Μ.

Το όνομά σου στριφογυρίζει στα υπόγεια του μυαλού μου.
Καραμέλα έχει γίνει,βουτύρου,από τις πιο αγαπημένες.
Δεν τη βάζω στο στόμα μου,μην τύχει και λιώσει,μην τύχει και χαθεί.
Θα 'θελα τόσο πολύ να 'μαι η πρώτη σου καλημέρα,το πρώτο κοίταγμά σου στο καθρέφτη.
Καλά κατάλαβες.
Σήμερα θα μιλήσω για 'σενα.
Κουράστηκα να φοβάμαι.
Κι όταν είμαι μαζί σου,δε φοβάμαι καθόλου,είμαι δυνατή.
Δεν ξέρω πώς θα καταλήξει η όλη ιστορία.
Μου αρκεί η αυταπάτη προς το παρόν.
Σε παρατηρώ σαν επόπτης.
Σα θεατής ταινίας του '67.
Σε πίνω σαν παλιό καλό κρασί.Γαλλικό.
Μ' αρέσει τόσο η μυρωδιά σου.
Πολύ ξεχωριστή.Άρωμα κέδρου ή κάπως έτσι.
Μπορώ να γράφω ώρες ολάκερες για 'σενα και τα καστανά σου λόγια.
Χα,νομίζω.
Δεν μπορώ να σε χωρέσω σε λέξεις.Δεν μπορώ απλά.
Όχι,δε στερεύουν,μα μένουν τόσο φτωχές,βυθίζονται ταπεινές μπροστά σου.
Όταν μιλάω για 'σενα,τα λόγια μοιάζουν ροζ και χιλιοειπωμένα.
Μα πίστεψέ με,είναι κόκκινα και μωβ,όμορφα όπως ακριβώς η αίσθηση όταν με κοιτάς.