Fa.Da.

Πόσες φορές θέλεις να σου πω αυτό το τόσο τετριμμένο που χαϊδεύει τα αυτιά κι έπειτα συνταράσσει όλη την ύπαρξή μας;Επιμένεις.Κι εγώ σου λέω σαγαπάάαααω,τραβώντας το α όσο πιο πολύ μπορώ,για να ακούγεται πιο μεγάλο και ακόμα πιο ειλικρινές.Κι έπειτα εσύ σιωπάς για λίγο και σκοτεινιάζουν τα μάτια σου και μου τραγουδάς τόσο σιγά,τόσο ψιθυριστά,λες και το τραγούδι σου θα στο κλέψουν κάποιοι που τους ονόμασαν ανθρώπους και θα σε εκθέσουν πάλι.Και σιγοψιθυρίζεις λοιπόν για βλέμμα γαλάζιο και με κοιτάς πολύ βαθιά στα μάτια χωρίς να λες τίποτα.Μα η σιωπή σου είναι τόσο φλύαρη.Και νομίζω πως καταφέρνω να την ερμηνεύω πια.
Μου ζήτησες να σου στείλω σκίτσα μου,μου έδωσες ανοιξιάτικα φιλιά,έκανες κάτι τρομακτικά λιτές εξομολογήσεις,γιατί ήξερες,ξέρεις πια πως με 2-3 λέξεις σου μπορείς να με κάνεις να αισθανθώ,με ρωτούσες αν είμαι καλά και τι νιώθω και μετά όταν σκόπιμα γκρίνιαζα για τα καθημερινά,εσύ γελούσες κι έπιανες τις συμβουλές σου και πάσχιζες να το παίξεις σοβαρός.Και μετά,χανόμασταν,φεύγαμε,κι εσύ κι εγώ κι ο κόσμος ολάκερος.Αυτόν δε μου είχες ζητήσει,εκείνη τη φορά που έπλεκες τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου;Κι εγώ δε θυμάμαι τι σου απάντησα,αλλά στ' ορκίζομαι πως θα γυρίσω με μια πολύ καλή απάντηση.Α ναι,σου χρωστάω και εκείνες τις εκθέσεις,για να σου δείξω πως ούτε με θεματικές τα πάω καλά,ούτε με στυλιζαρισμένα λόγια.Όλο αποδείξεις θες,πάντως.Όλο ρωτάς,συνέχεια,επιμένεις.
Χα,θα στο ξαναπώ,όσες φορές θέλεις.Σ' αγαπάααααααααω.