Είσαι εκεί στα χιλιοειπωμένα και στα ξεφτυσμένα, είσαι εκεί στα πρωτότυπα και τα αλλόκοτα, είσαι εκεί στο στέκι των εφηβικών μου χρόνων, στο τσιγάρο που στρίβω, στον καπνό που εκπνέω, στα ακροδάχτυλα τα καλλογραμμένα και στα στιλπνά μαύρα μαλλιά. Είσαι εκεί στα τραπεζάκια που φιλοξενούν ζευγάρια με τάβλι και ατέλειωτες ώρες ασυνάρτητης κουβέντας. Είσαι εκεί στα φοβάμαι, στα θέλω, στα βοήθαμε, στα έλα, στα ίσως, στα πότε, Στα τραγούδια, πιο πολύ στα τραγούδια μου, ξεπηδάς κάθε τόσο και είναι σα να μην ακούω πια τον ερμηνευτή, μα μόνο τη φωνή σου, ξέπνοη κάπως, λίγο βραχνή, με κείνη τη βραχνάδα που λάτρευα και κρεμιόμουν πάνω της.
Είσαι ακόμα ακόμα, εκεί, όταν μιλώ για έρωτες και θεωρίες, για πολιτική και δοξασίες, για συναυλίες και γρασίδια. Είσαι εκεί στις χαραγμένες στα παγκάκια αγάπες, στα ονόματα που σφυρίζουν τη ζωή, στους αποσπερίτες και τα δειλινά, στα τρέμουλα τα παιδικά, στις φοβερές εξετάσεις, που αποφασίζουν αν περνάς ή δεν περνάς, για να καταλήξεις τελικά, γιάπης ή όχι.
Είσαι εκεί στο σημείο που σε πρωτοείδα, στη φωτογραφία που πρωτοδιάλεξες, στα λόγια που πρωτοσυνάντησα, στις εναλλαγές των προσώπων, α και β ενικό, και μετά μόνο πληθυντικό και πάντα πρώτο. Είσαι εκεί που αγαπηθήκαμε.
Μα πιο πολύ, είσαι πάντα εκεί που οι φόβοι μας κουρνιάζουν και αποζητούν ένα χάδι, μια λέξη να γειάνουν, κάτι να τους γιατρέψει, κάτι να ξεχαστούν. Είσαι ολόκληρος τα εφηβικά όνειρα, οι παιδικοί χάρτες και τα οινοπνεύματα της ενηλικίωσης.
Να δούμε ποιος άραγε θα ξεχάσει πρώτος αγάπη μου.
