Σιωπές.

Κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου
νιώθω άπειρες σκηνές υπερέκθεσης.
Θέατρο παραλόγου κι ένας πυρετός απόλυτος
που με καίει,που με τυραννά καιρό τώρα.
Φωτιές,χιλιάδες.Και καπνοί.
Αγγυλώθηκε η ύπαρξή μου στον ώμο σου.
Θα σβήσω τα γιατί και τα δενπρέπει
θα φύγω για ένα μοναδικό ταξίδι
δε θα βλέπω κανέναν απ΄αυτούς που με γεμίζουν ψευτιές
σιχαίνομαι την απέραντη σιωπή των φωνών τους
θα θελα να τους κλείσω τα στόματα
ναι,συννέφιασα και θέλω μόνο εσένα να με κρατήσεις
και να ψιθυρίσεις τα ανείπωτα.
Κρυώνω.Ανεβάζω πυρετό,μάλλον.
Μίσος.Μεγάλο.Για την ψευτιά.
Φοβάμαι.Πότε θα ρθεις;
Πότε;;;