Αυτοσκοπός.

Τεντώνω τις καθημερινότητες μπας και χωρέσουμε. Ωραία είναι να με ντύνεις να μην κρυώνω. Σα μικρό παιδί. Κι εγώ ήσυχα ήσυχα  μπαίνω κάτω από τις υποσχέσεις σου κι ας ξέρω πως την επόμενη θα τις έχει ήδη ξεχάσει. Να σε βλέπω να έρχεσαι και ν' αναρωτιέμαι πώς θα σου πω τις ψευτιές εκείνες, τις αλλόκοτες και τις τόσο γνώριμες. Τα ακροδάχτυλα έχουν από καιρό ακρωτηριαστεί και η ψυχή εκπορνεύεται μέρα τη μέρα. Ξεκινώ να γράψω κείμενα μελαγχολικά και βγαίνουν βιπερνόρα-πολυδιαβασμένα και ροζ. Άλλοτε πάλι, θέλω να βάψω τις λέξεις μου κόκκινες κι εκείνες βγαίνουν στην πορεία σκούρες μπλε, μπορεί και μαύρες. Ατέλειωτες ελπίδες για 20 χρόνια. 2 δεκαετίες και κάτι ψιλά για τον απολογισμό. Μεγαλώνουμε μάτια μου. Έφαγες ή να φτιάξω κάτι πρόχειρο; Σκέφτομαι πως είναι όμορφο να έχεις κάποιον για να του φτιάχνεις κάτι πρόχειρο. Κι ακόμα πιο όμορφο αυτός ο κάποιος να έχει φωνή και άγγιγμα. Άγγιγμα όπως λέμε επαφή. Υποθέτω. Μάλλον δεν την έζησα και ποτέ μου. Ακινητοποιώ τις μνήμες, τις αναμοχλεύω και βρίσκω ωραίες λέξεις να ταιριάζουν στα ακανόνιστα. Σε μπάζω κι εσένα μέσα, πότε πότε. Κι ας έχεις φύγει προ πολλού για να μάθεις αλήθειες. Γιατί με 'μένα μόνο ψέματα ανάπνεες και φευγάτα ερωτηματικά. Και δεν μπορούσες. Και με το δίκιο σου.
Μπερδεύω το κάποιος, το εσύ και το εγώ-αυτό έτσι κι αλλιώς μάλλον δε θα ξεμπερδευτεί και ποτέ.
Πίξελς ξεπηδούν στην οθόνη, ωραίοι φίλοι, ωραίες κουβέντες, ωραίες μουσικές και φτύνω από ωραία αηδία.
Ο Μήτσος είπε πως είμαι ονειροπόλα και εθελοτυφλώ και πως του αρέσει. Δεν προσπαθώ πια να φανώ δίπλα του αρκετή. Τον αφήνω απλώς να μιλάει και φεύγω λίγο πριν ολοκληρώσει την τελευταία του πρόταση. Σα να ξέρω πια ποια θα είναι η τελευταία του πρόταση. Τον έμαθα, θα πει. Μπορεί και να είναι πια προβλέψιμος.
Σκέφτομαι και γράφω. Όπως τότε μικρά που σχεδιάζαμε το "α" να βγει ολοστρόγγυλο να χωρέσει στις υποδείξεις και τις τελειότητες. Μετά μάθαμε πως δεν υπάρχουν δαύτες και είπαμε πως μεγαλώσαμε.
Πολλά εξομολογητικά μάτια τον τελευταίο καιρό. Ωραίο κι αυτό, ξεγυμνωτικό τόσο που φτάνεις πάτο και προσπαθείς να σε καταλάβεις. Πάντα για 'σένα το κάνεις, μην παραμυθιάζεσαι.
 Λέω να κλείσω γραφτό με αισιοδοξία, μα καιρό τώρα έχω χάσει τον εμμονικό τρόπο να βάζω επιλόγους.

Αφθαρσία.

Νιώθω πως το α' ενικό ταιριάζει γάντι στην περίπτωση. Κι ακόμα, πως η ζωή είναι τόσο γλυκόπικρη και παράξενη όσο το να λες αηδίες στις 6 το πρωί με κάποιον που σου μαθαίνει να μοιράζεσαι. Όσο το ν' ανακαλύπτεις μια νέα μουσική και να την κλωθογυρίζεις στο μυαλό σου. Ή το να διαβάζεις ένα κείμενο τόσο απλό και γυμνό που να σε κάνει να θες να πας έξω από το σπίτι του χαράματα και να του πεις του κόσμου τα λόγια. Κι ας ξέχασες πού μένει.

(...)

Προσπαθώ σφαλίζοντας μάτια, να θυμηθώ πώς νιώθω σα σε βλέπω να μιλάς. Καλύτερα κι από το να σ' ακούω. Τρελαίνομαι όταν απευθύνεις τον λόγο και μπερδεύεις ώρες ώρες τα λόγια σου, από αμηχανία. Και να ΄ξερες πόσο γοητευτικά γέρνουν οι βλεφαρίδες σου όταν αρχίζεις να μη σκέφτεσαι. Μ' αρέσει κι όταν, μιλάς με σιγουριά κι ένα χαμόγελο που όμοιό του δεν υπάρχει-ούτε και θα αποτυπωθεί ποτέ. Σαρδόνιο και ειρωνικό με κάποιες πρέζες μελαγχολικές. Γαλάζια μάτια έχεις και λέω αστεϊκά πως θα κάνουμε παιδιά κάτασπρα σα γάλα.


(...)

Πάνε μέρες τώρα που σκέφτομαι πως στη ζωή του ανθρώπου η απόρριψη είναι αναγκαία-σαν τον αέρα που ανασάνεις τις κρύες νύχτες και τον εκπνέεις μανιωδώς-να φύγει γιατί δεν τον αντέχεις άλλο στα μέσα σου. Καλά θα 'ταν να ήσουν άτρωτος ή να είχες γεννηθεί θεός. Αλλά είσαι αναλώσιμος και φθαρτός. Και πέφτεις πότε πότε στο χώμα και στις λάσπες. Η ομορφιά είναι απόσταση λες και δεν καταλαβαίνω τίποτα από τα βαθυστόχαστά σου. Λες ποτέ σου σ'αγαπώ ή προτιμάς κι αυτά να τα θάβεις στις σιωπές σου και τα βλέμματα τα απόκοσμά σου;


(...)


Μπερδεύτηκα πολύ στον κυκεώνα που έχτισες. Σα να υπερπροσπαθώ για να σε φτάσω κι όσο κάνω τις προσπάθειες, άλλο τόσο απομακρύνομαι. Αλλά η ομορφιά είναι απόσταση, είπαμε. Δε στο έχω πει κι ούτε καν ξέρω αν θα στο πω και ποτέ μου.Οι λέξεις με 'σένα διαστέλλονται κι ύστερα φεύγουν. Τρέχω ξοπίσω τους, μα αυτές ανυπόταχτα σε ψάχνουν. Κι εγώ κάθε βράδυ τις κυνηγώ, να τις μαζέψω και να στις χαρίσω-όλες, μία προς μία. Για 'σένα. Και δε λέω ψέματα τα βράδια.

Καληνύχτα.