Too sad that things went wrong.

Πρώτη μου φορά συμβαίνει αυτό.
Ναι,για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά,σύμφωνοι.Μα δεν μπορώ να τις διαχειριστώ δαύτες.Ρε συ,πώς έγινε κι αλλάξαμε έτσι;Και πια δε σου μιλώ για τα καλοκαιρινά μεθύσια,ούτε για το πόσο η ζωή είναι όμορφη.Γιατί απλά δεν είναι όταν λείπεις,όσο και να προσπαθήσω να με πείσω.Δεν είναι.Kαι ξέχασα φυσικά,πως δε μιλάμε πια.
Θα τα καταφέρω μωρέ,μη νοιάζεσαι.Θα σε κατηγορήσω όταν θα μιλώ με παρέες για το πόσο σκάρτα φέρθηκες και πόσο πληγώθηκα από τις ανεξήγητες κουβέντες σου κι από εκείνες τις τρομακτικές σου συμπεριφορές.Θα κάνω ακριβώς ό,τι κορόϊδευα και θα βλέπω όλα τα πρωινά τον ήλιο να ανατέλλει και θα χω το όνομά σου στο στόμα μου,να μουλιάσει,να χαθεί επιτέλους γιατί μέχρι κι αυτό δεν το αντέχω πια πάνω μου.Ποτέ μου δε σε κατάλαβα,μα δεν προσπάθησα και ποτέ,γιατί μάλλον λάτρευα τις αρρωστημένες μας καταστάσεις.Νόμιζα πως υπήρχα μέσα από τα βλέμματά σου και από τις αφηγήσεις της-θλιβερής για 'σένα,συναρπαστικής για 'μένα,αλίμονο!-ζωής σου.
Δε θα σε μισήσω μωρέ,ποτέ δε θα το κατορθώσω κι ας προσπαθήσω όσο δεν πάει.Γιατί πάντα θα έρχεται μια γλυκιά αύρα κάθε που θα περνώ από εκείνα τα σημεία και κάθε που θα διαβάζω τα βιβλία σου.Κι ας με σιχαίνομαι που δεν έχω εγωισμό,το δίχως άλλο.Κι ας με σιχαίνομαι που δε θα φτάσω στο ελάχιστο τη δύναμή σου να φεύγεις.
Χέστηκα και για τις κοπέλες που βρίσκεις όμορφες.Δεν τις ζήλεψα,γιατί μάλλον μ' είχες πείσει ότι είμαι ξεχωριστή.Κι εγώ η ανόητη,πίστευα όλο και περισσότερο την ιστορία που από καιρό ήταν προδεδικασμένη.Κι εσύ έλεγες γεμάτος ειρωνία,πως αυτή θα είναι η δουλειά μου."Σκάσε και κολύμπα Αθηνούλα",σα να λέμε.*Πάυση για τσιγάρο,το σβήνω στο δευτερόλεπτο,θυμούμενη τις νουθεσίες σου περί υγείας και τα τοιαύτα κουραφέξαλα και το ξαναανάβω γεμάτη οργή,βήχω*.
Είδες πόσο γρήγορα αλλάζω ύφος στα γραφτά;Ναι,μα και βέβαια.Γιατί πονάω.Και νιώθω άρρωστη.Ο βραχνάς σου κι οι σκέψεις σου.Στα προφορικά είμαι καλύτερη ,φυσικά.Πόσος καιρός;Πάει πολύς;Όχι,ξέχασα και τα ημερολόγια τα έθαψα σε ντουλάπια μήπως και τρομάξω όταν τα ξαναδιαβάσω.
Έφυγες μια μέρα έτσι απλά,χωρίς εξηγήσεις.Μα είχες πλάσει πολύ στρατηγικά την απόδραση από τα δεσμά μου.
Ελεύθερος είσαι και ας το βρίσκω θράσος να θες να μου ξαναμιλήσεις.Κι ας προσποιούμαι πως δεν ακούω καλά,μόνο και μόνο για να παρατείνω λίγο την ώρα που θα ακούω την ανάσα σου στο ακουστικό.
-Μην πίνεις άλλο.
-Ναι,σιγά.