Α.

Όπως εκείνες τις ημέρες που

τα παιδικά μου δάκρυα

σκέπαζαν ώρες ατέλειωτες την άκρη του παπλώματος που

μύριζε απορρυπαντικό

και εφηβεία.

Όπως εκείνες τις φορές που

έγραφα το όνομά σου μήπως και κατορθώσω να

το ξορκίσω.

Όπως εκείνες τις νύχτες που

ξόδευα ατέλειωτο μελάνι

για να γράφω στίχους που

πάντοτε με απογοήτευαν.

Όπως εκείνες τις χίμαιρες που

μου ρουφούσαν κάθε ενέργεια και κάθε μαχητικότητα.

Όπως εκείνες τις κοπέλες που

μισούσα γιατί ζούσαν και δεν

ήλπιζαν απλά όπως έκανα εγώ.

Όπως εκείνο το αγόρι που

ήσουν κάποτε

και ξέχασες πια ολότελα.

Όπως εκείνη τη λεπτή φιγούρα που

στριφογυρνούσα σε καθημερινότητες

σα μαριονέτα.

Κι όπως εκέινες τις μουσικές που

σιγοσφύριζαν τον έρωτά μας.

Όπως τότε που

ήρθες κι εγώ βλακωδώς

σ' αρνήθηκα.

Όπως ακριβώς ζω με απωθημένα που

στεκόμουν και σου μιλούσα

για προοπτικές και σύννεφα

και ποτέ ξεκάθαρα για

το δρόμο μας.

Και πιο πολύ όπως

έτρεφα με ψέματα κάποιον που

νόμιζα πως

αγαπώ.

Και να ξέρεις πως ακόμα φοβάμαι και με σιχαίνομαι γι' αυτό.