.Φοβάμαι μη δεις όλα αυτά και μετά θα ντρέπομαι για κάθε μου συναίσθημα και κάθε μου ψίθυρο.Κάποτε θα μοιραστούμε τα σαγαπώ μας,άραγε;Ή θα φύγεις κι εσύ στα αλλόκοτα και τα ξένα;Μη φύγεις,θα μου αρκεί που θα σαι κάπου κοντά.Αλήθεια.
Και που ΄σαι!Εγώ πιστεύω...!

Θεσ.

Θέλω να κάνω ένα κολάζ στον τοίχο,που να μαρτυρά το κολάζ των σκέψεών μου.Σα σε κινηματογράφο,όλη η ζωή μου,σα σε κινηματογράφο.Να ακούω τα "σώπα" και τα "αρνούμαι".

Πώς σε λένε με ρώτησες κι εγώ δε θυμάμαι πια,αν ψέλισσα το όνομά μου ή αν δεν απάντησα καν.Με φόβιζες έτσι σίγουρος που ήσουν.Αναρωτιέμαι αν ποτέ βρω τη δύναμη να πιστέψω.Τα αποτελέσματα,οι ενδείξεις,κάθε σημάδι στο λαιμό σου,μαρτυρά αισιόδοξα αποτελέσματα.Θέλω να βρεθείς σ' έναν κόσμο γεμάτο χρώματα.Εγώ όταν τα καταφέρνω,τον επισκέπτομαι.Μα εσύ μη με πιστέψεις.Ποτέ άλλωστε δεν ήθελες να πιστεύεις τους ονειροπαρμένους.

Όμορφα που μυρίζει η ηττοπάθεια.Σαγηνευτική είναι.Σε κλείνει σε καβούκια ασφάλειας και δε σ αφήνει να κινηθείς,ποτέ,ούτε κατά διάνοια.

Κοιτώ γύρω μου και όλα φωνάζουν.Τα πάντα με κοιτάζουν συννεφιασμένα.

Πιστεύω πως μπορώ να κινηθώ στους γαλαξίες της φωνής μου.Μια μέρα,θυμίσου το,στο υπόσχομαι,θα τα καταφέρω.

Αν λίγο το σκεφτείς,τα γεγονότα είναι υπέρ μας.

Απόπειρες.

Όταν θα μάθεις την πραγματική αλήθεια
κι όταν θ αγγίξεις με τα χέρια και τα τσίνορά σου όλη την υφή των πραγμάτων
τότε-μόνο τότε θα καταλάβεις τι νιώθω
και πόσο πολύ πνίγω τους σφυγμούς μου,
για να μην ακουστούν ούτε από εσένα
ούτε από τους γύρω.
Θα είμαι όσο το δυνατόν πιο προσεχτική.
Δε θα μιλήσω,θα λέω μόνο τα συνηθισμένα
δε θα σε κοιτάξω στα μάτια
γιατί τότε δε θα ξαναθές να δεις.
Έτσι κι αλλιώς από καιρό τώρα δε θες να ακούσεις.
Κουφάθηκες ή σε πονάει τόσο πολύ η κραυγή των σιωπών μου;
Κάθε φορά που θέλω να σου μιλήσω
δαγκώνω τα χείλια μου.
Ναι,γι αυτό η μπλούζα μου είναι πάντα κόκκινη.
50 κόκκινες κηλίδες το λεπτό.
Τις μετρώ,μπας και ξεχάσω.
Δε θέλω να.
Όχι,δε θέλω να νομίσεις ότι σε κατηγορώ
ή ότι φεύγω χωρίς ένα γεια.
Ντρέπομαι όμως και τρομάζω κάπου κάπου.
Θα τρομάξεις κι εσύ.
Πιο πολύ.
Θα σου αγοράσω μια γωνιά και θα σ αφήσω εκεί.
Σαν αγαπημένο παραπεταμένο παιχνίδι.
Φοβάσαι;
Ποτέ ξανά.
Μη φοβάσαι,δε θα στο πω ποτέ.

Γράμματα,

Πάλι σε σενα γράφω
δε θέλω μάτια μου να απογοητευτείς με τη φιγούρα του κόσμου
είναι πλέον αποκρουστική-τόσες φορές στο είπα.
Δε σου είπα.Αγόρασα ένα παλτό μισοτιμής,θάυμα.
Και λίγα από εκείνα τα φοβερά που πωλούνται και αγοράζονται.
Μάγια τα λέν' οι άνθρωποι,μα εγώ τα λέω αγάπη.
Θα κάνω κότσο τα μαλλιά μου και θα έρθω.
Μη με περιμένεις,ψέματα λέω.
Σε γεμίζω ένα σωρό ψέματα
μα ακούγονται τόσο όμορφα τα λόγια στα αυτιά μας.
Γιατί είσαι σκοτεινιασμένος;
Δε σ αγαπάν;
Κρύψου στα ζεστά,πιες κρασί από τότε.
Λευκό,με κάποιες μαύρες κηλίδες που σχηματίζονται όταν κοιτάς το δρόμο.
Γιατί δε μιλάς τώρα;
Όλη την ώρα κλαις και με τρομάζεις.
Εγώ δε θέλω πια συννεφιές.
Ξάστερους ουρανούς και παντομίμα.
Να βλέπω τα μάτια σου και να χτίζω πελώρια φαντάσματα.
Θέλω να είμαστε 2 τελευταία άστρα στον ουρανό.
Μη σ ακουστεί τετριμμένο και χαζό,μα κάθε φορά που κοιτάω τον ουρανό
νιώθω πως τον μοιραζόμαστε.
Και μου αρκεί.
Μη,μη μου συννεφιάζεις.

Σιωπές.

Κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου
νιώθω άπειρες σκηνές υπερέκθεσης.
Θέατρο παραλόγου κι ένας πυρετός απόλυτος
που με καίει,που με τυραννά καιρό τώρα.
Φωτιές,χιλιάδες.Και καπνοί.
Αγγυλώθηκε η ύπαρξή μου στον ώμο σου.
Θα σβήσω τα γιατί και τα δενπρέπει
θα φύγω για ένα μοναδικό ταξίδι
δε θα βλέπω κανέναν απ΄αυτούς που με γεμίζουν ψευτιές
σιχαίνομαι την απέραντη σιωπή των φωνών τους
θα θελα να τους κλείσω τα στόματα
ναι,συννέφιασα και θέλω μόνο εσένα να με κρατήσεις
και να ψιθυρίσεις τα ανείπωτα.
Κρυώνω.Ανεβάζω πυρετό,μάλλον.
Μίσος.Μεγάλο.Για την ψευτιά.
Φοβάμαι.Πότε θα ρθεις;
Πότε;;;

Μ.

Το όνομά σου στριφογυρίζει στα υπόγεια του μυαλού μου.
Καραμέλα έχει γίνει,βουτύρου,από τις πιο αγαπημένες.
Δεν τη βάζω στο στόμα μου,μην τύχει και λιώσει,μην τύχει και χαθεί.
Θα 'θελα τόσο πολύ να 'μαι η πρώτη σου καλημέρα,το πρώτο κοίταγμά σου στο καθρέφτη.
Καλά κατάλαβες.
Σήμερα θα μιλήσω για 'σενα.
Κουράστηκα να φοβάμαι.
Κι όταν είμαι μαζί σου,δε φοβάμαι καθόλου,είμαι δυνατή.
Δεν ξέρω πώς θα καταλήξει η όλη ιστορία.
Μου αρκεί η αυταπάτη προς το παρόν.
Σε παρατηρώ σαν επόπτης.
Σα θεατής ταινίας του '67.
Σε πίνω σαν παλιό καλό κρασί.Γαλλικό.
Μ' αρέσει τόσο η μυρωδιά σου.
Πολύ ξεχωριστή.Άρωμα κέδρου ή κάπως έτσι.
Μπορώ να γράφω ώρες ολάκερες για 'σενα και τα καστανά σου λόγια.
Χα,νομίζω.
Δεν μπορώ να σε χωρέσω σε λέξεις.Δεν μπορώ απλά.
Όχι,δε στερεύουν,μα μένουν τόσο φτωχές,βυθίζονται ταπεινές μπροστά σου.
Όταν μιλάω για 'σενα,τα λόγια μοιάζουν ροζ και χιλιοειπωμένα.
Μα πίστεψέ με,είναι κόκκινα και μωβ,όμορφα όπως ακριβώς η αίσθηση όταν με κοιτάς.

Μισό.

Καιρό τώρα,δεν μπορώ να αποφασίσω αν σε κάθε τσιγάρο που κάνω χάνονται ή κερδίζονται 5 λεπτά από τη ζωή μου.Οι πολλοί συντείνουν στην πρώτη εκδοχή,μα δε με αφορά στο ελάχιστο.Εγώ στη δεύτερη θα ποντάρω,έτσι για να νομίζω πως κοντράρομαι με το απόλυτο.Έτσι όπως παρακολουθώ τα δαχτυλίδια του καπνού,ξανά χιλιάδες εκρήξεις σιωπής αστράφτουν και γεμίζουν στάχτες το δωμάτιο.Πρέπει να αγοράσω χαρτόνια για να ντύσω τους τοίχους,ναι.Είναι πολύ άδειοι και 'γω θέλω γεμάτα πράγματα.Όχι ημίμετρα,τόσες φορές στο χω πει.Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ πιο ουσιώδες να είσαι λυπημένος από το να είσαι μισοχαρούμενος.Εκτός κι αν έχεις κάποιον να μοιραστείτε τα μισά ΣαΣ.
Ταξιδεύω για λίγο και διαγράφω πορεία στα 27 τετραγωνικά του σαλονιού.Περισσεύουν λίγα εκατοστά να γεμίζουν τις μοναξιές.Είμαι παιδί ακόμα,δεν κάνει.Θέλω τόσα πολλά να πω,να κάνω άλλα τόσα,μα συσωρρεύω λόγια και στιγμές σε μπαούλα συνειδήσεως.Σε μισώ έτσι που ξεθάβεις τις αλήθειες μου.Είναι πιο χλευαστικό και από το ξεγύμνωμα.
Τηλέφωνο νεκρό ώρες τώρα.Αφού πέθανε ο εγωισμός,ας πεθάνουν όλα ένα-ένα,δεν υπάρχει λόγος πια.Τι ασυναρτησίες γράφω πάλι!Βαρέθηκα να έχω πονοκέφαλο και να μην είσαι εδώ.Βαρέθηκα την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι(Κουντερα ΖΕΙΣ)και τις απολυτότητες των άλλων.Θα 'θελα να σχεδιάσω,μα η έμπνευση εξανεμίζεται και μ αφήνει ακόμα πιο εκτεθειμένη και μόνη.Έχω σχολή στις 8 και το τελεσίγραφο έχει σταλεί προ πολλού.Κανείς δε νοιάζεται.
Ας κοιμηθώ.Τι αστείες πεζότητες!
Βλακεία ο τίτλος.ΜισΩ έπρεπε να γράφει.Με Ω.Σαν το γάντζο που μ έχει αγκυλώσει και δεν μπορώ πια να ξεφύγω.