Untitled

Ούτε που το φανταζόμουν.Μερικά πράγματα τελικά είναι πολύ ύπουλα.Έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις και για μια ακόμα φορά μένεις εσύ στη μέση και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συρρικνώνεσαι και να αγκαλιάζεις με δύναμη-πολλή δύναμη-το σώμα σου για να μη μείνεις τελείως μόνος.Για να μπορέσεις,έστω κι υποσυνείδητα να αμυνθείς και να θωρακιστείς πίσω από την ίδια την αγκαλιά σου.Και τότε,θα ρθουν να σου πουν,πως δε ρισκάρεις και πως η ζωή είναι απρόβλεπτη και ότι δυστυχώς επενδύεις πολύ στην ανασφάλεια σου και οχυρώνεσαι στο μικρόκοσμο σου.Κλισαρισμένα και φτηνιάρικα λόγια δηλαδή,για μια ακόμα φορά.Μια ζωή συμβουλάτορες.Κι εσύ τρέμεις ακόμα.Εκεί.Και παίρνεις μια κλωστή και ράβεις τα βλέφαρά σου.Και ένα σκοινί να δέσεις κάθε όνειρο μην τύχει και φύγει.Και τι θα σου μείνει έπειτα,μου λες;Ένας εκκωφαντικός ήχος,κι έπειτα τι;

Είναι παράξενα μερικά πράγματα.Ύπουλα κι ακατανόητα.Θα μπορούσες να τα πλάσεις στο μυαλό σου ιδανικά ή ακόμα ίσως θα μπορούσες να τα ντύσεις με υφάσματα από τα ταξίδια σου,ακριβά και πολύχρωμα μπας και κρυφτεί λίγο η μουντίλα και η μονοτονία τους.

Αλλά εσύ δεν μπορείς πια να κουνηθείς.Παραδίνεσαι με ολάκερη την ύπαρξή σου.Κι αυτή τη φορά είσαι ολοκληρωτικά το θύμα.Είναι απίστευτη αυτή η ιστορία.Τόσο που ούτε εσύ δεν την καταλαβαίνεις.Δεν είναι ότι δεν προσπαθείς,ή ότι δεν προσπάθησες.Είναι μάλλον ανόητο.Τόσο ανόητο,όσο και οι μηχανικές κινήσεις μερικών ή ακόμα και η απόπειρα να σχηματίσεις στο νωτισμένο τζάμι δυο λόγια,ή όταν λύνεις τα μαλλιά σου για να ζεσταθείς.Αλλά δεν καταφέρνεις και πολλά.

Έτσι ανεξήγητα παραμένουν.Και γίνονται κάποτε και αστεία.Κι εσύ είσαι στη μέση.Απαθής κι ανίκανος να προχωρήσεις.Όπως τότε,όπως πάντα.

@The photograph is copyrighted by the photographer.