Rootless tree.

Σε είδα σήμερα.Ήσουνα εκεί,κρυμμένος νωχελικά σε μια γωνιά που ακόμα ψάχνω να βρω.Όλως περιέργως,ήσουνα απίστευτα απαθής και παγωμένος.Δεν περίμενα να χαμογελάσεις ή κάτι τέτοιο,δεν έχω πια ελπίδες,έφυγαν μαζί με τα χαμόγελα και τα κολακευτικά σχόλια που τόσο πολύ αποζητούσες.Δεν σε ξέρω καν.Έτσι,κι εσύ ένα εφηβικό όνειρο,να γεμίζουν τα βράδια εκείνα με το τζάκι και την ανασφάλεια να καίει μέσα του.Ακατάσχετοι ρομαντισμοί στους οποίους ενίοτε υποκύπτω.Έτσι,για να κρατώ και το ρόλο της ιδεολόγου,μη φύγει,μη σκιστεί,γιατί τότε δε θα έχω τίποτα και θα μείνω ακόμα πιο μόνη και θα χειμωνιάσει.Δε θέλω να χειμωνιάσει και να είμαι μόνη.Να μωρέ,πώς να το πω.Δεν είναι ακριβώς ότι αρπάζομαι,ή ότι γαντζώνομαι από μια ύπαρξη για να βρω αυτοπραγμάτωση,αλλά πραγματικά,βαρέθηκα να βαδίζω τόσο μοναχικά.Η λέξη σ υ ν τ ρ ο φ ι κ ό τ η τ α δεν είναι τυχαία μεγάλη.Πολλά γράμματα και πώς να τ' αντέξεις;Φθινοπώριασε πια.Έχει κρύο κι έτσι όπως τυλίγομαι σε σκέψεις και υφάσματα,με πιάνουν εκείνες οι ανελέητες μελαγχολίες,που μοιάζουν πολύ στους παιδικούς ερωτές μας,στις εμμονές εκείνες,που ποτέ δε θα ξορκίσουμε.Πάντα μετέωρες υποσχέσεις είναι ολόκληρη η ύπαρξή μας.Δεν ξέρω να προσεγγίζω το αναπόφευκτο.Ούτε που και το προσπάθησα ποτέ.

Αλλάζω πρόσωπα συνεχώς.Και γραπτά κι ακόμα περισσότερο στη ζωή μου.Μπερδεύομαι πολύ.Ασταθής κι ανασφαλής ύπαρξη που κάνει τραμπάλα και κρύβεται πίσω από γέλια και μουσικές,νότες ανυπαρξίας,μπας και μεγαλώσει το μπόι της αναζήτησης.
Ξέρω,είμαι σίγουρη,απλές μελαγχολίες κι ένα σωρό ανασφάλειες.Κλείνω τα μάτια,μήπως και μπορέσω να κοιμηθώ.Λες και δε χόρτασα τόσον καιρό ύπνο,λες και δεν έχω φουσκώσει όνειρα.Μετρώ τόσο πολύ τα πάντα.Κουράστηκα κάπως,ειδικά όταν στέκω στον καθρέφτη και πλέον-πολύ κλισέ-δεν αναγνωρίζω το είδωλο.Σου έχει τύχει κι εσένα,το ξέρω κι αυτό.Δεν το θες το είδωλο πια.Μεγαλώνει,λιγάκι μόνο κι όμως είναι ικανό να σε τρομάξει.Σε αποδιώχνει.Όχι,δεν είναι τόσο άσχημο,άλλωστε η ομορφιά είναι υποκειμενική,τόσες φορές στο χουν πει.Σε αποδιώχνει,γιατί είναι δειλό και φοβάται.Κι απλά γράφει γιατί δεν μπορεί να (σου) μιλήσει.Παρένθεση.Άσχημη λέξη.Δίνει εναλλακτικές,τοποθετεί μέσα ασήμαντα,που μπορούν έτσι εύκολα να παραληφθούν.Μα εσύ δε θέλεις.Αλλά είπαμε,είσαι δειλή.Κι ερωτευμένη με μια ιδέα.Ούτε καν με πρόσωπο.Εσύ απλά ενσαρκώνεις μερικούς ψιθύρους.Δεν είναι τίποτα,σε λίγο το παραλήρημα θα τελειώσει.
Μπορεί και να φταίει ο πυρετός μου,με κάνεις ώρες ώρες να λέω ακόμα πιο ασύνδετα κι άσχημα πράγματα απ' ό,τι συνήθως.Το παίζω μεγάλη λογοτέχνης,γράφοντας αυτόματα και συνειρμικά.Μου το χε πει και η καθηγήτρια.Τη μισώ παρεπιμπτόντως.Μικρόσωμη,αλλα ξέρει τόσο καλά να επιβάλλει την ύπαρξή της.Και μειώνει,μειώνει,μειώνει.Τους πάντες.Ειδικά εσένα.Επειδή είσαι δειλή και κλείνεσαι και οχυρώνεσαι και φοβάσαι τραγικά και κοιτάς στα μάτια μόνο αυτούς που (νομίζεις ότι) γνωρίζεις καλά.Πάλι παρένθεση.Ναι,γράφω συνειρμικά.Μάλλον γιατί για μοναδική φορά στη ζωή μου,μιλάω,μιλάω για ό,τι νιώθω,θέλω,μισώ.Μπας και με καταλάβω.Μπας και βρω επιτέλους νόημα σε όλα αυτά που συμβατικά κάνω...

Φθινοπώριασε.Και είναι λογικό κι ανθρώπινο να μελαγχολείς το φθινόπωρο.Για διαφορετικούς λόγους.Αλλά όταν είσαι 18,απλά δε νομιμοποιείται τίποτα.Πολύ μικρός για να απογοητευτείς,πολύ μεγάλος για να περνάς εφηβικές ανησυχίες και ερωτοχαζές εμπειρίες.Έτσι είναι λογικό!

Δε σε χωράει ο τόπος.Επειδή φθινοπώριασε κι αλλάζει όλη η ζωή σου.Φεύγεις,τίποτα δε σε κρατάει πια εδώ.Χάρηκαν με την επιτυχία σου και σου φέρονται όμορφα.Δε δίνεις σημασία,εσύ απλά δεν τους αντέχεις.Θες να ζήσεις μόνη σου φθινόπωρα,επιτέλους.Κι από την άλλη,αυτή η γαμημένη η ανασφάλεια πάλι έρχεται να σε πνίξει,να σε κομματιάσει,να σε βουλιάξει,να σε τελειώσει.Θες κάποιον να βαδίσει δίπλα σου.Κι ας μη σε κρατήσει από το χέρι.Φτάνει που θα μοιράζεστε τις σιωπές σας,φτάνει που θα μετράτε τις πλάκες στο πεζοδρόμιο,όπως εκείνο το παιδικό αστείο που λάτρευες.Κι ακόμα,μερικές φορές,συνηθίζεις να μετράς τις πλάκες στο πεζοδρόμιο.Πολύ θα θελες να πάρεις χρώματα και να τις βάψεις,έτσι να μην είναι πια τόσο καταθλιπτικές,έτσι γιατί απλά το θες.Αλλά είσαι δειλή κι εκτός αυτού,οι εικόνες θα σβηστούν.Οι εικόνες αυτές ποδοπατιούνται γρήγορα και σβήνουν ακόμα γρηγορότερα.Θες κάποιον να του λες για όλα εκείνα τα τραγούδια που αγαπάς,για τους αφελείς στίχους που σκαρώνεις πότε πότε ή ακόμα για εκείνο το φοβερό νέο,που όλοι θεωρούν ασήμαντο.Είσαι άνθρωπος,όχι μηχανή ρε γαμώτο.Είμαι δειλή και πνίγομαι ολοένα και πιο πολύ.Ειδικά στις βροχές των φθινοπώρων.Δακρύβρεχτα γράμματα και ένα σωρό υποσχετικές συναντήσεις.Να χαίρεται η επιφάνεια και να ξανασυστήνεται η ζωή.Να εκπορνεύονται οι ελπίδες,να αλλάζει το σώμα,να ατροφεί η ψυχή,να φεύγει η αυτοπεποίθηση που πλέον χάνεται τόσο εύκολα,όσο και ο σταθμός στο ραδιόφωνο,που μανιωδώς άκουγες.Φθινόπωρο και βρέχει.Και κοιτάς το ημερολόγιο και τσεκάρεις τον αριθμό.Σήμερα νομίζω σε είδα,πίσω από εκείνο το θολό πλέγμα που σκεπάζει το βλέμμα μου,σε εκείνη την άκρη,σε εκείνη την υπόσχεση,σε εκείνο το τραγούδι,που ακούω ώρες τώρα,ξανά και ξανά,σε εκείνη την ένδειξη στο ρολόι,που έχει παγώσει και δε λέει να προχωρήσει.Νομίζω πως σε είδα σήμερα.

http://www.youtube.com/watch?v=6rndltmm3oE