Διαδρομές

Μπαίνω στο λεωφορείο και κάθομαι στην πίσω θέση,
έτσι για να κρυφτώ και πάλι από τον κόσμο
γιατί απλά δεν αντέχω άλλο
την απατηλότητα των σκέψεων
και τα βεβηλωμένα χαμόγελα.
Κάθομαι πίσω από εκείνη την αφράτη κυρία που ώρες τώρα στέκεται όρθια
γιατί μια ζωή ήταν σκυμμένη.
Αφέλεια
λες και θα απελευθερωθεί ποτέ από τα δεσμά
κοιτώ εκείνον τον κύριο
που κουνά νευρικά το πόδι του
φτιάχνω μουσική με τους ρυθμούς του
κι έπειτα κρύβομαι ακόμα πιο βαθιά στο κασκόλ που μυρίζει εφηβεία και απορρυπαντικό.
Με μανία χώνομαι πίσω από το κασκόλ μου και γίνομαι παιδί ξανά.
2 δάκρυα,γιατί την τιμή των όπλων.
Ξανακινούμαι στους παλμούς των φόβων μου.
Κοιτώ έξω από το βρόμικο τζάμι του λεωφορείου.
Μα μόνο εγώ δε βλέπω τη φρενίτιδα;
Μόνο εγώ δεν αφουγκράζομαι το τέλος;
Μάλλον έχω τεράστια αποθέματα αναισθησίας.
Έχουν εμποτιστεί στο δέρμα μου,στο είναι μου,σε όλες μου τις κινήσεις.
Χαμογελώ.Και πάλι ειρωνικά-τι πρωτότυπο!
Οχήματα φαντάσματα
και πρόσωπα θλιμμένα
λες και τους πήραν την αλήθεια
λες και τους κλέψαν ό,τι πιο βαθιά κρύβουν.
Κι αναρωτιέμαι,πότε θα μιλήσω;
Χαριτωμένες αναμνήσεις
αμφιβολίες
απέχθεια
ξανά ανασφάλεια
Μα γιατί;
Είμαι εγώ μες στο λεωφορείο.
Είμαι εγώ που σε παρατηρώ,που έχω μάθει κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου
ακόμα και τη μικρή ελιά στο δεξί αυτί σου
είμαι εγώ που στενεύω τα περιθώρια σε χαρτιά και απόπειρες
είμαι εγώ που κοιτώ με εκείνα τα μάτια τα αδιάφορα,τα μπλε και τα μικρά
με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο,που σχηματίζει 2 φουσκωμένα ζυγωματικά
και προδίδει τα χίλια δυο μου "αν"
τα εκατομμύρια "μήπως"
είμαι εγώ.
Παλεύω.
Μες στο λεωφορείο.
Μες στο κασκόλ.
Μες στην πόλη.
Μες στους πορτοκαλί μου τοίχους(πορτοκαλί για να σπάσει το γκρίζο μου)
Μες στην αλήθεια των σκέψεων.
Μες στην πεποίθηση ότι "θα".
Παραλογισμοί στο τετράγωνο.
Έτσι,γιατί προσπαθώ να είμαι εγώ.