Δεν ξέρω πώς να αρχίσω.Οι αρχές άλλωστε είναι πολύ δύσκολες,πάντα οι πιο δύσκολες.Θέλω να πω,είναι ό,τι πιο εύκολο να δίνεις τέλος σε κάτι.Λες ένα αντίο,2-3 όμορφα λόγια και φεύγεις.Όμως για ν' αρχίσεις κάτι,δεν υπάρχουν συνταγές...Τέλος πάντων,ήθελα κάπου να γράψω,αφού είμαι κι επισήμως δειλή για να σε κοιτάξω(τι λέω,δε γίνεται να σε κοιτάξω!)ή να σου μιλήσω.Δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω μεσάζοντες,θα ήταν χαζό.Να,κρύβομαι πάλι πίσω από τις λέξεις.Δε με νοιάζει.Έχω ανάγκη να σου μιλήσω.Έχω ανάγκη να αυταπατηθώ,να έχω ψευδαισθήσεις ότι θα με ακούσεις,ότι θα διαβάσεις.Το ξέρω ότι ποτέ δε θα γίνει.Το ξέρω,όλα στο μυαλό μου είναι.Το ήθελα όμως τόσο πολύ.Τώρα που το σκέφτομαι,όσα θέλησα αυτή τη χρονιά,τώρα πραγματοποιούνται ένα προς ένα.Κι εσύ είσαι τόσο ανυποψίαστος για το πόση προσπάθεια κατέβαλα για να τα καταφέρω.Δεν ξέρεις καν ότι είχα ψάξει κάθε εκατοστό της ύπαρξής σου.Ήξερα σχεδόν τα πάντα για σενα.Τις περιοχές που μάρκαρες,τα ονόματα που άρθρωνες,τους ανθρώπους που αγάπησες,τις ανησυχίες που δεν ξόρκισες ποτέ.Και το ονοματεπώνυμό σου έμαθα.Τις κινήσεις σου μόνο δεν μπορούσα να παρακολουθήσω.Όχι επειδή δεν το επιδίωξα,κάθε άλλο.Από απλή δειλία.Αμφίδρομη.Κι εσύ μάλλον έχεις γεννηθεί μ' αυτήν τη δειλία.Κι εγώ τι να σου κάνω;Δεν ήθελα να αποκαλυφθώ.Φοβόμουν. Kι ας ένιωθα ένα σωρό συναισθήματα,απλά και μόνο διαβάζοντας τα όνομά σου ή βλέποντας το αγαπημένο χρώμα εκείνης της φωτογραφίας.Τη θυμάσαι τη φωτογραφία;
Ξέρεις τι;Όταν γύρισα κι έλειπες,χάρηκα.Χάρηκα,όσο δε φαντάζεσαι.Έτσι,δε θα χρειαζόταν,να περιμένω με τη λέξη "απουσία" στο μυαλό μου,αργότερα,μετά.Τόσοι χρόνοι στο αναπόφευκτο!Μα,τι λέω;Με εσένα,για εσένα,δεν υπάρχει ο χρόνος.Είμαι σίγουρη,ότι ξεχνάς,την πρώτη μέρα οποιασδήποτε γνωριμίας,ξεχνάς σίγουρα τα λόγια,όλα για εσένα είναι μικρότητες.Κι εγώ,ακόμα πιο μικρή,που δεν καταλαβαίνω.Μικρή για να αγγίξω οτιδήποτε ξένο.Γιατί εσύ πάντα το ρόλο του ξένου διάλεγες,το ξέρω κι αυτό.Να,κάπως σαν ταξιδιώτης,σε μεγάλα ταξίδια,που ΠΟΤΕ κανείς δε θα κάνει.Γιατί είναι δικά σου και δε θέλεις να μοιραστείς.Θέλω τόσο να σε ρωτήσω,αν ποτέ έχεις αντιληφθεί,πόσο πολύ οι άνθρωποι επηρεάζουν τους γύρω τους με απειροελάχιστες κινήσεις τους.Ας πούμε,με μια νότα,με ένα νεύμα,με ένα "γιατί",με ένα πνιχτό γέλιο,με μια αστεία ανοησία,με μια γραμμή που θα σχηματίσουν με το αριστερό τους χέρι...Το χεις σκεφτεί ποτέ;Γιατί δεν απαντάς;Εγώ τόσο καιρό περιμένω απαντήσεις.Είμαι δειλή και φοβάμαι,να,το παραδέχομαι.Εσύ ο αήττητος,γιατί δε μιλάς τώρα;Στέρεψαν οι λέξεις και δεν ξέρεις να ζωγραφίζεις,θα πεις.Δεν πειράζει,σχημάτισε μόνο 2 γράμματα,3 χρώματα βάλε στη σειρά.Δε θέλω κανένα ουράνιο τόξο.Μια σταγόνα βροχής θέλω.Ξέρεις πόσο αγαπάω τη βροχή.Να,μια σταλιά όνειρο θέλω,δε ζητάω πολλά,ε;
Το πιο αστείο όλων είναι,ότι πάντα ήμουν εγώ κι οι μουσικές μου.Ποτέ εγώ κι οι άνθρωποι,ποτέ εγώ και κάποιος.Μόνη μου,εγώ κι οι μουσικές.Δεν πειράζει.Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν.Ποτέ δε με πρόδωσαν.Πώς το είχες πει κάποτε;Ότι τα τραγούδια μας,είναι ο ήχος της ψυχής μας ή κάπως έτσι.Ε,ναι λοιπόν,ο ήχος της ψυχής μου ήταν.Και ξέρεις,μοναχά κλείνοντας τα μάτια μου,ταξίδευα.Δε χρειάστηκα καν βαλίτσες.Ό,τι ποθούσα το άγγιζα,ό,τι λαχταρούσα το αποκτούσα.Δεν κατέκτησα μόνο όσα έμειναν έξω από τα όνειρά μου.Έβαζα το ραδιόφωνο να παίζει μουσικές κι έστεκα άπραγη.Σαν ιεροτελεστία,με κατανυκτική ατμόσφαιρα και κεριά,εγώ έπαιζα ένα σωρό παιχνίδια με τις σκιές μου.Θυμάσαι τότε,που ήμασταν παιδιά και σχηματίζαμε μορφές στον τοίχο με το φως και το σκοτάδι;Θυμάσαι ακόμα που με είχες αποκαλέσει αμετανόητο παιδί;Ε,είμαι λοιπόν,δεν το αρνούμαι.Πάντα δίκιο είχες στις εκτιμήσεις σου.Ή σχεδόν πάντα.Σου δίνω λίγα περιθώρια λάθους.Πάντα οι ήρωες,παρεκκλίνουν και λίγο.Άνθρωποι είναι,δε νομίζεις;Μη γελάς,είσαι κι εσύ από αυτούς.Ένας ήρωας αλάνθαστος.Ένας ήρωας με ελάχιστα ψεγάδια,έντεχνα κρυμμένα.Ή μπορεί κι εγώ από την άλλη,να ήμουνα τόσο τυφλή,που να έβλεπα μόνο τη φωτεινότητα της μορφής σου.Ξεγελιέμαι εύκολα εγώ,είμαι παιδί...
Ένα άλλο που θέλω να σου πω,είναι ότι δε χρειάζεται να είσαι τόσο μελαγχολικά απαισιόδοξος.Ξέρω,έχασες πολλά.Αλλά,να,πώς να το πω,σα να παραιτήθηκες.Σα να παραιτείσαι κάθε στιγμή,σε κάθε ανάσα σου,σε κάθε λεπτό που περπατάς σκυφτός,σε κάθε ενδοιασμό σου.Ξέρω,είμαι σίγουρη,ότι φοβάσαι να κοιτάξεις ευθέως στα μάτια τον οποιονδήποτε.Ξέρω επίσης,ότι φοβάσαι να κοιτάξεις και μενα.Μάλλον γιατί πολλές φορές,έφευγα.Μα,αλήθεια,δεν το έκανα επίτηδες.Και όχι,δε θα ρίξω το φταίξιμο στις συγκυρίες.Σου είπα,την ευθύνη σ' αυτή την ηλίθια,την αμφίδρομη δειλία μας,την αποδίδω.
Μη σου φανεί αστείο,αλλά ξέρεις πόσες φορές,έχω φανταστεί πώς θα ήσουν,αν...;Πώς θα ήταν τα πράγματα,αν...;Μη γελάς,ξέρω ότι κι αυτά τα "αν",σε κουράζουν,δεν τ' αγαπάς.Εσύ όλα σε κουτιά τα κλείνεις.Τα βλέμματα,τα λόγια,τα όνειρα(αλήθεια,κάνεις ποτέ σου όνειρα;).Και εκεί κάπου,σ΄ένα κουτί,έχεις κλείσει και 'μενα.Εμένα και το ψεύτικο όνομά μου.Ούτε που θα το φανταζόσουν.Δε θέλω να μάθεις,τίποτα απ' όσα νιώθω.Θα τρόμαζες.Άλλωστε τώρα καμία σημασία δεν έχει.Και ούτε στα λόγια πια δεν είμαι καλή...Στις πράξεις ακόμα χειρότερα,τόσο ανίκανη!Και ξέρεις,η δειλία είναι η μεγαλύτερη ανικανότητα για τις ανθρώπινες σχέσεις.Εσύ δεν είχες ονομάσει τις ανθρώπινες σχέσεις πολύπλοκες;Μη φοβάσαι,δε θα το πω πουθενά,αλλά εσύ δεν ήσουν που είχες ομολογήσει ότι νιώθεις μόνος;Κι εγώ,που πάντα έδινα ηχηρές συμβουλές,σου είπα ότι όλα είναι στο χέρι σου.Δεν το εννοούσα.Απλά,να,τα "σεχρειάζομαι" και τα "μουλείπεις",μου ήταν τρομερά δύσκολο να τα διαχειριστώ.Με φόβιζαν,με απειλούσαν.Έτσι νόμιζα.Να,και τώρα που πίστευα ότι όλα τα έκανα σωστά-όλα "έχουν πάρει το δρόμο τους" άλλωστε-ακόμα και τώρα,δεν μπορώ να πω τίποτα πέρα από ένα ξερό "γεια" και "τικάνεις".Να ξερες,πόσο ήθελα να γνωρίζω ανά πάσα στιγμή,τι κάνεις.Αλλά,ήταν κι είναι αδύνατο.Κι ας υποσχόσουν συναντήσεις.Το ξέραμε κι οι δυο,πως δεν επρόκειτο ποτέ να πραγματοποιηθούν.Και ξέρεις κάτι;Εμένα μου άρεσε το ότι πάντα οι υποσχέσεις σου,έμεναν απραγματοποιήτες.Μου έδειχνε ότι δε φοβάσαι το μετέωρο.Ήσουν διαφορετικός.Τουλάχιστον σ' αυτό.Ξέρεις επίσης τι κατάλαβα;Ότι είσαι από εκείνους τους τύπους που φοβούνται να δώσουν.Εννοώ,ναι,λάτρευα τις μουσικές σου,λάτρευα τα λόγια σου,την αγωνιστικότητά σου,τον τρόπο που με υπερασπιζόσουν,αλλά όχι,δεν έδινες τίποτα περισσότερο.Μπορεί να φοβόσουν ότι θα τ' αρνηθώ,μπορεί κι όχι.Πάντως εγώ σου λέω τώρα-ούτε αυτό έχει σημασία βέβαια-πως θα τα δεχόμουν.Όλα.Δε βαριέσαι,έτσι είναι οι άνθρωποι.Χτυπάνε αλύπητα τις σκιές τους.Αλλά πάντα τις αγκαλιάζουν έπειτα,ζητώντας συγγνώμη. Αλλά τα ΕΜΕΙΣ,μάλλον δεν είναι γι' ΑΥΤΟΥΣ.Δεν είναι για ΣΕΝΑ.Δεν είσαι ΕΣΥ αυτός που πρέπει να νοιαστεί.Είδες πόσα πρόσωπα μπορεί να υπάρξουν σε λίγες μόνο γραμμές;Αλλά τι λέω,δεν τα προσέχεις εσύ αυτά.
Μερικές μέρες,μέρες που απλά έσπρωχνα την ίδια μου την υλική υπόσταση(για την άϋλη,ούτε λόγος),σκεφτόμουν πόσο ακριβά πληρώνω τη φαντασιόπληκτη μορφή μου.Εκείνη τη μορφή,που περιμένει τις Παρακευές ή τα πολύ κρύα βράδια για να αναμετρηθεί λίγο με ό,τι φοβάται κι αγαπά.Εκείνη τη μορφή,που σημειώνει όλα τα "σημαντικά",μη τύχει και τα ξεχάσει,όπως ξεχνούν τόσοι και τόσοι.Πάντα ο φόβος κι η αγάπη πάνε μαζί,είμαι πεπεισμένη πλέον.Ένιωθα ελεύθερη,όποτε η σκέψη σου με κατέκλυζε.Κι έγραφα,έγραφα,έγραφα.Κι όλα τα χαρτιά καίγονταν την επόμενη μέρα.Ξέρεις,τα πρωινά,εκείνα με την ομίχλη και τη μιζέρια την αναπόφευκτη των γύρω,εγώ απλά έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα κάπου μακριά,κι ας μην έγραφα πια.Εκεί,σ εκείνα τα μέρη,που λίγες φορές πήγα,μπορεί και να μην ξαναπάω.Το ξέρεις,ότι άρχισα να συχνάζω στο μαγαζί εκείνο,απλά και μόνο επειδή είχα την ψευδαίσθηση ότι μοιραζόμασταν ένα χώρο;Το γνώριζα,ποτέ δε θα ερχόσουν,ήσουν μίλια μακριά.Μα εμένα μου έφτανε,που σκεφτόμουν ότι εσύ ΚΑΠΟΤΕ ήσουν σε εκείνο το μέρος,έστω κι αν ο XΡΟΝΟΣ που κάθισες,δεν ξεπερνούσε τα 10 τραγούδια.Αντίφαση.Αλήθεια,ξέρεις πόσες μουσικές,πόσες αλήθειες,πόσα χρώματα,ανακάλυψα,απλά και μόνο με τη σκέψη σου;Είναι ειρωνικό,το ξέρω,που ακόμα καλά-καλά δεν έχω ακούσει τη φωνή σου.Μα,πώς να είναι η φωνή σου;Εικάζω λίγο βραχνή,ίσως και λίγο μελαγχολική.Να ταιριάζει με τα λόγια σου και τη φαινομενική σου αγριάδα.Μερικές φορές,λέξεις όπως "βλέπω" ή "φαίνεσαι",δε χωράνε σε τέτοιες καταστάσεις.Να,βλέπεις,πάλι λέω ασυναρτησίες και πάλι χρησιμοποιώ λέξεις απαγορευμένες και πάλι γενικεύω-δε σ αρέσουν οι γενικεύσεις,αυτό το έχω εμπεδώσει.Αφού,είναι ψέματα όλα,τι τα σκαλίζω;Όλα εγώ τα δημιούργησα,εσύ ήσουν ο μόνος αθώος.Άρα πρέπει να βάλω τελεία στα όνειρα.Μα όποτε πάω να βάλω,κάτι γίνεται,πάντα κάτι γίνεται,και χάνεται το μολύβι.Μπορεί να το ρίχνω κι εγώ,επίτηδες από τα χέρια μου,τι να σου πω.Τα κόμματα,τα χρησιμοποιώ πιο πολύ.Μα δεν βάζουν τέλος τα κόμματα,μόνο παύσεις.Κι οι παύσεις,πάντα προετοιμάζουν συνέχειες.Ακόμα κι οι παύσεις της σιωπής.Ίσως,η μόνη μου εξέλιξη όλο αυτόν τον καιρό είναι το ότι σταμάτησα να βάζω πολλά αποσιωπητικά.Έγινα πιο σταθερή-τι ειρωνεία!Δεν είναι καιρός για όνειρα,καιρός να ζήσω τη ζωή μου είναι,έτσι λένε.Μα,γιατί πάντα πίστευα ότι μόνο με τα όνειρα,η ζωή παίρνει γεύση;Γεύση γλυκόπικρη,σαν τα κάστανα του χειμώνα,ή σαν τη μαυροδάφνη που ήπιαμε πέρυσι στη γιορτή σου.Χειμώνα δε γιορτάζεις;Γιατί ξέχασα να πω Χρόνια Πολλά.Πάντα ξεχνάω.Τα όνειρά μου,είναι άχρονα.Να,σε κάτι μάλλον μοιάζουμε.
Έχω άλλα τόσα,να σου πω.Θα μπορούσα ακόμα να γράφω σελίδες για ό,τι βίωνα αυτή τη χρονιά αγκαλία με τη σκιά σου.Κι ας μην σ' έχω δει ποτέ κατάματα.Αλλά,να φοβάμαι.Ήδη είπα πολλά πράγματα.Δεν είναι ούτε όμορφα,ούτε σοφά,ούτε εντυπωσιακά.Είναι γυμνά όμως.Γυμνά όσο κι η αλήθεια.Είναι λόγια μιας ολόκληρης χρονιάς,που δεν ειπώθηκαν.Και παρατηρώ,ότι τα γράφω εδώ,γιατί είμαι σίγουρη ότι ποτέ δε θα τα δεις.Κι αν τα δεις,δε θα καταλάβεις.Δεν πειράζει,ούτε εγώ καταλαβαίνω.Επίσης,μπορεί τούτες εδώ οι γραμμές,να ενέχουν ένα μεγάλο κατηγορώ.Μη βιαστείς.Δεν είναι για 'σενα.Για μενα είναι.Για μενα τη δειλή.Για μενα την ιδεολόγο,την επαναστάτρια δίχως αιτία.Που κρύβεται πίσω από λέξεις κι υποκριτικά χαμόγελα.Που δείχνει ν αγαπά,αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε 1 παραμύθι με δράκους.Νόμιζα πως τα παραμύθια μόνο ιππότες και νεράιδες έχουν.Κρίμα,γελάστηκα.Έχουν και κακούς ρόλους.Και το πιο απειλητικό είναι ότι αυτοί οι ρόλοι,είναι ολότελα δικοί μας.Εμείς τους πλάθουμε,για να μπουν στα παραμύθια μας.Εμείς τα φτιάχνουμε τα παραμύθια.Κι εγώ φτιάχνω ακόμα περισσότερα,τους δίνω έπειτα τόση αστρόσκονη,που μπερδεύομαι και δε βλέπω καθαρά,δεν μπορώ να διακρίνω ποια είναι η αλήθεια και ποιο το παραμύθι.
Είπα ότι είναι δύσκολες οι αρχές;Όχι,δεν είναι.Το τέλος είναι πιο δύσκολο.Ειδικά αν κάτι,δεν άρχισε ποτέ...
