can't

Και δεν είναι που συνεχίζω τη ζωή μου και που περνώ όμορφα. Είναι που λείπεις από κάθε μικρό σημαδάκι στο πεζοδρόμιο ή ακόμα από εκείνες τις σελίδες που τσάκιζες για να θυμάσαι σοφίες. Είναι που σ' απογοήτευσα κι ας μην ευχήθηκες ποτέ να ήμουν κάποια άλλη. Είναι που, κάθε που σε βλέπω, νιώθω πια σα να υπερπροσπαθούμε και σα να υποκρινόμαστε. Και καλά εγώ, το ξέρεις, είμαι καλή στο να παίζω ρόλους. Εσύ γιατί όμως; Κι από την άλλη, αρνείσαι τις πιο στενές επαφές μας γιατί λες πως πληγώθηκες και πως δε θες να μου ξαναδώσεις το χέρι σου. Μα πίστεψέ με,θέλω να στο κρατώ και φοβάμαι υπερβολικά πλέον μην πέσεις. Και θα σου το ορκιστώ εκατομμύρια φορές. Θα σου το πω άλλες τόσες. Και θα το γράψω με τα πιο όμορφα γράμματά μου, σαν κι αυτά που λάτρευες να διαβάζεις και που ζητούσες φορές φορές να σου στέλνω επειδή ήθελες,έλεγες,να φυλακίζεις κάτι από μένα στις χούφτες σου.

Είναι ακόμα εκείνες οι στιγμές που κρυώνω και δεν είσαι εκεί να μου δώσεις το παλιό σου φούτερ, είναι εκείνες οι στιγμές που μυρίζω κάτι από εσένα, μα πάλι δεν είσαι εκεί όταν στρέφω το βλέμμα μου. Δεν αρχίζω να τρελαίνομαι,ούτε και προσποιούμαι ντελίρια. Μα,να,πια ξέρεις πως ζω μέσα από αυταπάτες.

Κι εκείνο που με τσακίζει πιο πολύ,είναι ότι δε θες να πιστέψεις. Ούτε ν' ακούσεις, ούτε να μιλήσεις ξανά για μουσικές. Για τις δικές μας.

Δεν πειράζει. Εγώ μέσα από τις μνήμες θα αναπνέω και πάντα θα ελπίζω πως.

Μη συνεχίσεις τη φράση, αν και ξέρω πολύ καλά πως το θες πολύ.

To give a love,



you gotta live a love.


To live a love,


you gotta be "part of"


When will I see you again?

Πότε θα σε ξαναδώ;

http://www.youtube.com/watch?v=la9RJbmdloY&feature=related