Aπέραντοι Δρόμοι.

...

Αυτά έγιναν λίγο-πολύ.
Στα είπα χίλιες φορές,με κάθε λεπτομέρεια.
Δε θα μου συγχωρούσες να ξεχνούσα τις λεπτομέρειες.
Έπειτα ξέσκισα αυτά που λέγονται μνήμες
και έβαλα αρκετό οινόπνευμα για να καούν.
Μες στη φωτιά ξεπηδούσε λίγο το βλέμμα σου
πότε η φωνή σου και πότε τα λόγια φίλων
και γνωστών.
Ηλίθιες μέρες πέρασαν
γεμάτες ανυπαρξία και
πάλι από την αρχή.
Μετά έπρεπε να βγω γιατί είμαι νέα.
Και βγήκα.
Και γκόμενες ασφάλτου γύρω μου περνούσαν υπέροχα.
Και χρώματα του κόσμου αναβόσβηναν εγωκεντρικά.
Κι εγώ ήπια και με έπεισα πως ξεαρρώστησα.
Και σχεδόν νόμισα πως δεν υπήρξες
και πως όλα ήταν μια αυταπάτη
από τις πιο αστείες.
Αστεία κι η ιστορία και και και.
Βαρέθηκα ύστερα και βάλθηκα να κάνω
πράγματα για τον εαυτό μου.
Πλήγωσα σάρκες
τσάκισα καρδιές
έβαλα κοκκινάδι στα χείλη
και ξεγελούσα τους περαστικούς.
Και μετά;Μετά πίστεψα έναν ευαίσθητο
άπορο που μου ψιθύρισε πως είναι όμορφη η ζωή
κι εγώ πολύ μικρή για να
λέω πως τελειώνουν οι απέραντοι δρόμοι.
Κι από τότε δίνω κέρματα στους πλανώδιους μικροπωλητές
κι ας μην αγοράζω ποτέ τίποτα από την πραμάτεια τους
απλά γιατί θυμάμαι την ιστορία και χαμογελάω.
Και σε θυμάμαι κι εσένα μερικές φορές.
Πιο πολύ σκοτεινό πια,πιο αδρό,πιο φευγάτο.
Ακόμα πιο φευγάτο.
Ακούω μερικές φορές και τα τραγούδια σου.
Λιγότερο.
Κάθε φορά όμως τρίζει εκείνη η φυγή.
Και τα γέλια σου ακούγονται πιο αχνά και τα χέρια μου ακόμα
θυμούνται τα ακροδάχτυλά σου.
Κι ολάκερη η ύπαρξή μου.
Μα αρχίζω και τα καταφέρνω.
Ψέματα λέω πάλι.
Μη
δώσεις
σημασία.