Σάββατο 21 Αυγούστου 2010

f.y.

Δεν αντέχω άλλο τόσην υποκρισία.
Κενοί άνθρωποι,αλήτικες συμπεριφορές κρυμμένες πίσω από γοητευτικά παραπετάσματα,άτομα που δε νοιάζονται για τίποτα παρά μόνο για το "θα,είμαστε,σίγουρα,ευτυχισμένοι,γιατί,έτσι,μας,είπαν".Αδιαφορούν για το τι νιώθεις,τι γράφεις,τι σκέφτεσαι.Χαμόγελο να βλέπουν κι ας είναι όλο μια ψευτιά.Τους αρκεί που είναι όλοι όμορφοι και θελκτικοί.Εσύ είσαι άσχημος,τι σκας;Σ' αφήνουν στην ησυχία σου.Πάψε.Θα βρεις εκείνους που θα σ' αγαπήσουν,για αυτό που είσαι.
Το ξέρω,αλήθεια λες.Είμαι σίγουρη πως όλα κάποτε θα βρουν το δρόμο τους.Κι εσύ θα τον βρεις.Γιατί σου αξίζει.Γιατί εσύ τους ανθρώπους δεν τους κλείνεις σε κουτιά.Τους ακούς,τους παρατηρείς,τους επεξεργάζεσαι.Κρίμα που δεν το καταλαβαίνουν.Να το αναγνωρίσουν,ούτε λόγος.Ξέρεις,είσαι όμορφος.Για εμένα ο πιο όμορφος.Πάψε,αλήθεια σου λέω.Εγώ δεν κοιτώ τους ανθρώπους έτσι,δεν τους μετρώ με γραμμάρια και εκατοστά,ούτε με υποκριτισμούς και χαζά γελάκια.Είμαι εδώ,είμαι αυτή,είμαι εγώ,είμαι δυνατή και θα παλεύω.Λυπάμαι που δεν πληρώ τις προδιαγραφές σας.Βιτρινάτες υποσχέσεις,ολόκληρη η ζωή σας.Μια ανύπαρκτη,ανούσια,άθλια ζωή.Παραίτηση και συμβιβασμός.Γιατί έτσι σας είπαν,γιατί έτσι πρέπει,έτσι μάθατε.Τα μάτια σας πονούν στο διαφορετικό.Πάψε.
-Μ' αρέσει ο τρόπος που μιλάς.
-Μα,δε μ' έχεις ποτέ σου δει,απάντησα.
-Ναι,έχεις δίκιο.
Διάλογος γεμάτος αλήθεια.Απορρίφθηκες κατευθείαν,γιατί δεν κάλυπτες τις απαιτούμενες λίστες.Κρίμα.Εγώ προσπάθησα.Κρίμα,πάψε,σταμάτα.Αλήθεια,τα ανθρωπάκια αγαπούν ποτέ τους;Τόσο πολύ τους ενοχλούν οι τερατώδεις μορφές;Τόσο πολύ έμαθαν να κινούνται στην προκαθορισμένη τροχιά;Τόσο ηλίθια πλάσματα;Ανθρωπάκια.Φτύσιμο και προσευχή.Γιατί έτσι έμαθαν.Τα μάτια τους πονούν.Υποκριτισμός.Ανασφάλεια μέχρι το μεδούλι.Άνθρωπακια ρε.Τι περιμένεις από δαύτα;Ανθρωπιά ή ειλικρίνεια;
Γελώ,ειρωνικά,όπως πάντα.Θέλω ανθρώπους.Για πρώτη φορά στη ζωή μου,θα βγω εκεί έξω και θα βρω ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.Όχι ημίμετρα και ιστορίες.Αλήθεια και ουσία.
Καληνύχτα ανθρωπάκια.Να περάσετε καλά στην παράστασή σας.Φτηνιάρικη,όπως οι ρόλοι σας και η ελεεινή σας υποκριτική.Καληνύχτα,αστραφτερά χαμόγελα και μαθηματικά μυαλά,σε καλούπια όλη η ύπαρξή σας.
Μα,αλήθεια,δεν πνίγεστε;;;

Δευτέρα 16 Αυγούστου 2010

9 crimes

Ανείπωτες μουσικές
κι ανεκμυστήρευτα "φεύγω"
ατέλειωτα...
Ακατάπαυστες και διαρκείς εναλλαγές
στο τώρα,στο μετά,στο θα.
Είμαι ΕΓΩ εδώ για ΣΕΝΑ
δε θέλω,δεν μπορώ,επιμένω
βαρετά κι ανούσια λόγια
μιας αστραφτερής παράστασης
πάλι ηθοποιός,αναγνωρισμένος
φτύνεις την άρνηση;;;
Μα τι λες;
Σώπα ξανά
και πάντα.
Μα τι λες;
Άρνηση όλη σου η ύπαρξη
κολυμπάς στην άρνηση
και δεν ξεχωρίζεις από το φόντο τώρα πια
ένα ατέλειωτο σκούρο μπλε
και λίγες κόκκινες κηλίδες
μια αστραφτερή παράσταση...
Ρίχνεις αλάτι στις πληγές
να πονάν περισσότερο
τα θύματα
ενός προσχεδιασμένου πολέμου
βάσει σχεδίου
όλη η ζωή,ένα καθορισμένο πρόγραμμα
εκεί,εδώ,πάνω,κάτω,τόσο
φύγε,αρνείσαι,δέχεσαι,επιμένεις
δε θέλω να πονάς
ψευτιές που σε πουλάνε για το τίποτα
και πόρνες ελπίδες που σε αγοράζουν
Μα τι λες;
Δεν ακούς το θόρυβο
έξω;
Κλείστηκες,οχυρώθηκες,θωρακίστηκες.
Δε βάζεις τόνους
Ατονία
Δε θυμάσαι να γράφεις σωστά τις λέξεις
Ανορθογραφία
Δε βαριέσαι να επαναλαμβάνεσαι
Ατροφία
Βλέπεις τα αρχικά;
Σου θυμίζουν κάτι;
Έμαθες να επιδεικνύεσαι
Αποτυχία
πληγώνεις,πληγώνεσαι,φεύγεις και ζητάς
και παρακαλάς
και παρακαλιέσαι
εκτίθεσαι.
Μα τι λες;
πες μου,μίλα μου,είμαι εδώ
δεν ξέρω να παίζω και φοβάμαι
μάθε μου τους όρους,σε ικετεύω
γελάς
το παιχνίδι είναι άνευ όρων
παραδίνομαι;
παραδίνεσαι.
Κοίτα πώς αλλάζει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία
μ' ένα και μόνο παιχνίδι
αφήνω τα όπλα χάμω
στο πάτωμα με τη σκόνη και
την κούραση των σκιών
αλάτι στις πληγές
κι εσύ σε θέση θύτη
σε θέση που ποτέ δεν ήθελες.
Τι φταις κι εσύ;
Δεν ήξερες να παίζεις...
Μα τι λες;
Πρέπει να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε την επερχόμενη ήττα
Δε θέλω σχέδια και πρόγραμμα
Μα,
πρέπει.
Επιμένεις
Φοβάσαι.
Τι φταις κι εσύ;


Πρέπει να μάθω επιτέλους να ξεχωρίζω το ψέμα από την αλήθεια.Μα,είναι πραγματικά δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο.Γιατί ακόμα κι όταν ζω την αλήθεια,με πονά πολύ και την καλύπτω με ψέματα για να μπορώ να την αντέξω.Δε θα τα καταφέρω ποτέ μου φαίνεται.Τελεσίδικες αποφάσεις...