Είναι κάπως περίεργο το ότι η ιστορία συνεχίζεται εκεί που είχε τελειωτικά φτάσει σε τέλμα.Άλλο τόσο περίεργο είναι το ότι βγάζω πάντα τελεσίδικα πορίσματα και εκτίθεμαι επειδή πάντα μα πάντα βγαίνουν λανθασμένα.Κι εκεί που έπαιζα με σκιές και ήρωες κι εκεί που είχα πει ότι το γράμμα σε μια σκιά,σε σενα δηλαδή,θα ξορκίσει τους φόβους μου και θα με βοηθήσει να καταχωνιάσω τις τόσες σκέψεις στο τρίτο συρτάρι του παιδικού δωματίου μαζί με τα εφηβικά όνειρα και τα παιχνίδια τ' αλλιώτικα που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν και χάλασαν και στέκουν εκεί μόνα,τώρα σου γράφω ξανά.Γιατί πια δεν είσαι μια σκιά.Σε είδα.Για ελάχιστα λεπτά,όσο διαρκούν τα ψέματα που με τόση άνεση αραδιάζω.Αλλά σε είδα.Θέλω να πω ότι τώρα πια η σκιά απέκτησε πρόσωπο και τα όνειρα πρωταγωνιστή με όλα τα χαρακτηριστικά,με όλες τις γωνίες και τις καμπύλες και τα χρώματα.Κοίτα να δεις,τώρα θα μπορώ να κάνω προσωποποιημένα όνειρα.Όταν σε είδα,κατάλαβα τι θα πει απομυθοποίηση.Όχι,δεν είναι ότι μου φάνηκες άσχημος ή κάτι τέτοιο.Αυτό το ξέρεις,το ξέρουμε καλά,δεν τα υπολογίζω στο ελάχιστο αυτά.Απλά,να,το να είσαι σκιά και να μην έχεις κόκαλα και να φοβάσαι κάθε σου βήμα,μου έδινε μια κάποια ασφάλεια.Πίστευα ότι μπορεί και να είσαι μια χίμαιρα,μια ψευδαίσθηση από τις πολλές που πλάθω κάθε τόσο για να αναμετρηθώ λίγο με το φόβο.Τώρα με κόλλησες κάπως σε μια γωνία και δεν μπορώ να ξεφύγω.Γιατί εσύ υπήρχες,αλλά εγώ ριψοκινδύνευα.Γιατί εσύ αποζητούσες,ενώ εγώ κρυβόμουν.Γιατί εσύ υπερασπιζόσουν,ενώ εγώ απογοητευόμουν.Γιατί δεν είμαι αυτό που δείχνω και το ξέρω ποτέ δε θα το καταλάβεις.Δε σε παρεξηγώ κι εγώ δε θα καταλάβαινα.Ούτε κι εγώ η ίδια.Ούτε τώρα καταλαβαίνω,μη νομίζεις.Παγιδευμένη στον ιστό όσων είπα κι έκανα.Κι άντε να ξεμπλέξω.Μην απαντήσεις πάλι.Θα βρω το ψαλίδι και θα κόψω τον ιστό.Κοίτα να δεις,πώς τα φέρνει η ζωή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου