Τίτλος ίδιος με τη μουσική.Χατζιδάκις.Για αυτές τις μέρες που μυρίζουν γλυκό του κουταλιού και αναμνήσεις.Χατζιδάκις.Και θες να χωθείς στα σκεπάσματα που αποπνέουν εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία της περασμένης σου εφηβείας,με τα σκιρτήματα,τις αμφιβολίες,τα όνειρα.Τα όνειρα.Θέλω να ζήσω πάνω σ' ένα αστέρι.Εκεί ψηλά,για να βλέπω τον κόσμο και να μαγεύομαι από κάθε μυστικό του,κάθε ψίθυρο,κάθε χαμένη νεότητα,κάθε άγγιγμα και κάθε αναστεναγμό.Τα περβάζια με λουλούδια,οι άνθρωποι αλλόκοτοι και μακρινοί.Απεκδύονται τον μανδύα κυνισμού και μένουν αθεράπευτα ρομαντικοί.Μένουν απλώς αυτοί.Και χορεύουν σ' έναν ατέρμονα ρυθμό.Με δροσοσταλίδες να στολίζουν τα μαλλιά τους και με ξέπνοες φιγούρες.
Ένα παιδί ονειρεύεται και παλεύει με τους διαφορετικούς του εαυτούς.Ένα ζευγάρι κάνει σχέδια.Γιατί μπορεί.Κι ας ξέρει ότι κανένα από τα σχέδια δε θα πραγματοποιηθεί.Ονειρεύεται.Μια γιαγιά σκεπάζει τα μικρά της.Που ονειρεύονται κι αυτά.Ένας νέος περιμένει στη γωνία την αγαπημένη του.Πέντε λεπτά,ένας αιώνας.Χατζιδάκις.Και βαλς των χαμένων ονείρων.Θα 'θελα αν μπορούσα ν' αλλάξω τον τίτλο.Τα όνειρα,ακόμα κι αν δεν πραγματοποιούνται,δεν είναι ποτέ χαμένα.Είναι εκεί για να δίνουν άλλη αίσθηση στη ζωή,άλλη μορφή,νέα χρώματα,μουσικές,άρωμα,νότες.Είναι εκεί για να σχηματίζουν το ίδιο σου το είναι,την ίδια σου την ύπαρξη.
Ρομαντική λοιπόν.Χωρίς μανδύες κυνισμού.Ρομαντική σκέτο.Θα 'θελα τόσο πολύ να χορέψουμε ένα βαλς.Των δικών μου,των δικών σου ονείρων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου