Δε μ' ένοιαζε,απλά είχα κλείσει τα μάτια μου σφιχτά και σε ακολουθούσα.Δεν ήθελα να κλέβω.Απλά κρατούσα το χέρι σου και μετρούσα.1,2,3,4,5...100.Αρκετά είχα πει.Αρκετά αμφέβαλα για το είναι μου.Για το φαίνεσθαι.Για χίλια δυο.Αρκετά ήμουν ο θύτης.Ας ανταλλάξουμε ρόλους.Να,θα 'μαι το θύμα και θα κρύβομαι.Θα κρύβομαι αν θέλεις στην τσέπη σου,πίσω από τις βλεφαρίδες σου,σ' εκείνο το μικρό λακάκι που σχηματίζεται σε κάθε μειδίαμά σου.Ίσως να μάθω και κάτι από εμένα.Γιατί όλο τους άλλους ακούω.Όλο τα σχήματα μετρώ,όλο φεύγω,όλο πτοούμαι,όλο προσπαθώ να κάτσω ήσυχα,πίσω από τις κουρτίνες.Να,γι' αυτό μάλλον σε θαυμάζω.Εσύ δεν τις θέλεις τις κουρτίνες και το σκοτάδι τους,αγαπάς τον ήλιο.Μα.Για στάσου μια στιγμή.Σου κρατώ το χέρι και με πηγαίνεις.Δε ρωτώ,δε μιλάω,δε βλέπω.Κι αν;Κι αν όλα αυτά;Κι αν όλα αυτά,με οδηγήσουν σε απύθμενους ωκεανούς,αν με φτάσουν σε απόκρημνα βράχια,σε σπασμένα γυαλιά;
Δε φοβάμαι το μετά.Ούτε εσένα σε φοβάμαι.Ποτέ δε σε φοβήθηκα,κι ας κόμπιαζα όταν σου μιλούσα,κι ας κοιτούσα τα παπούτσια μου,όταν τραγουδούσα τις χιλιοπαιγμένες νότες.Να,εμένα φοβάμαι.Το αν θα πληγωθώ μου είναι αδιάφορο.Φοβάμαι μόνο ότι θα πληγώσω...Μα,πού με πας;Εκεί έξω,το ξέρω το μέρος νομίζω,έχει και μερικά παιδιά που παίζουν ανύποπτα.Κι εμείς παιδιά είμαστε θα μου πεις.Πρέπει να φύγουμε,αρκετά.Θα ανησυχήσουν.Πρέπει να κόψω και τα μαλλιά μου.Κι ακόμα ν' αγοράσω μερικά ρούχα.Μεγάλωσα και δε μου χωράνε πια αυτά που έχω.Τώρα,ντύνομαι μόνο με τύψεις κι αμφιβολίες.Και δεν είναι ότι σε φοβάμαι ή κάτι τέτοιο.Εμένα με φοβάμαι...Εμένα.
Πρέπει να ανοίξω λίγο τα παράθυρα.Γέμισε το δωμάτιο καπνό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου