ΑποΣΙΩΠΗτικά.

[...]


Ξεκίνησα να μετρώ φεγγαρογραμμές στο αόριστο
αλλά έπειτα ηττήθηκα από τη ρουτίνα
και έφευγα μήπως και προλάβω τις σκέψεις σου.
Μετά βάλθηκα να σου μιλώ
για εκατομμύρια φαντάσματα
και άλλες τόσες σκιές.
Κι ένα αδιόρατο χαμόγελό σου σκέπαζε 2 κόκκινες φλόγες.
Χάϊδευες τα μαλλιά μου
και έβαζες αχόρταγα το πρόσωπό σου
στα ερεθισμένα από την αγάπη καστανά πλοκάμια μου.
Και ξανά,έμαθα τους παραλληρισμούς
και τις παρομοιώσεις
και έκανα τις λέξεις γέφυρες
να ρθω να σε βρω
ή ακόμα ακόμα να σ' αγγίξω
αν ποτέ ήταν δυνατό.
Έμαθα και μέτρημα,
να μετρώ τα δευτερόλεπτα απουσίας σου.
Και μερικές ελάχιστες μουσικές
για να σιγοψιθυρίζω όταν
θα βρισκόμασταν.
Να με κρατάς και να μη χρειάζεται άλλο
η προσμονή,η ανάγκη,η ανασφάλεια και μια άλλη
πώς τη λένε να δεις,
απόρριψη νομίζω.
Γιατί πια μόνο κόκκινα θα ζωγραφίζουμε
σαν τους ήλιους της Θεσσαλονίκης
που δεν είδες και ποτέ.
Σταμάτα τα κύμματα
τα λόγια σου
και όλα τα δικά σου.
Σε παρακαλώ με όλους τους τόνους
που μπορείς να φανταστείς.
Αγάπα με μόνο
με εκείνα τα αυθάδικα μάτια σου
κι εκείνα τα ακατάπαυστα γέλια σου
με εκείνες τις δειλές σου εξομολογήσεις
κι ακόμα με εκείνα τα "δενμπορώ" σου
και τις γοητευτικές εναλλαγές της βραχνάδας
της φωνής σου.
Μόνο,μη με πιστέψεις όταν σου λέω αλήθειες.
Σε ικετεύω μάτιαμου.