Πάντα κάτι θα έρχεται και θα φεύγει.

Ζήτησα μόνο λίγη ώρα
να γράψω 2 λέξεις και άλλες 2 δικαιολογίες
να αφήσω στο ψυγείο τις σημειώσεις
και να φύγω.
Δε μου δάνεισες την ώρα σου
δεν είχες καιρό άλλωστε για δράματα
σε φοβάμαι
βάφω τα αστέρια μου μαύρα
μα δε στο χω πει ποτέ
να μωρέ-δεν ήθελα να νομίζεις.
Τα αρνητικά των φωτογραφιών
δείχνουν ωραία
είναι ωραία τα μάτια σου
έτσι όπως σκοτεινιάζουν το χειμώνα
Έτρεχες να προλάβεις
μα τώρα όλοι φύγανε
και έμεινες εκεί
να ζωγραφίζεις καπνούς και αλήθειες
δεν είναι ότι δεν μπόρεσα
μα με γοήτευε ο φόβος
κι η ανασφάλεια εκείνη του αναπόφευκτου
πρέπει να μάθουμε
να ξεχνάμε
και να πετάμε τις μοναξιές μας
να φεύγουν και να μένουμε
ακόμα 2 μονάδες
ακόμα 2 ζευγάρια μάτια.
Μην απαντάς
αλλά τώρα κατάλαβα
γιατί σημάδευες
τα σύννεφα.
Το ξέρω και είμαι σίγουρη.
Συμπέρασμα κι αντίο.
Τίποτα πραπάνω.
2 λόγια ήθελα να σου αφήσω.
Δεν ήθελες
κι εγώ έφυγα.
Έτσι όπως πάντα.
Πάντα αδύναμη μαχητική.
Κυνικά ρομαντική
ή ρομαντικά κυνική.
Όπως θέλεις γράψε το παραμύθι.
Χρώματα έχει στο τρίτο συρτάρι.
Θα τα βρεις,δεν αμφιβάλλω.
Αντίο.

Δ.

Μια στιγμή ανυπαρξίας άραγε αρκεί;Αρκεί για να μετατρέψει την εμμονή σου ν' απαρνείσαι κάθετι που σου προσφέρεται,σε αλήθεια;Αρκεί για να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορείς επιτέλους να μάθεις τι γεύση έχουν τα σύννεφα και πώς είναι να σε κρατάνε από το χέρι;Πώς είναι να σε κρατούν σαν πορσελάνη,να σε προσέχουν μην τυχόν και σπάσεις,μη ραγίσεις.Κι έπειτα να σου λένε εκατομμύρια λόγια,λόγια που ούτε καν είχες διανοηθεί-και πολύ περισσότερο δεν είχες ψιθυρίσει.Παίζεις με τις λέξεις.Τις λατρεύεις.Κάθε μια και μια ανείπωτη ιστορία.Δε χρειάζεται να τις καταλάβεις.Ειδικά αυτές τις λέξεις τις ασύνδετες,που στοιχειώνουν τούτες τις γραμμές.Δεν ξέρεις καν αν εμπλέκονται σ' όλο αυτο που ζεις ή γράφεις,κάποιοι που τους βάφτισαν θεούς.Απλά εσύ φοβήθηκες να το ζήσεις.Και τώρα αναρωτιέσαι γιατί επένδυσες τόσο στην ανασφάλειά σου.Και πονάς που στέκεται ακίνητη μια κάποια που τη λένε ειρωνεία,στην άκρη του δωματίου και σε κοιτά κατάματα.Χωρίς να κουνιέται,χωρίς ν' αρθρώνει λέξη.Ψάχνεις μες στην τσάντα σου.Να βρεις το κλειδί του κελιού σου.Μόνος μπήκες εκεί μέσα.Μόνος το συντηρείς.Μαζί σου,όλα αλλάζουν.Το φως.Τα χρώματα.Οι προτάσεις.Στερεύουν οι λέξεις και λίγο λίγο τις παρατάς,γιατί τελικά φτάνουν σε σημείο να μην έχουν τίποτα να πουν.Ούτε καν όταν τις αφουγκράζεσαι.Γι αυτό μάλλον πολλές φορές η σιωπή τα λύνει όλα.Αρκεί να τη σεβαστείς και να κάτσεις δίπλα της με τρυφερότητα,να την ακούσεις.Με την ίδια τρυφερότητα που μου μιλούσες κάποτε,γιατί ήμουν άλλη,έτσι είχες πει.Μυρίζεις το βρεγμένο χώμα,αγγίζεις το φόβο,παίζεις με τις νότες.Προσέχεις κάθε μου λυγμό.Δεν τον ξορκίζεις,ούτε καν που το προσπαθείς.Δε θες να με πλησιάσεις κι εγώ απομακρύνομαι άλλο τόσο.Αλλά το βλέπω,το νιώθω ότι με παρατηρείς.Πίσω από την κουίντα,εσύ είσαι εκεί και ρίχνεις κλεφτές ματιές,επειδή η δειλία σου είναι κάτι παραπάνω από μια ηρωική πράξη και μια φωτεινότητα στο χαμόγελό σου.Έχει καταντήσει πάγια κατάσταση και την θεοποίησες.Σε βάζει μέσα στο κελί σου και σε κάνει με τη σειρά της κι αυτή,θεό.Κι εγώ απλά δεν κάνω καμία απόπειρα πλέον.Αυτόχειρας των ίδων μου των ονείρων και των παράπλευρων απωλειών.Μετρώ μέχρι να σταματήσει το μυαλό να σκέφτεται τα ίδια και τα ίδια.Kι εσύ φεύγεις τώρα,γιατί κουράστηκες να περιμένεις ή ακόμα και για να τεστάρεις την αντοχή μου.Όταν μου χες δώσει το χέρι σου,δεν είχα προτάξει το δικό μου.Μα επέμεινες.Τώρα,όλα ρούχα,αναμνήσεις,γράμματα,συνομιλίες,συγγνώμη,φεύγω,παραιτήσεις,λυπάμαι και σεσκέφτομαι,έγιναν ένα χλευαστικό κουβάρι.Και περπατάω πια στην οδό Ασκληπιού,σα σε τεντωμένο σκοινί,έτσι όπως προσέχω μη σπάσω την πολυπόθητη αλήθεια μου.Κάπως έτσι γίνονται όλα.Μάλλον κάτι τέτοιο είναι ο έρωτας.Αλεπάλληλες αμφιβολίες,λατρεμένες,καρφιτσωμένες μια μια σα λάφυρα στον τοίχο,να τις βλέπεις και να θυμάσαι.
Δε στο χω πει ποτέ ξέρεις,αλλά  θαμουλειψεις.

Untitled

Ούτε που το φανταζόμουν.Μερικά πράγματα τελικά είναι πολύ ύπουλα.Έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις και για μια ακόμα φορά μένεις εσύ στη μέση και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συρρικνώνεσαι και να αγκαλιάζεις με δύναμη-πολλή δύναμη-το σώμα σου για να μη μείνεις τελείως μόνος.Για να μπορέσεις,έστω κι υποσυνείδητα να αμυνθείς και να θωρακιστείς πίσω από την ίδια την αγκαλιά σου.Και τότε,θα ρθουν να σου πουν,πως δε ρισκάρεις και πως η ζωή είναι απρόβλεπτη και ότι δυστυχώς επενδύεις πολύ στην ανασφάλεια σου και οχυρώνεσαι στο μικρόκοσμο σου.Κλισαρισμένα και φτηνιάρικα λόγια δηλαδή,για μια ακόμα φορά.Μια ζωή συμβουλάτορες.Κι εσύ τρέμεις ακόμα.Εκεί.Και παίρνεις μια κλωστή και ράβεις τα βλέφαρά σου.Και ένα σκοινί να δέσεις κάθε όνειρο μην τύχει και φύγει.Και τι θα σου μείνει έπειτα,μου λες;Ένας εκκωφαντικός ήχος,κι έπειτα τι;

Είναι παράξενα μερικά πράγματα.Ύπουλα κι ακατανόητα.Θα μπορούσες να τα πλάσεις στο μυαλό σου ιδανικά ή ακόμα ίσως θα μπορούσες να τα ντύσεις με υφάσματα από τα ταξίδια σου,ακριβά και πολύχρωμα μπας και κρυφτεί λίγο η μουντίλα και η μονοτονία τους.

Αλλά εσύ δεν μπορείς πια να κουνηθείς.Παραδίνεσαι με ολάκερη την ύπαρξή σου.Κι αυτή τη φορά είσαι ολοκληρωτικά το θύμα.Είναι απίστευτη αυτή η ιστορία.Τόσο που ούτε εσύ δεν την καταλαβαίνεις.Δεν είναι ότι δεν προσπαθείς,ή ότι δεν προσπάθησες.Είναι μάλλον ανόητο.Τόσο ανόητο,όσο και οι μηχανικές κινήσεις μερικών ή ακόμα και η απόπειρα να σχηματίσεις στο νωτισμένο τζάμι δυο λόγια,ή όταν λύνεις τα μαλλιά σου για να ζεσταθείς.Αλλά δεν καταφέρνεις και πολλά.

Έτσι ανεξήγητα παραμένουν.Και γίνονται κάποτε και αστεία.Κι εσύ είσαι στη μέση.Απαθής κι ανίκανος να προχωρήσεις.Όπως τότε,όπως πάντα.

@The photograph is copyrighted by the photographer.

Κενό.

Κενό.Απόλυτο.Είναι ό,τι πιο δύσκολο να εκφραστείς.Πονάει που καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς.Δεν μπορείς ρε γαμώτο.Απλά κάθεσαι εκεί αμέτοχος.Παρατηρητής της ζωής σου.Δεν αντέχεις πια.Ελεγχόμενος συνειρμός.Κοντρολαρισμένες αντιδράσεις.Καμία απόκκλιση.Κανένας θόρυβος.Ίδια μουσική.Ίδια πλήξη.Όλα επαναλαμβανόμενα.Τετριμμένα.Αηδία.Μαραίνεται κάθε ελπίδα.Εκπορνεύεται και εξανεμίζεται σα φάντασμα,σα μουσική που δεν μπορείς να καταλάβεις.Τίποτα δεν καταλαβαίνεις πια.Μετράς λίγα δευτερόλεπτα κι έπειτα παίρνεις βαθιά ανάσα.Πόσες μέρες έχουν περάσει,ούτε που θυμάσαι πια.Βεβηλώνεις μ΄ ένα μαχαίρι όλες σου τις αισθήσεις.Και ξεσκίζεις την αγάπη που σου δίνουν,αν σου δίνουν κι όποτε στη δίνουν.Φτύνεις τον καπνό.Δεν ξεφυσάς.Τον φτύνεις.Όπως φτύνεις την ίδια σου την ύπαρξη.Πριν λίγο ήσουν ρομαντική.Τώρα φτηνά κυνική.Σε πληγώνει ο ίδιος σου εαυτός,ο ατσάλινος,ο αήττητος.Ποιον κοροϊδεύεις;;Ποιον;Εσένα;Αρνείσαι να μιλήσεις στον εαυτό σου;Αρχές σχιζοφρένειας και μια δόση ανασφάλειας.Μεγάλη δόση.Η προσωπική σου ηρωίνη.Ήρωας.Ένα σωρό ήρωες.Κι άλλα τόσα φαντάσματα.Θες τόσο πολύ ένα τσιγάρο.Λες και μαζί με τον καπνό θα πετάξεις και τις σκέψεις.Θα φύγουν οι σκέψεις,θ' εξανεμιστούν,γιατί δεν τις αντέχεις,δεν μπορείς άλλο να τις κουβαλάς μέσα σου.Δεν τις εξωτερικεύεις,δε γίνεται πια.Αν δεν καταλάβεις εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό,νομίζεις πως θα σε καταλάβει κάποιος;;Πληγώνεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους.Κι αυτούς ακόμα που ούτε καν γνωρίζεις.Ούτε καν.Μα.Ίσως.Ανασφάλεια.Χτύπα την.Γροθιές σε κατεστημένα,ε;Κατεστημένα όλο το κεφάλι σου.Στεγανά και μικρά κουτιά.Σκοτάδι.Δεν μπορεί,θ' αλλάξεις.Δεν προσπαθείς.Παραιτείσαι.Ένα δυο τρία.Παιδικά παραμύθια και μέτρημα ως το 100.Κρυφτό.Πολύ προσωπικό.Τυφλά βήματα.Πίσω από κει.Πίσω από τον ίδιο σου τον εαυτό.Κοιτάς το καθρέφτη.Αυτός σε κοιτάει περισσότερο.Σκίζεις κάθε ρωγμή πίσω από το πελώριο πλέγμα που ορθώνεις γύρω σου.Ξεγράφεις.Τέλος.Από την αρχή όλα.Ας μοιράσουμε τους ρόλους.Οι αδύναμοι κι οι μαχητικοί.Πραγματικότητες αστείες.Γελοιοποιείς κάθε τους όρεξη για προσωπικές μαρτυρίες.Γητεύεις τις επιθυμίες σου.Σα σε κλουβί,κλεισμένη σε κλουβί.Άγριο ζώο,μόνο στα χαρτιά.Μπροστά στους άλλους,μια ήσυχη και ντροπαλή φιγούρα.Σταμάτα.Δε σ' αντέχω άλλο.Δεν σε μπορώ πια.Σκάσε.Φύγε.Πες κάτι ρε γαμώτο.Κάτι μικρό,έστω.Παιδικό.Παιδιαρώδες.Δε με νοιάζει.Μίλα μου,ή φύγε.

Το βαλς των χαμένων ονείρων

Τίτλος ίδιος με τη μουσική.Χατζιδάκις.Για αυτές τις μέρες που μυρίζουν γλυκό του κουταλιού και αναμνήσεις.Χατζιδάκις.Και θες να χωθείς στα σκεπάσματα που αποπνέουν εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία της περασμένης σου εφηβείας,με τα σκιρτήματα,τις αμφιβολίες,τα όνειρα.Τα όνειρα.Θέλω να ζήσω πάνω σ' ένα αστέρι.Εκεί ψηλά,για να βλέπω τον κόσμο και να μαγεύομαι από κάθε μυστικό του,κάθε ψίθυρο,κάθε χαμένη νεότητα,κάθε άγγιγμα και κάθε αναστεναγμό.Τα περβάζια με λουλούδια,οι άνθρωποι αλλόκοτοι και μακρινοί.Απεκδύονται τον μανδύα κυνισμού και μένουν αθεράπευτα ρομαντικοί.Μένουν απλώς αυτοί.Και χορεύουν σ' έναν ατέρμονα ρυθμό.Με δροσοσταλίδες να στολίζουν τα μαλλιά τους και με ξέπνοες φιγούρες.

Ένα παιδί ονειρεύεται και παλεύει με τους διαφορετικούς του εαυτούς.Ένα ζευγάρι κάνει σχέδια.Γιατί μπορεί.Κι ας ξέρει ότι κανένα από τα σχέδια δε θα πραγματοποιηθεί.Ονειρεύεται.Μια γιαγιά σκεπάζει τα μικρά της.Που ονειρεύονται κι αυτά.Ένας νέος περιμένει στη γωνία την αγαπημένη του.Πέντε λεπτά,ένας αιώνας.Χατζιδάκις.Και βαλς των χαμένων ονείρων.Θα 'θελα αν μπορούσα ν' αλλάξω τον τίτλο.Τα όνειρα,ακόμα κι αν δεν πραγματοποιούνται,δεν είναι ποτέ χαμένα.Είναι εκεί για να δίνουν άλλη αίσθηση στη ζωή,άλλη μορφή,νέα χρώματα,μουσικές,άρωμα,νότες.Είναι εκεί για να σχηματίζουν το ίδιο σου το είναι,την ίδια σου την ύπαρξη.

Ρομαντική λοιπόν.Χωρίς μανδύες κυνισμού.Ρομαντική σκέτο.Θα 'θελα τόσο πολύ να χορέψουμε ένα βαλς.Των δικών μου,των δικών σου ονείρων.

Γράμμα σε μια σκια(Νο 2)

Είναι κάπως περίεργο το ότι η ιστορία συνεχίζεται εκεί που είχε τελειωτικά φτάσει σε τέλμα.Άλλο τόσο περίεργο είναι το ότι βγάζω πάντα τελεσίδικα πορίσματα και εκτίθεμαι επειδή πάντα μα πάντα βγαίνουν λανθασμένα.Κι εκεί που έπαιζα με σκιές και ήρωες κι εκεί που είχα πει ότι το γράμμα σε μια σκιά,σε σενα δηλαδή,θα ξορκίσει τους φόβους μου και θα με βοηθήσει να καταχωνιάσω τις τόσες σκέψεις στο τρίτο συρτάρι του παιδικού δωματίου μαζί με τα εφηβικά όνειρα και τα παιχνίδια τ' αλλιώτικα που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν και χάλασαν και στέκουν εκεί μόνα,τώρα σου γράφω ξανά.Γιατί πια δεν είσαι μια σκιά.Σε είδα.Για ελάχιστα λεπτά,όσο διαρκούν τα ψέματα που με τόση άνεση αραδιάζω.Αλλά σε είδα.Θέλω να πω ότι τώρα πια η σκιά απέκτησε πρόσωπο και τα όνειρα πρωταγωνιστή με όλα τα χαρακτηριστικά,με όλες τις γωνίες και τις καμπύλες και τα χρώματα.Κοίτα να δεις,τώρα θα μπορώ να κάνω προσωποποιημένα όνειρα.Όταν σε είδα,κατάλαβα τι θα πει απομυθοποίηση.Όχι,δεν είναι ότι μου φάνηκες άσχημος ή κάτι τέτοιο.Αυτό το ξέρεις,το ξέρουμε καλά,δεν τα υπολογίζω στο ελάχιστο αυτά.Απλά,να,το να είσαι σκιά και να μην έχεις κόκαλα και να φοβάσαι κάθε σου βήμα,μου έδινε μια κάποια ασφάλεια.Πίστευα ότι μπορεί και να είσαι μια χίμαιρα,μια ψευδαίσθηση από τις πολλές που πλάθω κάθε τόσο για να αναμετρηθώ λίγο με το φόβο.Τώρα με κόλλησες κάπως σε μια γωνία και δεν μπορώ να ξεφύγω.Γιατί εσύ υπήρχες,αλλά εγώ ριψοκινδύνευα.Γιατί εσύ αποζητούσες,ενώ εγώ κρυβόμουν.Γιατί εσύ υπερασπιζόσουν,ενώ εγώ απογοητευόμουν.Γιατί δεν είμαι αυτό που δείχνω και το ξέρω ποτέ δε θα το καταλάβεις.Δε σε παρεξηγώ κι εγώ δε θα καταλάβαινα.Ούτε κι εγώ η ίδια.Ούτε τώρα καταλαβαίνω,μη νομίζεις.Παγιδευμένη στον ιστό όσων είπα κι έκανα.Κι άντε να ξεμπλέξω.Μην απαντήσεις πάλι.Θα βρω το ψαλίδι και θα κόψω τον ιστό.Κοίτα να δεις,πώς τα φέρνει η ζωή!

Volcano.

Don't hold yourself like that
You'll hurt your knees
I kissed your mouth and back
But that's all I need
Don't build your world around volcanoes melt you down
What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea


Don't throw yourself like that
In front of me
I kissed your mouth your back
Is that all you need?
Don't drag my love around volcanoes melt me down
What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me

You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for what I give to you
Is just what i'm going through
This is nothing new
No no just another phase of finding what I really need
Is what makes me bleed
And like a new disease she's still too young to treat
Volcanoes melt me down
She's still too young
I kissed your mouth
You do not need me


 
 
Damien Rice-Volcano
 
 
http://www.youtube.com/watch?v=ZduDvIBu3EU&feature=channel

Rootless tree.

Σε είδα σήμερα.Ήσουνα εκεί,κρυμμένος νωχελικά σε μια γωνιά που ακόμα ψάχνω να βρω.Όλως περιέργως,ήσουνα απίστευτα απαθής και παγωμένος.Δεν περίμενα να χαμογελάσεις ή κάτι τέτοιο,δεν έχω πια ελπίδες,έφυγαν μαζί με τα χαμόγελα και τα κολακευτικά σχόλια που τόσο πολύ αποζητούσες.Δεν σε ξέρω καν.Έτσι,κι εσύ ένα εφηβικό όνειρο,να γεμίζουν τα βράδια εκείνα με το τζάκι και την ανασφάλεια να καίει μέσα του.Ακατάσχετοι ρομαντισμοί στους οποίους ενίοτε υποκύπτω.Έτσι,για να κρατώ και το ρόλο της ιδεολόγου,μη φύγει,μη σκιστεί,γιατί τότε δε θα έχω τίποτα και θα μείνω ακόμα πιο μόνη και θα χειμωνιάσει.Δε θέλω να χειμωνιάσει και να είμαι μόνη.Να μωρέ,πώς να το πω.Δεν είναι ακριβώς ότι αρπάζομαι,ή ότι γαντζώνομαι από μια ύπαρξη για να βρω αυτοπραγμάτωση,αλλά πραγματικά,βαρέθηκα να βαδίζω τόσο μοναχικά.Η λέξη σ υ ν τ ρ ο φ ι κ ό τ η τ α δεν είναι τυχαία μεγάλη.Πολλά γράμματα και πώς να τ' αντέξεις;Φθινοπώριασε πια.Έχει κρύο κι έτσι όπως τυλίγομαι σε σκέψεις και υφάσματα,με πιάνουν εκείνες οι ανελέητες μελαγχολίες,που μοιάζουν πολύ στους παιδικούς ερωτές μας,στις εμμονές εκείνες,που ποτέ δε θα ξορκίσουμε.Πάντα μετέωρες υποσχέσεις είναι ολόκληρη η ύπαρξή μας.Δεν ξέρω να προσεγγίζω το αναπόφευκτο.Ούτε που και το προσπάθησα ποτέ.

Αλλάζω πρόσωπα συνεχώς.Και γραπτά κι ακόμα περισσότερο στη ζωή μου.Μπερδεύομαι πολύ.Ασταθής κι ανασφαλής ύπαρξη που κάνει τραμπάλα και κρύβεται πίσω από γέλια και μουσικές,νότες ανυπαρξίας,μπας και μεγαλώσει το μπόι της αναζήτησης.
Ξέρω,είμαι σίγουρη,απλές μελαγχολίες κι ένα σωρό ανασφάλειες.Κλείνω τα μάτια,μήπως και μπορέσω να κοιμηθώ.Λες και δε χόρτασα τόσον καιρό ύπνο,λες και δεν έχω φουσκώσει όνειρα.Μετρώ τόσο πολύ τα πάντα.Κουράστηκα κάπως,ειδικά όταν στέκω στον καθρέφτη και πλέον-πολύ κλισέ-δεν αναγνωρίζω το είδωλο.Σου έχει τύχει κι εσένα,το ξέρω κι αυτό.Δεν το θες το είδωλο πια.Μεγαλώνει,λιγάκι μόνο κι όμως είναι ικανό να σε τρομάξει.Σε αποδιώχνει.Όχι,δεν είναι τόσο άσχημο,άλλωστε η ομορφιά είναι υποκειμενική,τόσες φορές στο χουν πει.Σε αποδιώχνει,γιατί είναι δειλό και φοβάται.Κι απλά γράφει γιατί δεν μπορεί να (σου) μιλήσει.Παρένθεση.Άσχημη λέξη.Δίνει εναλλακτικές,τοποθετεί μέσα ασήμαντα,που μπορούν έτσι εύκολα να παραληφθούν.Μα εσύ δε θέλεις.Αλλά είπαμε,είσαι δειλή.Κι ερωτευμένη με μια ιδέα.Ούτε καν με πρόσωπο.Εσύ απλά ενσαρκώνεις μερικούς ψιθύρους.Δεν είναι τίποτα,σε λίγο το παραλήρημα θα τελειώσει.
Μπορεί και να φταίει ο πυρετός μου,με κάνεις ώρες ώρες να λέω ακόμα πιο ασύνδετα κι άσχημα πράγματα απ' ό,τι συνήθως.Το παίζω μεγάλη λογοτέχνης,γράφοντας αυτόματα και συνειρμικά.Μου το χε πει και η καθηγήτρια.Τη μισώ παρεπιμπτόντως.Μικρόσωμη,αλλα ξέρει τόσο καλά να επιβάλλει την ύπαρξή της.Και μειώνει,μειώνει,μειώνει.Τους πάντες.Ειδικά εσένα.Επειδή είσαι δειλή και κλείνεσαι και οχυρώνεσαι και φοβάσαι τραγικά και κοιτάς στα μάτια μόνο αυτούς που (νομίζεις ότι) γνωρίζεις καλά.Πάλι παρένθεση.Ναι,γράφω συνειρμικά.Μάλλον γιατί για μοναδική φορά στη ζωή μου,μιλάω,μιλάω για ό,τι νιώθω,θέλω,μισώ.Μπας και με καταλάβω.Μπας και βρω επιτέλους νόημα σε όλα αυτά που συμβατικά κάνω...

Φθινοπώριασε.Και είναι λογικό κι ανθρώπινο να μελαγχολείς το φθινόπωρο.Για διαφορετικούς λόγους.Αλλά όταν είσαι 18,απλά δε νομιμοποιείται τίποτα.Πολύ μικρός για να απογοητευτείς,πολύ μεγάλος για να περνάς εφηβικές ανησυχίες και ερωτοχαζές εμπειρίες.Έτσι είναι λογικό!

Δε σε χωράει ο τόπος.Επειδή φθινοπώριασε κι αλλάζει όλη η ζωή σου.Φεύγεις,τίποτα δε σε κρατάει πια εδώ.Χάρηκαν με την επιτυχία σου και σου φέρονται όμορφα.Δε δίνεις σημασία,εσύ απλά δεν τους αντέχεις.Θες να ζήσεις μόνη σου φθινόπωρα,επιτέλους.Κι από την άλλη,αυτή η γαμημένη η ανασφάλεια πάλι έρχεται να σε πνίξει,να σε κομματιάσει,να σε βουλιάξει,να σε τελειώσει.Θες κάποιον να βαδίσει δίπλα σου.Κι ας μη σε κρατήσει από το χέρι.Φτάνει που θα μοιράζεστε τις σιωπές σας,φτάνει που θα μετράτε τις πλάκες στο πεζοδρόμιο,όπως εκείνο το παιδικό αστείο που λάτρευες.Κι ακόμα,μερικές φορές,συνηθίζεις να μετράς τις πλάκες στο πεζοδρόμιο.Πολύ θα θελες να πάρεις χρώματα και να τις βάψεις,έτσι να μην είναι πια τόσο καταθλιπτικές,έτσι γιατί απλά το θες.Αλλά είσαι δειλή κι εκτός αυτού,οι εικόνες θα σβηστούν.Οι εικόνες αυτές ποδοπατιούνται γρήγορα και σβήνουν ακόμα γρηγορότερα.Θες κάποιον να του λες για όλα εκείνα τα τραγούδια που αγαπάς,για τους αφελείς στίχους που σκαρώνεις πότε πότε ή ακόμα για εκείνο το φοβερό νέο,που όλοι θεωρούν ασήμαντο.Είσαι άνθρωπος,όχι μηχανή ρε γαμώτο.Είμαι δειλή και πνίγομαι ολοένα και πιο πολύ.Ειδικά στις βροχές των φθινοπώρων.Δακρύβρεχτα γράμματα και ένα σωρό υποσχετικές συναντήσεις.Να χαίρεται η επιφάνεια και να ξανασυστήνεται η ζωή.Να εκπορνεύονται οι ελπίδες,να αλλάζει το σώμα,να ατροφεί η ψυχή,να φεύγει η αυτοπεποίθηση που πλέον χάνεται τόσο εύκολα,όσο και ο σταθμός στο ραδιόφωνο,που μανιωδώς άκουγες.Φθινόπωρο και βρέχει.Και κοιτάς το ημερολόγιο και τσεκάρεις τον αριθμό.Σήμερα νομίζω σε είδα,πίσω από εκείνο το θολό πλέγμα που σκεπάζει το βλέμμα μου,σε εκείνη την άκρη,σε εκείνη την υπόσχεση,σε εκείνο το τραγούδι,που ακούω ώρες τώρα,ξανά και ξανά,σε εκείνη την ένδειξη στο ρολόι,που έχει παγώσει και δε λέει να προχωρήσει.Νομίζω πως σε είδα σήμερα.

http://www.youtube.com/watch?v=6rndltmm3oE