Γ.Λ

Τον βλέπεις εκείνον τον κόσμο;
Ακούς τη φυγή του;
Φωνάζεις.Μια σημαία κόκκινη κρατάς
και το αίμα των 22 σου βράζει.
Βλέπουν τα μάτια σου τις δυνατότητες απόδρασης;
Φοβάσαι τους ντεμέκ επαναστάτες
και έχεις τόσο δυνατή φωνή.
Μαύρα μάτια και μαλλιά
να ταιριάζουν με την κόκκινη σημαία που κρατάς στις πορείες,
ενώ εγώ κάθομαι νωχελικά και σε κοιτάω
δε μιλάω,δεν κουνιέμαι.Να μωρέ,ξεχνάω.
Και μερικές φορές με φοβίζει ότι θα με θεωρείς ντεμέκ επαναστάτρια
αλλά να,είσαι όμορφος έτσι που περπατάς στο δρόμο
με εκείνες τις μεγαλόπνοες εκτιμήσεις
κι εκείνα τα φοβερά κι αλλιώτικα "φεύγω".
Κάθε φορά που ξεχνιέμαι και σε παρατηρώ,
προσπαθώ να αντιληφθώ τι γίνεται
και τι θα νομίσεις.
Ενοχικότητα και μεγάλη ανασφάλεια
παραδοχές κι αντιπαραβαλλόμενες μορφές
ενός ντεμέκ έρωτα και ενός εφηβικού θαυμασμού.
Μην ανησυχείς,ξέρω ότι ίσως ούτε το όνομά μου δε συγκράτησες
σ ετούτη την τόσο τρομακτική γνωριμία.
Μου φτάνει όμως τόσο πολύ η αυταπάτη.
Μου αρκεί για να χτίζω κόσμους
και επαναστάσεις σε μυαλό,ψυχή και σώμα.
Και πίστεψέ με,θα σε φαντάζομαι πάντα πρωταγωνιστή και πάντα επαναστάτη
μπροστάρη με κόκκινες υποσχέσεις
και ατρόμητα λόγια που κατακεραυνώνουν τα αδίστακτα τέλματα.
Να ξέρεις ότι θα σε παρατηρώ και θα γράφω το όνομά σου
πάντα με κόκκινα γράμματα,πάντα με καθαρά κόκκινα γράμματα
όπως ήθελες.Όπως θες.