Ε.

Το ζητούμενο είναι πως η ανασφάλειά σου θα σε κάνει πάντα ηττοπαθή.Κι έπειτα δε θα χεις κανέναν να σε σώσει και θα βουλιάζεις και θα πνίγεσαι και θα κολυμπάς σε έλη και θα φοβάσαι απίστευτα.Γι αυτό πρέπει να πιστέψεις στους δικούς σου δρόμους,στα δικά σου ατέλειωτα δίστιχα και τα δικά σου αλλιώτικα μυστικά."Μέσα από του καθένα την πανέμορφη ιδιαιτερότητα,να αποκαταστήσουμε του σύμπαντος την αρμονία" έγραφε η Γώγου και εγώ το πιστεύω κάθε μέρα και περισσότερο.Δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο.Α,να μην ξεχάσω.Να μη βάζεις ποτέ σου τελεσίγραφα,ποτέ σου.Ξέρεις πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή;Ξέρεις,είμαι σίγουρη.Πάψε λοιπόν να κάνεις υπολογισμούς και να γράφεις πεπραγμένα.Εδώ θα μαι,εδώ θα σαι και θα δούμε πόσο εύκολα θα ρθει κάτι που προσμένεις.Με το να σκύβεις πάντοτε,δε θα αγγίξεις τον ουρανό.
Να,για παράδειγμα,δεν περίμενα ποτέ μου πόσα μπορούν να συμβούν σε 2 μόλις μήνες.Αλλάζουν όλα.Σπίτι,σχολή,άνθρωποι,άνθρωποι.Εσύ.Με όλες σου τις ιστορίες.
Αλήθεια,όταν είμαι κοντά σου,νιώθω αλλιώτικη,παράξενη.Αδέξια.Φορτική.Χάνω λόγια και δεν προβλέπω αντιδράσεις.Συγχώρεσέ με που δεν κοιτώ στα μάτια.Απλά δεν μπορώ.Φοβάμαι μη δεις όλα αυτά και μετά θα ντρέπομαι για κάθε μου συναίσθημα και κάθε μου ψίθυρο.Κάποτε θα μοιραστούμε τα σαγαπώ μας,άραγε;Ή θα φύγεις κι εσύ στα αλλόκοτα και τα ξένα;Μη φύγεις,θα μου αρκεί που θα σαι κάπου κοντά.Αλήθεια.
Και που ΄σαι!Εγώ πιστεύω...!