Γράμμα σε 'σενα.

Είδες πώς άλλαξαν οι τίτλοι;

Πλέον δεν είσαι σκιά,δεν είσαι σίγουρα εκείνη η άϋλη μορφή μια ολάκερης χρονιάς κι ακόμα πιο σίγουρα δεν είσαι ένα όνειρο μονομερές και αόριστο.

Θα σου μιλήσω ευθέως.Όσο ευθέως γίνεται βέβαια,πάντα φορώντας τη μάσκα μου,πάντα οχυρωμένη στο γνώριμο παραπαίτασμα από τα τόσα ψέματα!

Δεν μπορώ να το αντιληφθώ ακόμα.Είναι από εκείνα τ' αδιανόητα,που λες και ξεπήδησαν από ταινίες αμερικάνικου τύπου.Εγώ,πάντα κυνική,τα απέρριπτα.Τα χλεύαζα και τα έδιωχνα.

Η ζωή τελικά είναι τόσο απρόβλεπτη.Γυρνά τα πάντα ανάποδα.Δεν καταλαβαίνεις πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση αυτών των υπερβολικά απρόσμενων συγκυριών.Θεωρητικολογίες,πάλι.Ή και σκόπιμη απόκρυψη των γεγονότων.

Άκου.Δε θα μπορούσες ποτέ να διανοηθείς πόσο σε θαύμαζα,πόσο επηρέασες την κάθε μου κίνηση και πόσα-έστω και άθελά σου-μου έμαθες!Έγραφα σελίδες για ΄σενα,έναν ολόκληρο χειμώνα,ενώ κάθε μου μέρα γεννιόμουν και πέθαινα στη σκέψη σου.Μεγαλοστομίες,θα πεις.Και μενα αστείο θα μου φαινόταν.Αλλά είναι αλήθεια.Είμαι τόσο τυχερή που σε γνώρισα και τα ευχαριστώ που σου οφείλω,δε χωράνε σε λέξεις και ψυχρές αράδες.Άνοιξες τόσους δρόμους,προοπτικές και κόσμους που ούτε καν είχα φανταστεί.

Σκέφτομαι λοιπόν,πως ποτέ δε θα μάθεις.Και είναι πάρα πολύ ανειλικρινές,το ότι εγώ ξέρω.Χθες,πέρασα από δίπλα σου,σχεδόν σε άγγιξα.Γύρισα το βλέμμα,εσύ πλήρως ανυποψίαστος.Γέλασα αδιάφορα και βάλθηκα να μιλώ δυνατά,σα να μη συνέβαινε τίποτα.Μέσα μου υπερεκρήξεις ανασφάλειας και έκθεσης.Ήσουν εκεί όμως,με σάρκα και οστά,ψηλός,αδύνατος,ανασφαλής και γοητευτικά χαμένος σ΄ έναν κόσμο αλλιώτικο απ' αυτόν που θα ήθελες.Αν σ ήξερα,Θεέ μου,αν σε ήξερα!Θα είχα αποκαλυφθεί και δεν ξέρω αν τελικά θα με ένοιαζε ή όχι.

Νομίζεις πως δεν είσαι αποδεκτός.Κι όμως,να ξερες,πόσο θα ήθελα!Μα είναι πάνω από τις δυνάμεις μου και την οικτρή δειλία μου!Με τσακίζει αυτή μου η δειλία.Και πάλι εσύ θα βγάλεις βεβιασμένα και λανθασμένα συμπεράσματα-και με το δίκιο σου!Επειδή σου έτυχα εγώ,αυτή που ακόμα και τα πιο απλά,τα πασιφανή,τα περιπλέκει και μπλέκεται μόνη της σε κυκεώνες και λαβυρίνθους.

Αν ήξερες!Ψεύτικο όνομα,όλο μια ψευτιά!Έχεις ήδη αρχίσει να υποψιάζεσαι,το νιώθω.Έχεις απογοητευτεί και εγώ φοβάμαι άλλο τόσο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι το επικείμενο τέλος προμηνύεται δύσκολο.Ανεκπλήρωτοι έρωτες και συνοθύλευμα ερωτηματικών.

Δεν ξέρω αν ποτέ στο ομολογήσω,μα εγώ είμαι πλέον σίγουρη.

Πυξίδα.

Πόσο γυρίζει ανάποδα εκείνη η πυξίδα
και νομίζεις ότι χάθηκες
σε δρόμους απάνεμους
και φοβάσαι μετά όσο δεν παίρνει!
Βορράς και γίνεσαι βωρά στα σκυλιά.Έτσι απλά,επειδή πήρες λάθος δρόμο.
Μη φοβάσαι πια.
Σώπα.
Εγώ γοητεύομαι τόσο πολύ με το πόσο απρόσμενα
κοιτάς και βλέπεις
και έπειτα αγγίζεις τα σημαινόμενα και όλες τις γωνίες
και τις αιχμές
και τα χρώματα και τις νότες
και όλα εκείνα τα φοβερά και τα ξένα.
Αν κλείσεις τα μάτια σου κι ακούσεις
τι λένε και πόσο φωνάζουν,θα καταλάβεις.
Θα καταλάβεις την επιστροφή και το φευγιό
Το τρέξιμο και την αναγκαιότητα να συμπάσχουμε
και να κοιταζόμαστε.
Να κοιταζόμαστε,το ακούς;
Γιατί μέσα από εκείνα τα συνωμοτικά βλέμματα
κάπως αφουγκράζομαι τα απρόβλεπτα
και είναι-κάπως-σαν να καταλαβαίνω λίγο από το ψέμα σου
κι ακόμα περισσότερο από εκείνες τις τρομερές αλήθειες σου.
Δεν ξέρω,μπορεί και να γελιέμαι.
Ή να μ αρέσει η αυταπάτη.
Μα εκείνες οι εκρήξεις αυταπάτης,μικρές στιγμές υπερασφάλειας
μένουν και σε κάνουν να προχωράς.
Προχώρα.
Θα μαι εγώ να σου κρατώ το χέρι.

Όρκοι.

Να χα λίγο περισσότερο θάρρος!Να μπορούσα να σου δείξω όλα αυτά που βλέπω,όλα αυτά που νιώθω,όλα όσα καταχωνιάζω έντεχνα μέσα μου,για να μην εκτεθώ.Σκατά.Φοβάμαι να εκτεθώ.Όπως κι εσύ.Ακριβώς όπως κι εσύ.Τόσα χρόνια,μια ανάσα.Πάντα έφευγα κι έφευγα.Και τώρα προσπαθώ να κατπνίξω όλες τις μουσικές,μπας και προλάβω το αναπόφευκτο.Μελωδικές φωνές και χιλιάδες βλέμματα.Όταν με κράτησες από τη μέση,ήθελα να φύγω.Όταν ήρθες δίπλα μου,το ίδιο.Εγώ φταίω,η δειλή.Δε θέλω να είσαι συννεφιασμένος.Μαζί να χαράξουμε την πορεία μας και τις επαναστάσεις του αδίκου.Δεν περιμένα ποτέ ότι θα γράφω ερωτόλογα ή ότι θα ξεσπώ σε κλάμματα σε κάθε άσχημη σκέψη.Τόσο συνηθισμένα,τόσα βαρετά λόγια  και κανένα δεν μπορεί να αντικατροπτίσει όλα εκείνα τα ανείπωτα.Τελικά τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι ίδια,βιώνονται ίδια,αποτυπώνονται ίδια.Εκνευριστικά και αηδιαστικά ίδια.

Δεν μπορώ να γράψω και με σιχαίνομαι γι αυτό.Τουλάχιστον να χω σε κάποιον να τα πω.Σε σενα μάλλον δε θα αποκαλυφτώ ποτέ.Ξέρεις πόσο με σκοτώνει το ότι δεν μπορώ να σου μιλήσω;Όταν είσαι κοντά μου,πασχίζω να σκεφτώ κάτι έξυπνο.Μα καταλήγουμε να μιλάμε για τον καιρό και τα προβλεπόμενα.Θα σου δινα αν μπορούσα όλες τις βροχές μου,όλα τα παρακάλια,όλες τις νότες μου.Όλα δικά σου,για να είσαι καλά και ευτυχισμένος.Δεν πειράζει,εγώ θα στέκομαι στην άκρη κι απλά όταν γυρίζεις το βλέμμα,θα ρίχνω κλεφτές ματιές,μην τύχει και καταλάβεις.Μην τύχει και καταλάβεις!

Το όνομά σου έχει κατακυριεύσει το νου μου και τα λόγια σου χαραγμένα σε κάθε μου δίστιχο.Όταν χαμογελάς,καλοκαιριάζει.Κι όταν κάθεσαι κοντά μου με εκείνο το μυστήριο,με εκείνη τη γλυκύτατη ανασφάλεια των 21,τρέμω μήπως κι ακούσεις τους παλμούς μου και γελάσεις.Μικρός είσαι κι ας θες να λες πως μεγάλωσες.Σε παρακαλώ,μη με αφήσεις.Σε εκλιπαρώ.Αλήθεια στο λέω,θα βάλω όλα μου τα δυνατά και δε θα σ απογοητεύσω.Και θα σου τραγουδάω.Σ αρέσει η φωνή μου,έτσι μου χες πει.Κι εγώ από τότε,δε σταμάτησα να τραγουδάω.Εκείνο το τραγούδι,το όμορφο,το ψεύτικο,το δικό σου.

Δεν ξέρω αν θεοί ή μοίρες καθορίζουν τις συμπαντικές μανούβρες,ούτε αν σ όλο αυτό που γίνεται εμπλέκεται κάποιος που οι άνθρωποι τον βάφτισαν "έρωτα".Το μόνο που ξέρω,είναι ότι θα προσπαθήσω,όσο κι αν με απειλεί να το συντηρήσω.Θα προσπαθήσω,στο ορκίζομαι.

Ε.

Το ζητούμενο είναι πως η ανασφάλειά σου θα σε κάνει πάντα ηττοπαθή.Κι έπειτα δε θα χεις κανέναν να σε σώσει και θα βουλιάζεις και θα πνίγεσαι και θα κολυμπάς σε έλη και θα φοβάσαι απίστευτα.Γι αυτό πρέπει να πιστέψεις στους δικούς σου δρόμους,στα δικά σου ατέλειωτα δίστιχα και τα δικά σου αλλιώτικα μυστικά."Μέσα από του καθένα την πανέμορφη ιδιαιτερότητα,να αποκαταστήσουμε του σύμπαντος την αρμονία" έγραφε η Γώγου και εγώ το πιστεύω κάθε μέρα και περισσότερο.Δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο.Α,να μην ξεχάσω.Να μη βάζεις ποτέ σου τελεσίγραφα,ποτέ σου.Ξέρεις πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή;Ξέρεις,είμαι σίγουρη.Πάψε λοιπόν να κάνεις υπολογισμούς και να γράφεις πεπραγμένα.Εδώ θα μαι,εδώ θα σαι και θα δούμε πόσο εύκολα θα ρθει κάτι που προσμένεις.Με το να σκύβεις πάντοτε,δε θα αγγίξεις τον ουρανό.
Να,για παράδειγμα,δεν περίμενα ποτέ μου πόσα μπορούν να συμβούν σε 2 μόλις μήνες.Αλλάζουν όλα.Σπίτι,σχολή,άνθρωποι,άνθρωποι.Εσύ.Με όλες σου τις ιστορίες.
Αλήθεια,όταν είμαι κοντά σου,νιώθω αλλιώτικη,παράξενη.Αδέξια.Φορτική.Χάνω λόγια και δεν προβλέπω αντιδράσεις.Συγχώρεσέ με που δεν κοιτώ στα μάτια.Απλά δεν μπορώ.Φοβάμαι μη δεις όλα αυτά και μετά θα ντρέπομαι για κάθε μου συναίσθημα και κάθε μου ψίθυρο.Κάποτε θα μοιραστούμε τα σαγαπώ μας,άραγε;Ή θα φύγεις κι εσύ στα αλλόκοτα και τα ξένα;Μη φύγεις,θα μου αρκεί που θα σαι κάπου κοντά.Αλήθεια.
Και που ΄σαι!Εγώ πιστεύω...!

Θεσ.

Θέλω να κάνω ένα κολάζ στον τοίχο,που να μαρτυρά το κολάζ των σκέψεών μου.Σα σε κινηματογράφο,όλη η ζωή μου,σα σε κινηματογράφο.Να ακούω τα "σώπα" και τα "αρνούμαι".

Πώς σε λένε με ρώτησες κι εγώ δε θυμάμαι πια,αν ψέλισσα το όνομά μου ή αν δεν απάντησα καν.Με φόβιζες έτσι σίγουρος που ήσουν.Αναρωτιέμαι αν ποτέ βρω τη δύναμη να πιστέψω.Τα αποτελέσματα,οι ενδείξεις,κάθε σημάδι στο λαιμό σου,μαρτυρά αισιόδοξα αποτελέσματα.Θέλω να βρεθείς σ' έναν κόσμο γεμάτο χρώματα.Εγώ όταν τα καταφέρνω,τον επισκέπτομαι.Μα εσύ μη με πιστέψεις.Ποτέ άλλωστε δεν ήθελες να πιστεύεις τους ονειροπαρμένους.

Όμορφα που μυρίζει η ηττοπάθεια.Σαγηνευτική είναι.Σε κλείνει σε καβούκια ασφάλειας και δε σ αφήνει να κινηθείς,ποτέ,ούτε κατά διάνοια.

Κοιτώ γύρω μου και όλα φωνάζουν.Τα πάντα με κοιτάζουν συννεφιασμένα.

Πιστεύω πως μπορώ να κινηθώ στους γαλαξίες της φωνής μου.Μια μέρα,θυμίσου το,στο υπόσχομαι,θα τα καταφέρω.

Αν λίγο το σκεφτείς,τα γεγονότα είναι υπέρ μας.

Απόπειρες.

Όταν θα μάθεις την πραγματική αλήθεια
κι όταν θ αγγίξεις με τα χέρια και τα τσίνορά σου όλη την υφή των πραγμάτων
τότε-μόνο τότε θα καταλάβεις τι νιώθω
και πόσο πολύ πνίγω τους σφυγμούς μου,
για να μην ακουστούν ούτε από εσένα
ούτε από τους γύρω.
Θα είμαι όσο το δυνατόν πιο προσεχτική.
Δε θα μιλήσω,θα λέω μόνο τα συνηθισμένα
δε θα σε κοιτάξω στα μάτια
γιατί τότε δε θα ξαναθές να δεις.
Έτσι κι αλλιώς από καιρό τώρα δε θες να ακούσεις.
Κουφάθηκες ή σε πονάει τόσο πολύ η κραυγή των σιωπών μου;
Κάθε φορά που θέλω να σου μιλήσω
δαγκώνω τα χείλια μου.
Ναι,γι αυτό η μπλούζα μου είναι πάντα κόκκινη.
50 κόκκινες κηλίδες το λεπτό.
Τις μετρώ,μπας και ξεχάσω.
Δε θέλω να.
Όχι,δε θέλω να νομίσεις ότι σε κατηγορώ
ή ότι φεύγω χωρίς ένα γεια.
Ντρέπομαι όμως και τρομάζω κάπου κάπου.
Θα τρομάξεις κι εσύ.
Πιο πολύ.
Θα σου αγοράσω μια γωνιά και θα σ αφήσω εκεί.
Σαν αγαπημένο παραπεταμένο παιχνίδι.
Φοβάσαι;
Ποτέ ξανά.
Μη φοβάσαι,δε θα στο πω ποτέ.

Γράμματα,

Πάλι σε σενα γράφω
δε θέλω μάτια μου να απογοητευτείς με τη φιγούρα του κόσμου
είναι πλέον αποκρουστική-τόσες φορές στο είπα.
Δε σου είπα.Αγόρασα ένα παλτό μισοτιμής,θάυμα.
Και λίγα από εκείνα τα φοβερά που πωλούνται και αγοράζονται.
Μάγια τα λέν' οι άνθρωποι,μα εγώ τα λέω αγάπη.
Θα κάνω κότσο τα μαλλιά μου και θα έρθω.
Μη με περιμένεις,ψέματα λέω.
Σε γεμίζω ένα σωρό ψέματα
μα ακούγονται τόσο όμορφα τα λόγια στα αυτιά μας.
Γιατί είσαι σκοτεινιασμένος;
Δε σ αγαπάν;
Κρύψου στα ζεστά,πιες κρασί από τότε.
Λευκό,με κάποιες μαύρες κηλίδες που σχηματίζονται όταν κοιτάς το δρόμο.
Γιατί δε μιλάς τώρα;
Όλη την ώρα κλαις και με τρομάζεις.
Εγώ δε θέλω πια συννεφιές.
Ξάστερους ουρανούς και παντομίμα.
Να βλέπω τα μάτια σου και να χτίζω πελώρια φαντάσματα.
Θέλω να είμαστε 2 τελευταία άστρα στον ουρανό.
Μη σ ακουστεί τετριμμένο και χαζό,μα κάθε φορά που κοιτάω τον ουρανό
νιώθω πως τον μοιραζόμαστε.
Και μου αρκεί.
Μη,μη μου συννεφιάζεις.

Σιωπές.

Κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου
νιώθω άπειρες σκηνές υπερέκθεσης.
Θέατρο παραλόγου κι ένας πυρετός απόλυτος
που με καίει,που με τυραννά καιρό τώρα.
Φωτιές,χιλιάδες.Και καπνοί.
Αγγυλώθηκε η ύπαρξή μου στον ώμο σου.
Θα σβήσω τα γιατί και τα δενπρέπει
θα φύγω για ένα μοναδικό ταξίδι
δε θα βλέπω κανέναν απ΄αυτούς που με γεμίζουν ψευτιές
σιχαίνομαι την απέραντη σιωπή των φωνών τους
θα θελα να τους κλείσω τα στόματα
ναι,συννέφιασα και θέλω μόνο εσένα να με κρατήσεις
και να ψιθυρίσεις τα ανείπωτα.
Κρυώνω.Ανεβάζω πυρετό,μάλλον.
Μίσος.Μεγάλο.Για την ψευτιά.
Φοβάμαι.Πότε θα ρθεις;
Πότε;;;

Μ.

Το όνομά σου στριφογυρίζει στα υπόγεια του μυαλού μου.
Καραμέλα έχει γίνει,βουτύρου,από τις πιο αγαπημένες.
Δεν τη βάζω στο στόμα μου,μην τύχει και λιώσει,μην τύχει και χαθεί.
Θα 'θελα τόσο πολύ να 'μαι η πρώτη σου καλημέρα,το πρώτο κοίταγμά σου στο καθρέφτη.
Καλά κατάλαβες.
Σήμερα θα μιλήσω για 'σενα.
Κουράστηκα να φοβάμαι.
Κι όταν είμαι μαζί σου,δε φοβάμαι καθόλου,είμαι δυνατή.
Δεν ξέρω πώς θα καταλήξει η όλη ιστορία.
Μου αρκεί η αυταπάτη προς το παρόν.
Σε παρατηρώ σαν επόπτης.
Σα θεατής ταινίας του '67.
Σε πίνω σαν παλιό καλό κρασί.Γαλλικό.
Μ' αρέσει τόσο η μυρωδιά σου.
Πολύ ξεχωριστή.Άρωμα κέδρου ή κάπως έτσι.
Μπορώ να γράφω ώρες ολάκερες για 'σενα και τα καστανά σου λόγια.
Χα,νομίζω.
Δεν μπορώ να σε χωρέσω σε λέξεις.Δεν μπορώ απλά.
Όχι,δε στερεύουν,μα μένουν τόσο φτωχές,βυθίζονται ταπεινές μπροστά σου.
Όταν μιλάω για 'σενα,τα λόγια μοιάζουν ροζ και χιλιοειπωμένα.
Μα πίστεψέ με,είναι κόκκινα και μωβ,όμορφα όπως ακριβώς η αίσθηση όταν με κοιτάς.

Μισό.

Καιρό τώρα,δεν μπορώ να αποφασίσω αν σε κάθε τσιγάρο που κάνω χάνονται ή κερδίζονται 5 λεπτά από τη ζωή μου.Οι πολλοί συντείνουν στην πρώτη εκδοχή,μα δε με αφορά στο ελάχιστο.Εγώ στη δεύτερη θα ποντάρω,έτσι για να νομίζω πως κοντράρομαι με το απόλυτο.Έτσι όπως παρακολουθώ τα δαχτυλίδια του καπνού,ξανά χιλιάδες εκρήξεις σιωπής αστράφτουν και γεμίζουν στάχτες το δωμάτιο.Πρέπει να αγοράσω χαρτόνια για να ντύσω τους τοίχους,ναι.Είναι πολύ άδειοι και 'γω θέλω γεμάτα πράγματα.Όχι ημίμετρα,τόσες φορές στο χω πει.Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ πιο ουσιώδες να είσαι λυπημένος από το να είσαι μισοχαρούμενος.Εκτός κι αν έχεις κάποιον να μοιραστείτε τα μισά ΣαΣ.
Ταξιδεύω για λίγο και διαγράφω πορεία στα 27 τετραγωνικά του σαλονιού.Περισσεύουν λίγα εκατοστά να γεμίζουν τις μοναξιές.Είμαι παιδί ακόμα,δεν κάνει.Θέλω τόσα πολλά να πω,να κάνω άλλα τόσα,μα συσωρρεύω λόγια και στιγμές σε μπαούλα συνειδήσεως.Σε μισώ έτσι που ξεθάβεις τις αλήθειες μου.Είναι πιο χλευαστικό και από το ξεγύμνωμα.
Τηλέφωνο νεκρό ώρες τώρα.Αφού πέθανε ο εγωισμός,ας πεθάνουν όλα ένα-ένα,δεν υπάρχει λόγος πια.Τι ασυναρτησίες γράφω πάλι!Βαρέθηκα να έχω πονοκέφαλο και να μην είσαι εδώ.Βαρέθηκα την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι(Κουντερα ΖΕΙΣ)και τις απολυτότητες των άλλων.Θα 'θελα να σχεδιάσω,μα η έμπνευση εξανεμίζεται και μ αφήνει ακόμα πιο εκτεθειμένη και μόνη.Έχω σχολή στις 8 και το τελεσίγραφο έχει σταλεί προ πολλού.Κανείς δε νοιάζεται.
Ας κοιμηθώ.Τι αστείες πεζότητες!
Βλακεία ο τίτλος.ΜισΩ έπρεπε να γράφει.Με Ω.Σαν το γάντζο που μ έχει αγκυλώσει και δεν μπορώ πια να ξεφύγω.

Ν.

Κάποια από τα ταξίδια σου
και λίγα από τα βλέμματα σου
θα ΄ρθω το βράδυ να τα κλέψω
μαζί με την απεραντότητα εκείνη της σιωπής σου
της σιωπής σου όταν μετράς τα ηλίθια φεγγάρια
ή όταν στιφογυρνάς τις αλήθειες πάνω στο τραπέζι.
Τεμαχίζεις κάθε ίχνος της ύπαρξής μου.
Με διαλύεις.Απλά και μόνο επειδή υπάρχεις
κι αγνοείς κάθε μου απόπειρα
κάθε μου αναστεναγμό και κάθε μου θέλω.
Να,θέλω για παράδειγμα να σε συναντήσω.
Πιο πολύ τώρα.
Πιο πολύ από κάθε φορά.
Πιο πολύ κι από τότε που με κοίταξες σχεδόν απαξιωτικά.
Κι εγώ δεν είπα λέξη,η δειλή.
Δεν πειράζει,δεν είναι τα ερωτόλογα για 'μας.
Βαριόμαστε εύκολα τα σημάδια.
Ξαπλώνεις και κοιμάσαι,και δεν έχεις ιδέα
τι νιώθω εγώ για ΄σενα.
Κι ούτε που θα μάθεις και ποτέ.
Γιατί μετά,θα πάρεις την αλήθεια και θα την τεμαχίσεις
ελαφρά τη καρδία.
Τι θέλω και μπλέκω καρδιές;
Τι θέλω και ατενίζω ορίζοντες
που μικραίνουν τα μάτια μου;
Ναι,θυμάσαι το χρώμα των ματιών μου.Εύκολο ήταν,δεν ενθουσιάζομαι.
Κι αυτές κάποιες απειροελάχιστες ενδείξεις της απατηλότητας.
Ενός έρωτα.Δύσκολη λέξη,
δύσκολη διαχείριση.
Χάσιμο χρόνου.
Σπάς κλεψύδρες.
Κλείνεις τους Φλόυντ που ώρες τώρα ακούς.
Τime,απ' τ' αγαπημένα σου,έτσι;
Μην απαντάς,ξέρω.
Στ' ορκίζομαι,θα ρθω να κλέψω λίγα από τα τραγούδια σου.Ένα βράδυ που θα 'σαι όπως πάντα ανυποψίαστος.
Θυμισέ μου να σου πω και ό,τι σκέφτομαι.
Θα το ψιθυρίζω,μην τρομάζεις.
Να προσέχεις.

@Τhe photograph is copyrighted by the photographer.

Γ.Λ

Τον βλέπεις εκείνον τον κόσμο;
Ακούς τη φυγή του;
Φωνάζεις.Μια σημαία κόκκινη κρατάς
και το αίμα των 22 σου βράζει.
Βλέπουν τα μάτια σου τις δυνατότητες απόδρασης;
Φοβάσαι τους ντεμέκ επαναστάτες
και έχεις τόσο δυνατή φωνή.
Μαύρα μάτια και μαλλιά
να ταιριάζουν με την κόκκινη σημαία που κρατάς στις πορείες,
ενώ εγώ κάθομαι νωχελικά και σε κοιτάω
δε μιλάω,δεν κουνιέμαι.Να μωρέ,ξεχνάω.
Και μερικές φορές με φοβίζει ότι θα με θεωρείς ντεμέκ επαναστάτρια
αλλά να,είσαι όμορφος έτσι που περπατάς στο δρόμο
με εκείνες τις μεγαλόπνοες εκτιμήσεις
κι εκείνα τα φοβερά κι αλλιώτικα "φεύγω".
Κάθε φορά που ξεχνιέμαι και σε παρατηρώ,
προσπαθώ να αντιληφθώ τι γίνεται
και τι θα νομίσεις.
Ενοχικότητα και μεγάλη ανασφάλεια
παραδοχές κι αντιπαραβαλλόμενες μορφές
ενός ντεμέκ έρωτα και ενός εφηβικού θαυμασμού.
Μην ανησυχείς,ξέρω ότι ίσως ούτε το όνομά μου δε συγκράτησες
σ ετούτη την τόσο τρομακτική γνωριμία.
Μου φτάνει όμως τόσο πολύ η αυταπάτη.
Μου αρκεί για να χτίζω κόσμους
και επαναστάσεις σε μυαλό,ψυχή και σώμα.
Και πίστεψέ με,θα σε φαντάζομαι πάντα πρωταγωνιστή και πάντα επαναστάτη
μπροστάρη με κόκκινες υποσχέσεις
και ατρόμητα λόγια που κατακεραυνώνουν τα αδίστακτα τέλματα.
Να ξέρεις ότι θα σε παρατηρώ και θα γράφω το όνομά σου
πάντα με κόκκινα γράμματα,πάντα με καθαρά κόκκινα γράμματα
όπως ήθελες.Όπως θες.

Διαδρομές

Μπαίνω στο λεωφορείο και κάθομαι στην πίσω θέση,
έτσι για να κρυφτώ και πάλι από τον κόσμο
γιατί απλά δεν αντέχω άλλο
την απατηλότητα των σκέψεων
και τα βεβηλωμένα χαμόγελα.
Κάθομαι πίσω από εκείνη την αφράτη κυρία που ώρες τώρα στέκεται όρθια
γιατί μια ζωή ήταν σκυμμένη.
Αφέλεια
λες και θα απελευθερωθεί ποτέ από τα δεσμά
κοιτώ εκείνον τον κύριο
που κουνά νευρικά το πόδι του
φτιάχνω μουσική με τους ρυθμούς του
κι έπειτα κρύβομαι ακόμα πιο βαθιά στο κασκόλ που μυρίζει εφηβεία και απορρυπαντικό.
Με μανία χώνομαι πίσω από το κασκόλ μου και γίνομαι παιδί ξανά.
2 δάκρυα,γιατί την τιμή των όπλων.
Ξανακινούμαι στους παλμούς των φόβων μου.
Κοιτώ έξω από το βρόμικο τζάμι του λεωφορείου.
Μα μόνο εγώ δε βλέπω τη φρενίτιδα;
Μόνο εγώ δεν αφουγκράζομαι το τέλος;
Μάλλον έχω τεράστια αποθέματα αναισθησίας.
Έχουν εμποτιστεί στο δέρμα μου,στο είναι μου,σε όλες μου τις κινήσεις.
Χαμογελώ.Και πάλι ειρωνικά-τι πρωτότυπο!
Οχήματα φαντάσματα
και πρόσωπα θλιμμένα
λες και τους πήραν την αλήθεια
λες και τους κλέψαν ό,τι πιο βαθιά κρύβουν.
Κι αναρωτιέμαι,πότε θα μιλήσω;
Χαριτωμένες αναμνήσεις
αμφιβολίες
απέχθεια
ξανά ανασφάλεια
Μα γιατί;
Είμαι εγώ μες στο λεωφορείο.
Είμαι εγώ που σε παρατηρώ,που έχω μάθει κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου
ακόμα και τη μικρή ελιά στο δεξί αυτί σου
είμαι εγώ που στενεύω τα περιθώρια σε χαρτιά και απόπειρες
είμαι εγώ που κοιτώ με εκείνα τα μάτια τα αδιάφορα,τα μπλε και τα μικρά
με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο,που σχηματίζει 2 φουσκωμένα ζυγωματικά
και προδίδει τα χίλια δυο μου "αν"
τα εκατομμύρια "μήπως"
είμαι εγώ.
Παλεύω.
Μες στο λεωφορείο.
Μες στο κασκόλ.
Μες στην πόλη.
Μες στους πορτοκαλί μου τοίχους(πορτοκαλί για να σπάσει το γκρίζο μου)
Μες στην αλήθεια των σκέψεων.
Μες στην πεποίθηση ότι "θα".
Παραλογισμοί στο τετράγωνο.
Έτσι,γιατί προσπαθώ να είμαι εγώ.

Παραλογισμοί

Καιρός,καιρός ήταν
θα πουν
ναι μεγάλη ιστορία
θα σκεφτούν
φοβάμαι
θα πεις
θα κλαις
και θα φεύγεις
λεπτό το λεπτό
χρόνο το χρόνο
άγγιγμα το άγγιγμα
κάθε ανάσα σου
μια ευτυχία
μαγικές εκρήξεις μια αλλιώτικης
αλλοτινής
ξεχασμένης φυγής
πονάω
θα πεις
δε με νοιάζει
θα απαντήσουν.
Μια μέρα
μια μέρα
που ο καιρός
θα ναι πραγματικά κακός
και τα σύννεφα σα ψεύτικα
και οι γύρω ακόμα πιο μακρινοί
θα κάνω ένα ταξίδι
δε θα φύγω μακριά,
έννοια σου
μόνο θα κρυφτώ πίσω από κει
που λένε
ότι ζουν σκιές
και θα ερωτευτώ μια
καιρός ήταν
καιρός ήταν
θα πουν αγανακτισμένοι
και θα γράψεις το όνομά σου
να μείνει θωρακισμένο
κιμωλία σε χρώμα κόκκινο
νσ θυμίζει τι έλεγες.
Μια μέρα που ο καιρός θα είναι ξένος κι αυτός
θα βγω και θα φωνάξω ότι δεν μπορώ άλλο τα δεσμά σας
Και τότε κανείς δε θα πει
καιρός ήταν
παρά μόνο θα μείνουν σιωπηλοί
στο αναποφευκτο μεθύσι μιας απόδρασης
και θα στάζουν τα μάτια τους αίμα και ιδρώτα
και τα χείλια τους στεγνά
και τότε δε θα μπορούν πια να πουν τίποτα
κι ούτε νερό θα υπάρξει πουθενά
θα κολλάει το στόμα τους
το μυαλό τους από χρόνια κολλημένο
καιρός ήταν,καιρός ήταν
θα πεις.

Αντίο

Η αλήθεια.

Αλλιώτικη παράκρουση.

Δίστιχα ατέλειωτα και μαγικές μυστικότητες

το νωτισμένο τζάμι

απαλλάσσεσαι

νιώθεις παράνοια

και φοβάσαι

αν λυτρωθείς,αν εκτεθείς,αν μισήσεις.

Η αλήθεια.

Το ψέμα

άλλα λόγια,απόκοσμα

από εκείνα τα παράλληλα σύμπαντα.

Λύτρωση.

εγωκεντρισμοί στο τετράγωνο

με μια δόση ανθρωπισμού

κοροιδεύεις

δεν το θες

και ξαναφοβάσαι

θα ξεχάσεις

θα μπορέσεις

δε γίνεται.

Να γράψεις το συγγνώμη,να παραιτηθείς,να πνιγείς σε τέλματα

κι ωκεανούς.

Ο έρωτας

μικρές αυταπάτες

και χίμαιρες συνειδήσεως

Η αλήθεια

λύτρωση και βουτιά σε έλη.

Φεύγεις με βαλίτσες γεμάτες σκέψεις

και στιγμές απαράμιλλης γοητείας

για να πιστεύει η λογική τι ψέματα ερμηνεύει η καρδιά.

Και αν θες γράψε το συγγνώμη

Κι αν θες γίνε μια ακόμα ρομαντική τετριμμένη ιστορία.

Κι αν θες ξέχασε και θάψε τις στιγμές

Κι αν θες,γίνε ο θύτης.

Θύμα,θύτες,προδομένοι και προδότες

Όλοι μαζί,

εκτεθειμένοι της ύπαρξης.

Εκτεθειμένοι.

Όλοι μαζί.

@The photograph is copyrighted by the photographer.

Πάντα κάτι θα έρχεται και θα φεύγει.

Ζήτησα μόνο λίγη ώρα
να γράψω 2 λέξεις και άλλες 2 δικαιολογίες
να αφήσω στο ψυγείο τις σημειώσεις
και να φύγω.
Δε μου δάνεισες την ώρα σου
δεν είχες καιρό άλλωστε για δράματα
σε φοβάμαι
βάφω τα αστέρια μου μαύρα
μα δε στο χω πει ποτέ
να μωρέ-δεν ήθελα να νομίζεις.
Τα αρνητικά των φωτογραφιών
δείχνουν ωραία
είναι ωραία τα μάτια σου
έτσι όπως σκοτεινιάζουν το χειμώνα
Έτρεχες να προλάβεις
μα τώρα όλοι φύγανε
και έμεινες εκεί
να ζωγραφίζεις καπνούς και αλήθειες
δεν είναι ότι δεν μπόρεσα
μα με γοήτευε ο φόβος
κι η ανασφάλεια εκείνη του αναπόφευκτου
πρέπει να μάθουμε
να ξεχνάμε
και να πετάμε τις μοναξιές μας
να φεύγουν και να μένουμε
ακόμα 2 μονάδες
ακόμα 2 ζευγάρια μάτια.
Μην απαντάς
αλλά τώρα κατάλαβα
γιατί σημάδευες
τα σύννεφα.
Το ξέρω και είμαι σίγουρη.
Συμπέρασμα κι αντίο.
Τίποτα πραπάνω.
2 λόγια ήθελα να σου αφήσω.
Δεν ήθελες
κι εγώ έφυγα.
Έτσι όπως πάντα.
Πάντα αδύναμη μαχητική.
Κυνικά ρομαντική
ή ρομαντικά κυνική.
Όπως θέλεις γράψε το παραμύθι.
Χρώματα έχει στο τρίτο συρτάρι.
Θα τα βρεις,δεν αμφιβάλλω.
Αντίο.

Δ.

Μια στιγμή ανυπαρξίας άραγε αρκεί;Αρκεί για να μετατρέψει την εμμονή σου ν' απαρνείσαι κάθετι που σου προσφέρεται,σε αλήθεια;Αρκεί για να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορείς επιτέλους να μάθεις τι γεύση έχουν τα σύννεφα και πώς είναι να σε κρατάνε από το χέρι;Πώς είναι να σε κρατούν σαν πορσελάνη,να σε προσέχουν μην τυχόν και σπάσεις,μη ραγίσεις.Κι έπειτα να σου λένε εκατομμύρια λόγια,λόγια που ούτε καν είχες διανοηθεί-και πολύ περισσότερο δεν είχες ψιθυρίσει.Παίζεις με τις λέξεις.Τις λατρεύεις.Κάθε μια και μια ανείπωτη ιστορία.Δε χρειάζεται να τις καταλάβεις.Ειδικά αυτές τις λέξεις τις ασύνδετες,που στοιχειώνουν τούτες τις γραμμές.Δεν ξέρεις καν αν εμπλέκονται σ' όλο αυτο που ζεις ή γράφεις,κάποιοι που τους βάφτισαν θεούς.Απλά εσύ φοβήθηκες να το ζήσεις.Και τώρα αναρωτιέσαι γιατί επένδυσες τόσο στην ανασφάλειά σου.Και πονάς που στέκεται ακίνητη μια κάποια που τη λένε ειρωνεία,στην άκρη του δωματίου και σε κοιτά κατάματα.Χωρίς να κουνιέται,χωρίς ν' αρθρώνει λέξη.Ψάχνεις μες στην τσάντα σου.Να βρεις το κλειδί του κελιού σου.Μόνος μπήκες εκεί μέσα.Μόνος το συντηρείς.Μαζί σου,όλα αλλάζουν.Το φως.Τα χρώματα.Οι προτάσεις.Στερεύουν οι λέξεις και λίγο λίγο τις παρατάς,γιατί τελικά φτάνουν σε σημείο να μην έχουν τίποτα να πουν.Ούτε καν όταν τις αφουγκράζεσαι.Γι αυτό μάλλον πολλές φορές η σιωπή τα λύνει όλα.Αρκεί να τη σεβαστείς και να κάτσεις δίπλα της με τρυφερότητα,να την ακούσεις.Με την ίδια τρυφερότητα που μου μιλούσες κάποτε,γιατί ήμουν άλλη,έτσι είχες πει.Μυρίζεις το βρεγμένο χώμα,αγγίζεις το φόβο,παίζεις με τις νότες.Προσέχεις κάθε μου λυγμό.Δεν τον ξορκίζεις,ούτε καν που το προσπαθείς.Δε θες να με πλησιάσεις κι εγώ απομακρύνομαι άλλο τόσο.Αλλά το βλέπω,το νιώθω ότι με παρατηρείς.Πίσω από την κουίντα,εσύ είσαι εκεί και ρίχνεις κλεφτές ματιές,επειδή η δειλία σου είναι κάτι παραπάνω από μια ηρωική πράξη και μια φωτεινότητα στο χαμόγελό σου.Έχει καταντήσει πάγια κατάσταση και την θεοποίησες.Σε βάζει μέσα στο κελί σου και σε κάνει με τη σειρά της κι αυτή,θεό.Κι εγώ απλά δεν κάνω καμία απόπειρα πλέον.Αυτόχειρας των ίδων μου των ονείρων και των παράπλευρων απωλειών.Μετρώ μέχρι να σταματήσει το μυαλό να σκέφτεται τα ίδια και τα ίδια.Kι εσύ φεύγεις τώρα,γιατί κουράστηκες να περιμένεις ή ακόμα και για να τεστάρεις την αντοχή μου.Όταν μου χες δώσει το χέρι σου,δεν είχα προτάξει το δικό μου.Μα επέμεινες.Τώρα,όλα ρούχα,αναμνήσεις,γράμματα,συνομιλίες,συγγνώμη,φεύγω,παραιτήσεις,λυπάμαι και σεσκέφτομαι,έγιναν ένα χλευαστικό κουβάρι.Και περπατάω πια στην οδό Ασκληπιού,σα σε τεντωμένο σκοινί,έτσι όπως προσέχω μη σπάσω την πολυπόθητη αλήθεια μου.Κάπως έτσι γίνονται όλα.Μάλλον κάτι τέτοιο είναι ο έρωτας.Αλεπάλληλες αμφιβολίες,λατρεμένες,καρφιτσωμένες μια μια σα λάφυρα στον τοίχο,να τις βλέπεις και να θυμάσαι.
Δε στο χω πει ποτέ ξέρεις,αλλά  θαμουλειψεις.

Untitled

Ούτε που το φανταζόμουν.Μερικά πράγματα τελικά είναι πολύ ύπουλα.Έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις και για μια ακόμα φορά μένεις εσύ στη μέση και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συρρικνώνεσαι και να αγκαλιάζεις με δύναμη-πολλή δύναμη-το σώμα σου για να μη μείνεις τελείως μόνος.Για να μπορέσεις,έστω κι υποσυνείδητα να αμυνθείς και να θωρακιστείς πίσω από την ίδια την αγκαλιά σου.Και τότε,θα ρθουν να σου πουν,πως δε ρισκάρεις και πως η ζωή είναι απρόβλεπτη και ότι δυστυχώς επενδύεις πολύ στην ανασφάλεια σου και οχυρώνεσαι στο μικρόκοσμο σου.Κλισαρισμένα και φτηνιάρικα λόγια δηλαδή,για μια ακόμα φορά.Μια ζωή συμβουλάτορες.Κι εσύ τρέμεις ακόμα.Εκεί.Και παίρνεις μια κλωστή και ράβεις τα βλέφαρά σου.Και ένα σκοινί να δέσεις κάθε όνειρο μην τύχει και φύγει.Και τι θα σου μείνει έπειτα,μου λες;Ένας εκκωφαντικός ήχος,κι έπειτα τι;

Είναι παράξενα μερικά πράγματα.Ύπουλα κι ακατανόητα.Θα μπορούσες να τα πλάσεις στο μυαλό σου ιδανικά ή ακόμα ίσως θα μπορούσες να τα ντύσεις με υφάσματα από τα ταξίδια σου,ακριβά και πολύχρωμα μπας και κρυφτεί λίγο η μουντίλα και η μονοτονία τους.

Αλλά εσύ δεν μπορείς πια να κουνηθείς.Παραδίνεσαι με ολάκερη την ύπαρξή σου.Κι αυτή τη φορά είσαι ολοκληρωτικά το θύμα.Είναι απίστευτη αυτή η ιστορία.Τόσο που ούτε εσύ δεν την καταλαβαίνεις.Δεν είναι ότι δεν προσπαθείς,ή ότι δεν προσπάθησες.Είναι μάλλον ανόητο.Τόσο ανόητο,όσο και οι μηχανικές κινήσεις μερικών ή ακόμα και η απόπειρα να σχηματίσεις στο νωτισμένο τζάμι δυο λόγια,ή όταν λύνεις τα μαλλιά σου για να ζεσταθείς.Αλλά δεν καταφέρνεις και πολλά.

Έτσι ανεξήγητα παραμένουν.Και γίνονται κάποτε και αστεία.Κι εσύ είσαι στη μέση.Απαθής κι ανίκανος να προχωρήσεις.Όπως τότε,όπως πάντα.

@The photograph is copyrighted by the photographer.

Κενό.

Κενό.Απόλυτο.Είναι ό,τι πιο δύσκολο να εκφραστείς.Πονάει που καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς.Δεν μπορείς ρε γαμώτο.Απλά κάθεσαι εκεί αμέτοχος.Παρατηρητής της ζωής σου.Δεν αντέχεις πια.Ελεγχόμενος συνειρμός.Κοντρολαρισμένες αντιδράσεις.Καμία απόκκλιση.Κανένας θόρυβος.Ίδια μουσική.Ίδια πλήξη.Όλα επαναλαμβανόμενα.Τετριμμένα.Αηδία.Μαραίνεται κάθε ελπίδα.Εκπορνεύεται και εξανεμίζεται σα φάντασμα,σα μουσική που δεν μπορείς να καταλάβεις.Τίποτα δεν καταλαβαίνεις πια.Μετράς λίγα δευτερόλεπτα κι έπειτα παίρνεις βαθιά ανάσα.Πόσες μέρες έχουν περάσει,ούτε που θυμάσαι πια.Βεβηλώνεις μ΄ ένα μαχαίρι όλες σου τις αισθήσεις.Και ξεσκίζεις την αγάπη που σου δίνουν,αν σου δίνουν κι όποτε στη δίνουν.Φτύνεις τον καπνό.Δεν ξεφυσάς.Τον φτύνεις.Όπως φτύνεις την ίδια σου την ύπαρξη.Πριν λίγο ήσουν ρομαντική.Τώρα φτηνά κυνική.Σε πληγώνει ο ίδιος σου εαυτός,ο ατσάλινος,ο αήττητος.Ποιον κοροϊδεύεις;;Ποιον;Εσένα;Αρνείσαι να μιλήσεις στον εαυτό σου;Αρχές σχιζοφρένειας και μια δόση ανασφάλειας.Μεγάλη δόση.Η προσωπική σου ηρωίνη.Ήρωας.Ένα σωρό ήρωες.Κι άλλα τόσα φαντάσματα.Θες τόσο πολύ ένα τσιγάρο.Λες και μαζί με τον καπνό θα πετάξεις και τις σκέψεις.Θα φύγουν οι σκέψεις,θ' εξανεμιστούν,γιατί δεν τις αντέχεις,δεν μπορείς άλλο να τις κουβαλάς μέσα σου.Δεν τις εξωτερικεύεις,δε γίνεται πια.Αν δεν καταλάβεις εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό,νομίζεις πως θα σε καταλάβει κάποιος;;Πληγώνεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους.Κι αυτούς ακόμα που ούτε καν γνωρίζεις.Ούτε καν.Μα.Ίσως.Ανασφάλεια.Χτύπα την.Γροθιές σε κατεστημένα,ε;Κατεστημένα όλο το κεφάλι σου.Στεγανά και μικρά κουτιά.Σκοτάδι.Δεν μπορεί,θ' αλλάξεις.Δεν προσπαθείς.Παραιτείσαι.Ένα δυο τρία.Παιδικά παραμύθια και μέτρημα ως το 100.Κρυφτό.Πολύ προσωπικό.Τυφλά βήματα.Πίσω από κει.Πίσω από τον ίδιο σου τον εαυτό.Κοιτάς το καθρέφτη.Αυτός σε κοιτάει περισσότερο.Σκίζεις κάθε ρωγμή πίσω από το πελώριο πλέγμα που ορθώνεις γύρω σου.Ξεγράφεις.Τέλος.Από την αρχή όλα.Ας μοιράσουμε τους ρόλους.Οι αδύναμοι κι οι μαχητικοί.Πραγματικότητες αστείες.Γελοιοποιείς κάθε τους όρεξη για προσωπικές μαρτυρίες.Γητεύεις τις επιθυμίες σου.Σα σε κλουβί,κλεισμένη σε κλουβί.Άγριο ζώο,μόνο στα χαρτιά.Μπροστά στους άλλους,μια ήσυχη και ντροπαλή φιγούρα.Σταμάτα.Δε σ' αντέχω άλλο.Δεν σε μπορώ πια.Σκάσε.Φύγε.Πες κάτι ρε γαμώτο.Κάτι μικρό,έστω.Παιδικό.Παιδιαρώδες.Δε με νοιάζει.Μίλα μου,ή φύγε.

Το βαλς των χαμένων ονείρων

Τίτλος ίδιος με τη μουσική.Χατζιδάκις.Για αυτές τις μέρες που μυρίζουν γλυκό του κουταλιού και αναμνήσεις.Χατζιδάκις.Και θες να χωθείς στα σκεπάσματα που αποπνέουν εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία της περασμένης σου εφηβείας,με τα σκιρτήματα,τις αμφιβολίες,τα όνειρα.Τα όνειρα.Θέλω να ζήσω πάνω σ' ένα αστέρι.Εκεί ψηλά,για να βλέπω τον κόσμο και να μαγεύομαι από κάθε μυστικό του,κάθε ψίθυρο,κάθε χαμένη νεότητα,κάθε άγγιγμα και κάθε αναστεναγμό.Τα περβάζια με λουλούδια,οι άνθρωποι αλλόκοτοι και μακρινοί.Απεκδύονται τον μανδύα κυνισμού και μένουν αθεράπευτα ρομαντικοί.Μένουν απλώς αυτοί.Και χορεύουν σ' έναν ατέρμονα ρυθμό.Με δροσοσταλίδες να στολίζουν τα μαλλιά τους και με ξέπνοες φιγούρες.

Ένα παιδί ονειρεύεται και παλεύει με τους διαφορετικούς του εαυτούς.Ένα ζευγάρι κάνει σχέδια.Γιατί μπορεί.Κι ας ξέρει ότι κανένα από τα σχέδια δε θα πραγματοποιηθεί.Ονειρεύεται.Μια γιαγιά σκεπάζει τα μικρά της.Που ονειρεύονται κι αυτά.Ένας νέος περιμένει στη γωνία την αγαπημένη του.Πέντε λεπτά,ένας αιώνας.Χατζιδάκις.Και βαλς των χαμένων ονείρων.Θα 'θελα αν μπορούσα ν' αλλάξω τον τίτλο.Τα όνειρα,ακόμα κι αν δεν πραγματοποιούνται,δεν είναι ποτέ χαμένα.Είναι εκεί για να δίνουν άλλη αίσθηση στη ζωή,άλλη μορφή,νέα χρώματα,μουσικές,άρωμα,νότες.Είναι εκεί για να σχηματίζουν το ίδιο σου το είναι,την ίδια σου την ύπαρξη.

Ρομαντική λοιπόν.Χωρίς μανδύες κυνισμού.Ρομαντική σκέτο.Θα 'θελα τόσο πολύ να χορέψουμε ένα βαλς.Των δικών μου,των δικών σου ονείρων.

Γράμμα σε μια σκια(Νο 2)

Είναι κάπως περίεργο το ότι η ιστορία συνεχίζεται εκεί που είχε τελειωτικά φτάσει σε τέλμα.Άλλο τόσο περίεργο είναι το ότι βγάζω πάντα τελεσίδικα πορίσματα και εκτίθεμαι επειδή πάντα μα πάντα βγαίνουν λανθασμένα.Κι εκεί που έπαιζα με σκιές και ήρωες κι εκεί που είχα πει ότι το γράμμα σε μια σκιά,σε σενα δηλαδή,θα ξορκίσει τους φόβους μου και θα με βοηθήσει να καταχωνιάσω τις τόσες σκέψεις στο τρίτο συρτάρι του παιδικού δωματίου μαζί με τα εφηβικά όνειρα και τα παιχνίδια τ' αλλιώτικα που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν και χάλασαν και στέκουν εκεί μόνα,τώρα σου γράφω ξανά.Γιατί πια δεν είσαι μια σκιά.Σε είδα.Για ελάχιστα λεπτά,όσο διαρκούν τα ψέματα που με τόση άνεση αραδιάζω.Αλλά σε είδα.Θέλω να πω ότι τώρα πια η σκιά απέκτησε πρόσωπο και τα όνειρα πρωταγωνιστή με όλα τα χαρακτηριστικά,με όλες τις γωνίες και τις καμπύλες και τα χρώματα.Κοίτα να δεις,τώρα θα μπορώ να κάνω προσωποποιημένα όνειρα.Όταν σε είδα,κατάλαβα τι θα πει απομυθοποίηση.Όχι,δεν είναι ότι μου φάνηκες άσχημος ή κάτι τέτοιο.Αυτό το ξέρεις,το ξέρουμε καλά,δεν τα υπολογίζω στο ελάχιστο αυτά.Απλά,να,το να είσαι σκιά και να μην έχεις κόκαλα και να φοβάσαι κάθε σου βήμα,μου έδινε μια κάποια ασφάλεια.Πίστευα ότι μπορεί και να είσαι μια χίμαιρα,μια ψευδαίσθηση από τις πολλές που πλάθω κάθε τόσο για να αναμετρηθώ λίγο με το φόβο.Τώρα με κόλλησες κάπως σε μια γωνία και δεν μπορώ να ξεφύγω.Γιατί εσύ υπήρχες,αλλά εγώ ριψοκινδύνευα.Γιατί εσύ αποζητούσες,ενώ εγώ κρυβόμουν.Γιατί εσύ υπερασπιζόσουν,ενώ εγώ απογοητευόμουν.Γιατί δεν είμαι αυτό που δείχνω και το ξέρω ποτέ δε θα το καταλάβεις.Δε σε παρεξηγώ κι εγώ δε θα καταλάβαινα.Ούτε κι εγώ η ίδια.Ούτε τώρα καταλαβαίνω,μη νομίζεις.Παγιδευμένη στον ιστό όσων είπα κι έκανα.Κι άντε να ξεμπλέξω.Μην απαντήσεις πάλι.Θα βρω το ψαλίδι και θα κόψω τον ιστό.Κοίτα να δεις,πώς τα φέρνει η ζωή!

Volcano.

Don't hold yourself like that
You'll hurt your knees
I kissed your mouth and back
But that's all I need
Don't build your world around volcanoes melt you down
What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea


Don't throw yourself like that
In front of me
I kissed your mouth your back
Is that all you need?
Don't drag my love around volcanoes melt me down
What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me

You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for what I give to you
Is just what i'm going through
This is nothing new
No no just another phase of finding what I really need
Is what makes me bleed
And like a new disease she's still too young to treat
Volcanoes melt me down
She's still too young
I kissed your mouth
You do not need me


 
 
Damien Rice-Volcano
 
 
http://www.youtube.com/watch?v=ZduDvIBu3EU&feature=channel

Rootless tree.

Σε είδα σήμερα.Ήσουνα εκεί,κρυμμένος νωχελικά σε μια γωνιά που ακόμα ψάχνω να βρω.Όλως περιέργως,ήσουνα απίστευτα απαθής και παγωμένος.Δεν περίμενα να χαμογελάσεις ή κάτι τέτοιο,δεν έχω πια ελπίδες,έφυγαν μαζί με τα χαμόγελα και τα κολακευτικά σχόλια που τόσο πολύ αποζητούσες.Δεν σε ξέρω καν.Έτσι,κι εσύ ένα εφηβικό όνειρο,να γεμίζουν τα βράδια εκείνα με το τζάκι και την ανασφάλεια να καίει μέσα του.Ακατάσχετοι ρομαντισμοί στους οποίους ενίοτε υποκύπτω.Έτσι,για να κρατώ και το ρόλο της ιδεολόγου,μη φύγει,μη σκιστεί,γιατί τότε δε θα έχω τίποτα και θα μείνω ακόμα πιο μόνη και θα χειμωνιάσει.Δε θέλω να χειμωνιάσει και να είμαι μόνη.Να μωρέ,πώς να το πω.Δεν είναι ακριβώς ότι αρπάζομαι,ή ότι γαντζώνομαι από μια ύπαρξη για να βρω αυτοπραγμάτωση,αλλά πραγματικά,βαρέθηκα να βαδίζω τόσο μοναχικά.Η λέξη σ υ ν τ ρ ο φ ι κ ό τ η τ α δεν είναι τυχαία μεγάλη.Πολλά γράμματα και πώς να τ' αντέξεις;Φθινοπώριασε πια.Έχει κρύο κι έτσι όπως τυλίγομαι σε σκέψεις και υφάσματα,με πιάνουν εκείνες οι ανελέητες μελαγχολίες,που μοιάζουν πολύ στους παιδικούς ερωτές μας,στις εμμονές εκείνες,που ποτέ δε θα ξορκίσουμε.Πάντα μετέωρες υποσχέσεις είναι ολόκληρη η ύπαρξή μας.Δεν ξέρω να προσεγγίζω το αναπόφευκτο.Ούτε που και το προσπάθησα ποτέ.

Αλλάζω πρόσωπα συνεχώς.Και γραπτά κι ακόμα περισσότερο στη ζωή μου.Μπερδεύομαι πολύ.Ασταθής κι ανασφαλής ύπαρξη που κάνει τραμπάλα και κρύβεται πίσω από γέλια και μουσικές,νότες ανυπαρξίας,μπας και μεγαλώσει το μπόι της αναζήτησης.
Ξέρω,είμαι σίγουρη,απλές μελαγχολίες κι ένα σωρό ανασφάλειες.Κλείνω τα μάτια,μήπως και μπορέσω να κοιμηθώ.Λες και δε χόρτασα τόσον καιρό ύπνο,λες και δεν έχω φουσκώσει όνειρα.Μετρώ τόσο πολύ τα πάντα.Κουράστηκα κάπως,ειδικά όταν στέκω στον καθρέφτη και πλέον-πολύ κλισέ-δεν αναγνωρίζω το είδωλο.Σου έχει τύχει κι εσένα,το ξέρω κι αυτό.Δεν το θες το είδωλο πια.Μεγαλώνει,λιγάκι μόνο κι όμως είναι ικανό να σε τρομάξει.Σε αποδιώχνει.Όχι,δεν είναι τόσο άσχημο,άλλωστε η ομορφιά είναι υποκειμενική,τόσες φορές στο χουν πει.Σε αποδιώχνει,γιατί είναι δειλό και φοβάται.Κι απλά γράφει γιατί δεν μπορεί να (σου) μιλήσει.Παρένθεση.Άσχημη λέξη.Δίνει εναλλακτικές,τοποθετεί μέσα ασήμαντα,που μπορούν έτσι εύκολα να παραληφθούν.Μα εσύ δε θέλεις.Αλλά είπαμε,είσαι δειλή.Κι ερωτευμένη με μια ιδέα.Ούτε καν με πρόσωπο.Εσύ απλά ενσαρκώνεις μερικούς ψιθύρους.Δεν είναι τίποτα,σε λίγο το παραλήρημα θα τελειώσει.
Μπορεί και να φταίει ο πυρετός μου,με κάνεις ώρες ώρες να λέω ακόμα πιο ασύνδετα κι άσχημα πράγματα απ' ό,τι συνήθως.Το παίζω μεγάλη λογοτέχνης,γράφοντας αυτόματα και συνειρμικά.Μου το χε πει και η καθηγήτρια.Τη μισώ παρεπιμπτόντως.Μικρόσωμη,αλλα ξέρει τόσο καλά να επιβάλλει την ύπαρξή της.Και μειώνει,μειώνει,μειώνει.Τους πάντες.Ειδικά εσένα.Επειδή είσαι δειλή και κλείνεσαι και οχυρώνεσαι και φοβάσαι τραγικά και κοιτάς στα μάτια μόνο αυτούς που (νομίζεις ότι) γνωρίζεις καλά.Πάλι παρένθεση.Ναι,γράφω συνειρμικά.Μάλλον γιατί για μοναδική φορά στη ζωή μου,μιλάω,μιλάω για ό,τι νιώθω,θέλω,μισώ.Μπας και με καταλάβω.Μπας και βρω επιτέλους νόημα σε όλα αυτά που συμβατικά κάνω...

Φθινοπώριασε.Και είναι λογικό κι ανθρώπινο να μελαγχολείς το φθινόπωρο.Για διαφορετικούς λόγους.Αλλά όταν είσαι 18,απλά δε νομιμοποιείται τίποτα.Πολύ μικρός για να απογοητευτείς,πολύ μεγάλος για να περνάς εφηβικές ανησυχίες και ερωτοχαζές εμπειρίες.Έτσι είναι λογικό!

Δε σε χωράει ο τόπος.Επειδή φθινοπώριασε κι αλλάζει όλη η ζωή σου.Φεύγεις,τίποτα δε σε κρατάει πια εδώ.Χάρηκαν με την επιτυχία σου και σου φέρονται όμορφα.Δε δίνεις σημασία,εσύ απλά δεν τους αντέχεις.Θες να ζήσεις μόνη σου φθινόπωρα,επιτέλους.Κι από την άλλη,αυτή η γαμημένη η ανασφάλεια πάλι έρχεται να σε πνίξει,να σε κομματιάσει,να σε βουλιάξει,να σε τελειώσει.Θες κάποιον να βαδίσει δίπλα σου.Κι ας μη σε κρατήσει από το χέρι.Φτάνει που θα μοιράζεστε τις σιωπές σας,φτάνει που θα μετράτε τις πλάκες στο πεζοδρόμιο,όπως εκείνο το παιδικό αστείο που λάτρευες.Κι ακόμα,μερικές φορές,συνηθίζεις να μετράς τις πλάκες στο πεζοδρόμιο.Πολύ θα θελες να πάρεις χρώματα και να τις βάψεις,έτσι να μην είναι πια τόσο καταθλιπτικές,έτσι γιατί απλά το θες.Αλλά είσαι δειλή κι εκτός αυτού,οι εικόνες θα σβηστούν.Οι εικόνες αυτές ποδοπατιούνται γρήγορα και σβήνουν ακόμα γρηγορότερα.Θες κάποιον να του λες για όλα εκείνα τα τραγούδια που αγαπάς,για τους αφελείς στίχους που σκαρώνεις πότε πότε ή ακόμα για εκείνο το φοβερό νέο,που όλοι θεωρούν ασήμαντο.Είσαι άνθρωπος,όχι μηχανή ρε γαμώτο.Είμαι δειλή και πνίγομαι ολοένα και πιο πολύ.Ειδικά στις βροχές των φθινοπώρων.Δακρύβρεχτα γράμματα και ένα σωρό υποσχετικές συναντήσεις.Να χαίρεται η επιφάνεια και να ξανασυστήνεται η ζωή.Να εκπορνεύονται οι ελπίδες,να αλλάζει το σώμα,να ατροφεί η ψυχή,να φεύγει η αυτοπεποίθηση που πλέον χάνεται τόσο εύκολα,όσο και ο σταθμός στο ραδιόφωνο,που μανιωδώς άκουγες.Φθινόπωρο και βρέχει.Και κοιτάς το ημερολόγιο και τσεκάρεις τον αριθμό.Σήμερα νομίζω σε είδα,πίσω από εκείνο το θολό πλέγμα που σκεπάζει το βλέμμα μου,σε εκείνη την άκρη,σε εκείνη την υπόσχεση,σε εκείνο το τραγούδι,που ακούω ώρες τώρα,ξανά και ξανά,σε εκείνη την ένδειξη στο ρολόι,που έχει παγώσει και δε λέει να προχωρήσει.Νομίζω πως σε είδα σήμερα.

http://www.youtube.com/watch?v=6rndltmm3oE

f.y.

Δεν αντέχω άλλο τόσην υποκρισία.

Κενοί άνθρωποι,αλήτικες συμπεριφορές κρυμμένες πίσω από γοητευτικά παραπετάσματα,άτομα που δε νοιάζονται για τίποτα παρά μόνο για το "θα,είμαστε,σίγουρα,ευτυχισμένοι,γιατί,έτσι,μας,είπαν".Αδιαφορούν για το τι νιώθεις,τι γράφεις,τι σκέφτεσαι.Χαμόγελο να βλέπουν κι ας είναι όλο μια ψευτιά.Τους αρκεί που είναι όλοι όμορφοι και θελκτικοί.Εσύ είσαι άσχημος,τι σκας;Σ' αφήνουν στην ησυχία σου.Πάψε.Θα βρεις εκείνους που θα σ' αγαπήσουν,για αυτό που είσαι.

Το ξέρω,αλήθεια λες.Είμαι σίγουρη πως όλα κάποτε θα βρουν το δρόμο τους.Κι εσύ θα τον βρεις.Γιατί σου αξίζει.Γιατί εσύ τους ανθρώπους δεν τους κλείνεις σε κουτιά.Τους ακούς,τους παρατηρείς,τους επεξεργάζεσαι.Κρίμα που δεν το καταλαβαίνουν.Να το αναγνωρίσουν,ούτε λόγος.Ξέρεις,είσαι όμορφος.Για εμένα ο πιο όμορφος.Πάψε,αλήθεια σου λέω.Εγώ δεν κοιτώ τους ανθρώπους έτσι,δεν τους μετρώ με γραμμάρια και εκατοστά,ούτε με υποκριτισμούς και χαζά γελάκια.Είμαι εδώ,είμαι αυτή,είμαι εγώ,είμαι δυνατή και θα παλεύω.Λυπάμαι που δεν πληρώ τις προδιαγραφές σας.Βιτρινάτες υποσχέσεις,ολόκληρη η ζωή σας.Μια ανύπαρκτη,ανούσια,άθλια ζωή.Παραίτηση και συμβιβασμός.Γιατί έτσι σας είπαν,γιατί έτσι πρέπει,έτσι μάθατε.Τα μάτια σας πονούν στο διαφορετικό.Πάψε.

-Μ' αρέσει ο τρόπος που μιλάς.

-Μα,δε μ' έχεις ποτέ σου δει,απάντησα.

-Ναι,έχεις δίκιο.

Διάλογος γεμάτος αλήθεια.Απορρίφθηκες κατευθείαν,γιατί δεν κάλυπτες τις απαιτούμενες λίστες.Κρίμα.Εγώ προσπάθησα.Κρίμα,πάψε,σταμάτα.Αλήθεια,τα ανθρωπάκια αγαπούν ποτέ τους;Τόσο πολύ τους ενοχλούν οι τερατώδεις μορφές;Τόσο πολύ έμαθαν να κινούνται στην προκαθορισμένη τροχιά;Τόσο ηλίθια πλάσματα;Ανθρωπάκια.Φτύσιμο και προσευχή.Γιατί έτσι έμαθαν.Τα μάτια τους πονούν.Υποκριτισμός.Ανασφάλεια μέχρι το μεδούλι.Άνθρωπακια ρε.Τι περιμένεις από δαύτα;Ανθρωπιά ή ειλικρίνεια;

Γελώ,ειρωνικά,όπως πάντα.Θέλω ανθρώπους.Για πρώτη φορά στη ζωή μου,θα βγω εκεί έξω και θα βρω ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.Όχι ημίμετρα και ιστορίες.Αλήθεια και ουσία.

Καληνύχτα ανθρωπάκια.Να περάσετε καλά στην παράστασή σας.Φτηνιάρικη,όπως οι ρόλοι σας και η ελεεινή σας υποκριτική.Καληνύχτα,αστραφτερά χαμόγελα και μαθηματικά μυαλά,σε καλούπια όλη η ύπαρξή σας.

Μα,αλήθεια,δεν πνίγεστε;;;

9 crimes

Ανείπωτες μουσικές
κι ανεκμυστήρευτα "φεύγω"
ατέλειωτα...
Ακατάπαυστες και διαρκείς εναλλαγές
στο τώρα,στο μετά,στο θα.
Είμαι ΕΓΩ εδώ για ΣΕΝΑ
δε θέλω,δεν μπορώ,επιμένω
βαρετά κι ανούσια λόγια
μιας αστραφτερής παράστασης
πάλι ηθοποιός,αναγνωρισμένος
φτύνεις την άρνηση;;;
Μα τι λες;
Σώπα ξανά
και πάντα.
Μα τι λες;
Άρνηση όλη σου η ύπαρξη
κολυμπάς στην άρνηση
και δεν ξεχωρίζεις από το φόντο τώρα πια
ένα ατέλειωτο σκούρο μπλε
και λίγες κόκκινες κηλίδες
μια αστραφτερή παράσταση...
Ρίχνεις αλάτι στις πληγές
να πονάν περισσότερο
τα θύματα
ενός προσχεδιασμένου πολέμου
βάσει σχεδίου
όλη η ζωή,ένα καθορισμένο πρόγραμμα
εκεί,εδώ,πάνω,κάτω,τόσο
φύγε,αρνείσαι,δέχεσαι,επιμένεις
δε θέλω να πονάς
ψευτιές που σε πουλάνε για το τίποτα
και πόρνες ελπίδες που σε αγοράζουν
Μα τι λες;
Δεν ακούς το θόρυβο
έξω;
Κλείστηκες,οχυρώθηκες,θωρακίστηκες.
Δε βάζεις τόνους
Ατονία
Δε θυμάσαι να γράφεις σωστά τις λέξεις
Ανορθογραφία
Δε βαριέσαι να επαναλαμβάνεσαι
Ατροφία
Βλέπεις τα αρχικά;
Σου θυμίζουν κάτι;
Έμαθες να επιδεικνύεσαι
Αποτυχία
πληγώνεις,πληγώνεσαι,φεύγεις και ζητάς
και παρακαλάς
και παρακαλιέσαι
εκτίθεσαι.
Μα τι λες;
πες μου,μίλα μου,είμαι εδώ
δεν ξέρω να παίζω και φοβάμαι
μάθε μου τους όρους,σε ικετεύω
γελάς
το παιχνίδι είναι άνευ όρων
παραδίνομαι;
παραδίνεσαι.
Κοίτα πώς αλλάζει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία
μ' ένα και μόνο παιχνίδι
αφήνω τα όπλα χάμω
στο πάτωμα με τη σκόνη και
την κούραση των σκιών
αλάτι στις πληγές
κι εσύ σε θέση θύτη
σε θέση που ποτέ δεν ήθελες.
Τι φταις κι εσύ;
Δεν ήξερες να παίζεις...
Μα τι λες;
Πρέπει να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε την επερχόμενη ήττα
Δε θέλω σχέδια και πρόγραμμα
Μα,
πρέπει.
Επιμένεις
Φοβάσαι.
Τι φταις κι εσύ;


Πρέπει να μάθω επιτέλους να ξεχωρίζω το ψέμα από την αλήθεια.Μα,είναι πραγματικά δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο.Γιατί ακόμα κι όταν ζω την αλήθεια,με πονά πολύ και την καλύπτω με ψέματα για να μπορώ να την αντέξω.Δε θα τα καταφέρω ποτέ μου φαίνεται.Τελεσίδικες αποφάσεις...