Ήταν εκεί, κρυμμένη πίσω από τα μαλλιά της, που μυρίζουν κέδρο και κανέλα. Ήταν εκεί, πίσω από τα ερωτηματικά και τις εν δυνάμει εκρήξεις σιωπών, ικανές να φωτίσουν το βλέμμα της, έτσι και αφεθούν και κάνουν τον εκkωφαντικό εκείνο κρότο-που θα φοβόταν κι ο πιο αήττητος. Ήταν εκεί. Σε κάθε λέξη, σε κάθε μικρούλα ανάσα ευτυχίας, σε κάθε χτύπο στις εφηβικές σφυγμομετρήσεις, σε κάθε πόθο μη ομολογημένο, σε κάθε νότα που ξεχνούσε, σε κάθε γράμμα που σχημάτιζε. Ήταν εκεί, όταν οι άλλοι, την απέρριψαν, εκεί κι όταν την αγάπησαν-μα δεν είχαν τρόπο να την πείσουν, ούτε φωνή να της μιλήσουν. Ήταν εκεί ακόμα κι όταν δάκρυα τη μάτωναν και σκοτείνιαζαν κι άλλο τα συνεφιασμένα. Ήταν εκεί, στους εξωφρενικούς ενθουσιασμούς μιας ατέλειωτης λιακάδας, που την έκανε να κάνει χαζές αισιόδοξες σκέψεις και να βγαίνει στιγμές στιγμές από αυτό που λεν οι άνθρωποι αυταπάτη. Ήταν εκεί στις ανασφάλειες, στις δειλίες, στα μισοτελειωμένα ποιήματα, στα κακοφτιαγμένα κείμενα και στις ζωγραφιές-πιο πολύ σ' αυτές με τις έντονες και ψυχεδελικές σπείρες και τους αλεπάλληλους κύκλους-ο ένας μέσα στον άλλο, δυσδιάκριτα μπλεγμένοι-μην τους ξεχωρίζεις, έτσι για να νιώθεις πιο κοντά στην ένωση. Ήταν εκεί στις υπερβάσεις, εκεί στις αποτυχίες, εκεί στα τελειοποιημένα κουτάκια που δεν της έκαναν, εκεί στα περιγράμματα που δεν τη χώραγαν, στις ατέρμονες συζητήσεις για το πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο, στις άπειρες συζητήσεις για τον διαχειρισμό των ανθρώπινων, στις μουσικές, στον αέρα, στην αύρα, στο γέλιο, στα μικρά σημαδάκια στο σώμα, στο μωβ κραγιόν στις πετσέτες, στα φιλιά και τις ζεστές αγκαλιές, στις αποτυπώσεις ασυναρτησιών, στα κακοβρασμένα μακαρόνια-ναι, ακόμα και σ' αυτά, εκεί ήταν. Ήταν εκεί, στις υπερπροσπάθεις να ξεχωρίσει, στις αναρτήσεις αυτοέκθεσης, στις αγαπημένες λεξιπλασίες της, στους φάλτσους κιθαρισμούς, στον αγχώδη δρόμο για την εκπλήρωση, στον ακόμα πιο αγχώδη, εκείνο για τον ετεροκαθορισμό. Ήταν εκεί, στις νεανικές αμφιβολίες, στις αναλαμπές ωριμότητας, στα συνδιαλεγόμενα με τη λατρεμένη της, στο αμήχανο γέλιο της, στην ανασφαλή διακριτικότητά της και στις οξύμωρες διαθέσεις της για αυτοέπαρση, στον αστείο της τρόπο να φτιάχνει λίστες και προδιαγεγραμμένα-κι ας τα πήγαινε άθλια με τους αριθμούς-οι καμπύλες των γραμμάτων ήταν αυτές που αγαπούσε άλλωστε. Ήταν εκεί σε κάθε νέο που ανακάλυπτε, στις μέρες που το μόνο που ήθελε να κάνει είναι να κρυφτεί κι άλλο πίσω από τα σκεπάσματα και στις άλλες, που ήθελε να βγει και να τραγουδήσει την ευτυχία. Να τη γλεντήσει, γιατί είναι νέα και ξέρει πως δε θα ναι για πολύ. Ήταν εκεί στα σιωπηλά, στα κραυγαλέα, στα αλλοτινά, στα μπορντώ νύχια και τα παράξενα σκουλαρίκια, στις πολλές στρώσεις ρούχων το καλοκαίρι και τις λίγες το χειμώνα. ΄Ήταν εκεί στις αντιφάσεις της, στην ανησυχία της να φανεί σωστή μες στην ανορθογραφία της. ΄Ηταν εκεί στα μάτια των άλλων, στους χορούς και τα καταλυτικά οινοπνεύματα, στους ξεθωριασμένους έρωτες, στα καλύτερα που θα ερχόντουσαν, στα "μήπως" και τα "αν". Στις αβεβαιότητες και τις οπισθοχωρήσεις, στα σίγουρα βήματα και τα ανέκφραστα πρόσωπα, στους μισανθρωπισμούς και την ειδωλολατρεία, ήταν εκεί.
Κι εσύ, θέλεις να την ξεριζώσεις από τη θέση της και από το εκεί της, επειδή δε σου πάει και δεν ταιριάζει στο πώς η επιφανειακή και δύστροπη βίβλος των ανθρωποειδών επιτάσσει. Σκούρα τα πράματα αν ναι.
