Τις τελευταίες μέρες,ήμουν πλήρης συναισθημάτων.Επίπλαστων ή γνήσιων,ακαθόριστο,δεν ξέρω.Εκείνο που ξέρω,είναι ότι ένιωθα πως ανασαίνω όνειρα,τρέφομαι με μουσικές και καπνίζω ευαισθησία.Είχα φουσκώσει όνειρα και είχα την ηλίθια εντύπωση πως μπορώ να αιωρούμαι και να κατοικήσω στα σύννεφα.Ζούσα σαν ξεπεσμένη ποιήτρια,σαν πλανώδια μουσικός,σαν μποέμισσα ζωγράφος.Στο κεφάλι μου,στο δωμάτιό μου.Έρχονταν στο μυαλό μου τόσες εικόνες και τόσοι άνθρωποι κι εγώ ήμουν στο κέντρο και χάιδευα την έκσταση και γοήτευα την πυγμή και έφευγα τον τρόμο.Έβλεπα εμένα στο μέλλον,στη σχολή,στο σπίτι,στο όνειρο.Και δες κύματα,και δες θάλασσα και δες νότες και δες ταίρι και δες μαγεία και δες ζωγραφιές...Κι εγώ εκεί,να φτάνω ό,τι δεν έφτασα,να κάνω ό,τι δεν έκανα.Και θα είμαι όμορφη και θελκτική και θα έχω σθένος και θα κατεβαίνω στους δρόμους,χίπισσα και μαχητική.Και ήδη θα έχω ανακαλύψει τόσα μυστικά στα βιβλία και θα ακούω άλλα τόσα από ανθρώπους.Και θα ξέρω τι θα πει παραμύθι,γιατί δε θα το ονειρεύομαι,θα το ζω.Μα και τώρα που γράφω λίγο από αυτά που τόσες μέρες φανταζόμουν,νιώθω τόσο άσχημα,τόσο ανόητη.Κι όχι,δεν είναι ότι φοβάμαι το όνειρο.Ούτε τις λέξεις τις φοβάμαι.Τις λατρεύω τις λέξεις και τα γράμματα κι ας σωριάζονται έτσι άτακτα κι ας με απειλούν ώρες-ώρες.Αλλά,να,πώς να το πω,φοβάμαι ότι θα με ξεφτυλίσει το όνειρο,θα με διαψεύσει.Αλλά από την άλλη,όποιος φοβάται να ονειρευτεί,φοβάται και να ζήσει.Άρα τι;Φοβάμαι να ζήσω;Όχι,δεν το πιστεύω αυτό,δε θέλω να το πιστέψω.Δε θέλω.Φοβάμαι τους ανθρώπους.Φοβάμαι ότι δε θα με κάνουν να νιώσω.Φοβάμαι το γυάλινο τοίχο.Κι ακόμα εκείνη την αστραφτερή λαμπρότητα στα ψεύτικα χαμόγελά τους.Μα,εγώ,θέλω τόσο πολύ αλήθεια.Αληθινά συναισθήματα.Ατόφια.Γυμνά.Κι όχι,δε φοβάμαι την απόρριψη.Την απουσία προσέγγισης φοβάμαι.Μπορεί και να ΄μαι ανασφαλής ή απροσπέλαστη.Μα,τώρα έχω τις μελαγχολίες μου και όσο ονειροπαρμένη και να ΄μαι,έρχεται μια καταιγίδα και κάτι αστραπές,που σκιάζουν τόσο τον ολοκάθαρο ουρανό μου και καταστρέφουν τόσο το σκηνικό.Και φεύγουν όλοι οι ηθοποιοί.Και είμαι εγώ στη σκηνή έπειτα,τόσο μόνη,που δεν έχω πού να κρυφτώ και με κατακεραυνώνουν οι φόβοι κι οι ανασφάλειες...Κι έφυγε κι ο σκηνοθέτης και σβήσανε τα φώτα...
Κι έπειτα,είναι και το άλλο.Εκείνος ο έρωτας,που λένε ότι είναι σαράκι και τρώει,αλλά σε τρώει γλυκά και δεν θες να φύγει.Κι αγαπάς να τον μισείς.Τον περιμένω τον έρωτα.Τον αποζητώ,δεν το κρύβω.Πέρασα μια εφηβεία,ήσυχη,χωρίς σκιρτήματα.Χωρίς όνειρα.Και σ΄ αυτό το μεταίχμιο,νιώθω δυνατά αδύναμη.Κορίτσι με βήματα νωχελικά,κορίτσι που είναι έτοιμο να δώσει.Μα.Θα του ανταποδώσουν;Και πώς θα το καταλάβει;Αφού μέχρι τώρα,δε ζούσε παρά μόνο στις συχνότητες των ονείρων της και του ραδιοφωνικού σταθμού που έπαιζε ώρες ατελειώτες τις μέρες εκείνες της μοναξιάς.Τις λάτρευα τις μέρες εκείνες,τις βουτηγμένες στην ποιήση και το όνειρο.Αλλά να,τότε ήμουν ασφαλής,πίσω από την πεποίθηση ότι όλα "θα γίνουν"."Κάποτε".Μα τώρα,που αυτό το κάποτε φτάνει,εγώ φοβάμαι και τουρτουρίζω μες σε κουβέρτες κι ας μην είμαι άρρωστη κι ας είναι Αύγουστος.Δε μ αρέσουν τα καλοκαίρια.Ποτέ μου δεν τα αγάπησα.Όσο ζεστά είναι,άλλο τόσο παγωμένους δείχνουν τους ανθρώπους.Αυτοί οι άνθρωποι!Τόσο περίεργα πλάσματα.Καθένας και χίλια ερωτήματα.Ξέρεις,θα ήθελα τόσο να ξέρω αν κάποιος θα καταλάβει το πόσο στερήθηκα ανθρώπινη επικοινωνία.Κι ας ξεγελάω με το φωτεινό χαμόγελο και τις υποκριτικές παρέες.Θέλω εκείνους τους ανθρώπους,που θα ξεφύγουν λίγο από το "φαίνεσθαι",θα προσπελάσουν τα τείχη και τις φοβίες και θα αγγίξουν εμένα,την ψυχή μου,το είναι μου.
Δεν μπορεί.Θα τους βρω.Θα τους βρω.Έστω,θα ψάξω.Αυτό δεν έχει άλλωστε σημασία στη ζωή;Να ξεφύγεις από τη μίζερη ύπαρξή σου και να αναδυθείς στον αφρό.Να προσπαθείς κι όλα θα φτιάξουν.
Κάτι ακόμα που αισθάνομαι αυτές τις μέρες,είναι μια ανεξήγητη ανάγκη για απόδραση και ανεξαρτησία.Μπορεί να μου τη χαρίζει η ασφάλεια της φαινομενικής επιτυχίας.Για τους άλλους,πέτυχα.Για εμένα,θα ζήσω.Και δεν μπορώ το τώρα.Που είναι όλα μετέωρα,που κρέμονται όλα από ένα σκοινί και εγώ είμαι στο τσακ να το κόψω,αλλά δεν το τολμάω ακόμα,γιατί.
Αρχίζω και φεύγω.Με το μυαλό.Γι αυτό θέλω να ξορκίσω τους φόβους και τα "μήπως" και τα "αν δεν".Τόσος αρνητισμός και τόση μετριότητα και τόσα σχεδόν,δεν χωράνε σε 18 χρόνια.Όχι,δε χωράνε...
Κοίτα να δεις!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου