Ωραία. Και από μια πρωτομαγιά με ήλιο κι έπειτα με βροχές και πονοκεφάλους αλλόκοτους και με σκατένια ψυχολογία και μ' ένα κάρο χάρτινους καρκίνους στο πιο περίεργο δεκαπενθήμερο της ζωής μου. Γεμάτο κι από κλάμα και από απόρριψη κι από Ζερβουδάκη κι από φιέστες κι από αψέντι κι από ανείπωτες χαρές κι από φρικτή ηττοπάθεια κι από ξενύχτια κι από γνωριμίες κι ένα σωρό ασυνάρτητες παραφιλολογίες και φιλοσοφικούς στοχασμούς. 2,3,4 έφευγα. Πάντα έφευγα για να είμαι ειλικρινής. Θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής βασικά, όσο μπορώ. Γιατί μάλλον όταν ζεις κάθε μέρα τόσο έντονα συναισθήματα, κάτι βγαίνει τελικά σκάρτο και τελικά το χάνεις κάπου στο δρόμο. Μ' άφησες κι εσύ και απλά χαθήκαμε και βάλαμε τέλος όπως ακριβώς είχα(ν) προβλέψει καλοθελητές.
Έπειτα, την τελευταία βδομάδα, ήρθες εσύ, ο άλλος κι αλλιώτικος, που τ' όνομά σου είναι δυσδιάκριτο πίσω από τις γυριστές σου βλεφαρίδες κι εκείνο το μάυρο, σκοτεινό, αλλά τόσο μα τόσο καθαρό βλέμμα σου. Ντόμπρος φαίνεσαι σκέφτηκα, αλλά δεν υπερανάλυσα τις σκέψεις μου, γιατί το 'χω κάνει τον τελευταίο καιρό άπειρα και αποδείχτηκε πως δε βγαίνει σε καλό. Κυριακή, πάει ακριβώς μια βδομάδα και ζήτημα να 'χαμε ανταλλάξει 2 κουβέντες. Δεν έδωσα σημασία, μόνο τα μάτια σου είχα προσέξει και τα καλά λόγια που μια φίλη είπε για 'σένα. Δευτέρα τίποτα, εκπομπή, και καταστάσεις όμορφες μα διόλου ποιητικές. Τρίτη σχολή και έπειτα καφές με άλλα 10 άτομα, όμορφα παιχνίδια και μια φωνή που μένει. Πιο μετά, χαλαρή μπύρα μέχρι τις 10 γιατί έχουμε εγερτήριο είπαμε για την αυριανή πορεία. Μικρού μήκους. Γεμάτες συζητήσεις και τώρα προσέχω πέρα από τα μάτια εκείνο το λίγο ειρωνικό και γοητευτικότατο ταυτόχρονα γέλιο. Χαιρετιόμαστε και το πρώτο άγγιγμα είναι εκεί. Ξύπνημα νωρίς κι απλά ανταλλαγή μιας φευγαλέας καλημέρας, έτσι κι αλλιώς χαθήκαμε στον κόσμο τον πολύ. Μεσημεράκι πάλι με παρέα για καφέ και πιάνει εκείνη η βρόχα που μισώ και εσύ πολύ προστατευτικά, (εδώ προσέχω το πόσο αρρενωπός φαίνεσαι) μου λες να έρθω πιο κοντά σου για να μη βραχώ. Το απόγευμα οι εξελίξεις έτρεχαν και ξανασυναντηθήκαμε για να με ξαναγγίξεις έτσι φιλικά και περιπαικτικά κάπως και να πεις το όνομά μου 2-3 φορές. Ούτε πάλι δίνω σημασία αν και βλέπω καθαρά πια πως είσαι όμορφος μ΄έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Επόμενη μέρα, τρέξιμο, σχολή και βιβλιοθήκη, βλέμματα, μάτια βαθιά και γοητευτικά χαμόγελα,εκδηλώσεις και πορεία το απογευματάκι. Κι εκεί ένα χαμογελαστό τυπικό "γεια" και 2-3 ανάσες ασθμαίνοντας,μα γιατί; Μετά πάλι σφυρίζεις το όνομά μου και με φωνάζεις με το χαϊδευτικό μου και ανακαλείς στη μνήμη σου Λίνα για να ρωτήσεις τι έχω. Σου λέω τίποτα και εσύ χαμογελάς λέγοντας μου πως κι εσένα ώρες ώρες σε πιάνουν κάτι αντικοινωνικά άλλο πράμα. Ούτε πάλι δίνω ιδιαίτερη σημασία γιατί δείχνεις κοινωνικός και τους φοβάμαι εγώ δαύτους. Υπόσχεσαι ότι θα περάσεις το βράδυ κι εγώ κάτι νιώθω να με τσιμπάει αλλά και πάλι το θάβω και δεν το εκστομίζω. Έρχεσαι και ψυχανεμίζομαι κάτι κοιτάγματα εδώ κι εκεί , μα μπα, κι αυτά ιδέα μου θα' ναι. Από την ανασφάλειά μου, μπορεί να μετρώ το παραμκρό. Ώπα, ανασφάλεια ή ενδιαφέρον; Η Γιώτα μου λέει πως βλέπει και μου κλείνει το μάτι. "Σιγά μωρέ" απαντώ, μα μέσα μου σκέφτομαι: "Λες;". 5 λεπτά κι έρχεσαι πιο κοντά, πλησιάζεις το αυτί μου και μου λες πως με χαίρεσαι και πως χορεύω όμορφα. Λέω 2-3 βλακείες και ξανααπομακρύνομαι. Μα με καίει κάτι. Μερικά φλερτ διάσπαρτα στο πάρτυ κι ο απολογισμός όμορφος. Την επόμενη τυχαία, γρασίδια στη φιλοσοφική, συναυλία και κάνω πως αγνοώ κάτι βλέμματα περίεργα, πάλι αποδίδοντάς στα σε ονειρικές μου εικασίες και πάλι προσποιούμαι την ανήξερη. Πετάς το μπαλάκι και με ρωτάς για Όργουελ. Όμορφο χαμόγελο έχεις τελικά. Αστεροσκοπείο, σκύβεις με ρωτάς κάτι κι έπειτα μου γελάς, απαγορεύοντάς μου να λέω πολλές κουβέντες. Πλάκα έχει. Χορεύουμε, μου λες πως το 'χω και μετά ξαναστρέφω το βλέμμα, παίζοντας την ανήξερη.Κοιτώ το κινητό και με ρωτάς αν στέλνω σε κάποιον. Τσούκου απαντάω αμήχανα και είμαι βέβαιη πως έχω κοκκινίσει. "Σίγουρα;" επιμένεις και χαμογελάω ψιθυρίζοντας ένα ξέπνοο "ναι". Τρέχω με λαχτάρα στην Ελένη και της το λέω. Αναρωτιέμαι γιατί και χρεώνω στον εαυτό μου ότι ενθουσιάζομαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πολυτεχνείο κι είσαι πάλι μπρος μου. Η Ελένη λέει πως κοιτάς συνεχώς, μα εγώ ντρέπομαι κι εσύ χορεύεις με κάποια που μάλλον είναι πιο τολμηρή, ενώ πιάνω στον αέρα πως τη ρωτάς λίγο πριν φύγει γιατί και ότι δε θες να σ' αφήσει. Τόμπολα σα να λέμε, από τις λίγες. Συνεχίζω να χορεύω με ένα κάρο παρτενέρ και μετά βίας ρίχνω 2 βλέμματα την υπόλοιπη βραδιά αν και βράζω.Κατά τις 5 μου λες πως φεύγεις, σου απαντώ " έτσι απλά;" και μου λες "έτσι απλά, θα τα πούμε αύριο" και ενώ σου λέω πως μάλλον δε θα μπορέσω να έρθω βιβλιοθήκη με φιλάς στο μέτωπο. Ξαναβράζω.
Και μετά; Μετά βγαίνουμε κι είσαι πιο γοητευτικός από ποτέ, αλλά εγώ ανεξήγητα αμίλητη. Τίποτα το αξιοσημείωτο.
Κι αναρωτιέμαι και το συζητάω με φίλες και δεν ξέρω πια τι να κάνω και πως να διαχειριστώ. Τους αφήνω περιθώρια να το αναλύουν και να μου χαλάν την ψυχολογία, είμαι εγώ που υπερβάλλω, είμαι εγώ που ντρέπομαι και υψώνω τοίχους, είσαι εσύ που τόσο όμορφος στέκεις απέναντί μου κι άλλοτε κοντά μου, που μιλάς λες και ξέρεις, ή που δε σε γνωρίζω και μπορεί να 'σαι από κείνους που μισώ; Δεν ξέρω.
Την επόμενη μέρα, πάμε πάλι μεγάλη παρέα για μπύρα κι είμαι σαν τη μ.Παρασκευή και τα κορίτσια κρυφογελάν και απογοητεύονται(κι εγώ απογοητεύομαι, είναι η αλήθεια)με το πόσο δειλή τελικά έχω καταντήσει. Τετάρτη φοιτητικές εκλογές και σκας στη σχολή τόσο όμορφος, τόσο λαμπερός και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Τρελαίνομαι παράλληλα, γιατί όλες οι κοπέλες σε κοιτούν και λένε πόσο άντρας είσαι, αν και πρώτο έτος και τι μάτια έχεις και τι φωνή κι άλλα τέτοια. Σκαλώνω. Περνά γρήγορα η μέρα κι εγώ νιώθω πως καίω στ' αλήθεια. Την επόμενη των εκλογών, βγαίνουμε για μπύρα. Εγώ εσύ και η Β. Με ρωτάς για πολλοστή φορά τι έχω και γιατί δε μιλάω και πάλι χρησιμοποιείς υποκοριστικά κι εγώ παίρνω μπρος σε μια στιγμή και σου λέω χίλιες ιστορίες και άλλα τόσα παραμύθια και νιώθω ολοένα και πιο πολύ την ανάγκη να σου πω κάθετι δικό μου, αλλά δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πραγματικά.Χαιρετιόμαστε και η αποτίμηση της βραδιάς είναι κάτι παραπάνω από καλή. Και τέλος, ήρθε η χτεσινή μέρα. Και είσαι εκεί τόσο μαγικά απόκοσμος και όλες έχουν ξεροσταλιάσει και σε κοιτάν επίμονα κι εγώ γίνομαι υπερκοινωνική με τους γύρω και δεν έχω ιδέα γιατί τα κάνω όλα αυτά και απορρώ με το τι περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό. Και πίνω μπύρες πολλές και σε κοιτάω λίγο, αλλά πάντα καμουφλαρισμένη ώστε να μην καταλάβεις το ελάχιστο και μετά παίρνω το μικρόφωνο και τραγουδάω και δε με νοιάζει τίποτα, τίποτα απολύτως. Και μετά μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, μου λες όμορφα λόγια, γίνεσαι πολύ τρυφερός. Και όμως εμένα δε μου αρκούν αυτά, γιατί βλέπω πως είσαι ανοιχτός γενικότερα και επειδή μαθαίνω για την πρώην σου και ζηλεύω ( ; ) και επειδή αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον μπορείς να έχεις όποια θες. Πφφ, δύσκολοι καιροί για δήθεν έρωτες.
Θα δείξει. Θα τη βρούμε την απάντηση.
Έπειτα, την τελευταία βδομάδα, ήρθες εσύ, ο άλλος κι αλλιώτικος, που τ' όνομά σου είναι δυσδιάκριτο πίσω από τις γυριστές σου βλεφαρίδες κι εκείνο το μάυρο, σκοτεινό, αλλά τόσο μα τόσο καθαρό βλέμμα σου. Ντόμπρος φαίνεσαι σκέφτηκα, αλλά δεν υπερανάλυσα τις σκέψεις μου, γιατί το 'χω κάνει τον τελευταίο καιρό άπειρα και αποδείχτηκε πως δε βγαίνει σε καλό. Κυριακή, πάει ακριβώς μια βδομάδα και ζήτημα να 'χαμε ανταλλάξει 2 κουβέντες. Δεν έδωσα σημασία, μόνο τα μάτια σου είχα προσέξει και τα καλά λόγια που μια φίλη είπε για 'σένα. Δευτέρα τίποτα, εκπομπή, και καταστάσεις όμορφες μα διόλου ποιητικές. Τρίτη σχολή και έπειτα καφές με άλλα 10 άτομα, όμορφα παιχνίδια και μια φωνή που μένει. Πιο μετά, χαλαρή μπύρα μέχρι τις 10 γιατί έχουμε εγερτήριο είπαμε για την αυριανή πορεία. Μικρού μήκους. Γεμάτες συζητήσεις και τώρα προσέχω πέρα από τα μάτια εκείνο το λίγο ειρωνικό και γοητευτικότατο ταυτόχρονα γέλιο. Χαιρετιόμαστε και το πρώτο άγγιγμα είναι εκεί. Ξύπνημα νωρίς κι απλά ανταλλαγή μιας φευγαλέας καλημέρας, έτσι κι αλλιώς χαθήκαμε στον κόσμο τον πολύ. Μεσημεράκι πάλι με παρέα για καφέ και πιάνει εκείνη η βρόχα που μισώ και εσύ πολύ προστατευτικά, (εδώ προσέχω το πόσο αρρενωπός φαίνεσαι) μου λες να έρθω πιο κοντά σου για να μη βραχώ. Το απόγευμα οι εξελίξεις έτρεχαν και ξανασυναντηθήκαμε για να με ξαναγγίξεις έτσι φιλικά και περιπαικτικά κάπως και να πεις το όνομά μου 2-3 φορές. Ούτε πάλι δίνω σημασία αν και βλέπω καθαρά πια πως είσαι όμορφος μ΄έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Επόμενη μέρα, τρέξιμο, σχολή και βιβλιοθήκη, βλέμματα, μάτια βαθιά και γοητευτικά χαμόγελα,εκδηλώσεις και πορεία το απογευματάκι. Κι εκεί ένα χαμογελαστό τυπικό "γεια" και 2-3 ανάσες ασθμαίνοντας,μα γιατί; Μετά πάλι σφυρίζεις το όνομά μου και με φωνάζεις με το χαϊδευτικό μου και ανακαλείς στη μνήμη σου Λίνα για να ρωτήσεις τι έχω. Σου λέω τίποτα και εσύ χαμογελάς λέγοντας μου πως κι εσένα ώρες ώρες σε πιάνουν κάτι αντικοινωνικά άλλο πράμα. Ούτε πάλι δίνω ιδιαίτερη σημασία γιατί δείχνεις κοινωνικός και τους φοβάμαι εγώ δαύτους. Υπόσχεσαι ότι θα περάσεις το βράδυ κι εγώ κάτι νιώθω να με τσιμπάει αλλά και πάλι το θάβω και δεν το εκστομίζω. Έρχεσαι και ψυχανεμίζομαι κάτι κοιτάγματα εδώ κι εκεί , μα μπα, κι αυτά ιδέα μου θα' ναι. Από την ανασφάλειά μου, μπορεί να μετρώ το παραμκρό. Ώπα, ανασφάλεια ή ενδιαφέρον; Η Γιώτα μου λέει πως βλέπει και μου κλείνει το μάτι. "Σιγά μωρέ" απαντώ, μα μέσα μου σκέφτομαι: "Λες;". 5 λεπτά κι έρχεσαι πιο κοντά, πλησιάζεις το αυτί μου και μου λες πως με χαίρεσαι και πως χορεύω όμορφα. Λέω 2-3 βλακείες και ξανααπομακρύνομαι. Μα με καίει κάτι. Μερικά φλερτ διάσπαρτα στο πάρτυ κι ο απολογισμός όμορφος. Την επόμενη τυχαία, γρασίδια στη φιλοσοφική, συναυλία και κάνω πως αγνοώ κάτι βλέμματα περίεργα, πάλι αποδίδοντάς στα σε ονειρικές μου εικασίες και πάλι προσποιούμαι την ανήξερη. Πετάς το μπαλάκι και με ρωτάς για Όργουελ. Όμορφο χαμόγελο έχεις τελικά. Αστεροσκοπείο, σκύβεις με ρωτάς κάτι κι έπειτα μου γελάς, απαγορεύοντάς μου να λέω πολλές κουβέντες. Πλάκα έχει. Χορεύουμε, μου λες πως το 'χω και μετά ξαναστρέφω το βλέμμα, παίζοντας την ανήξερη.Κοιτώ το κινητό και με ρωτάς αν στέλνω σε κάποιον. Τσούκου απαντάω αμήχανα και είμαι βέβαιη πως έχω κοκκινίσει. "Σίγουρα;" επιμένεις και χαμογελάω ψιθυρίζοντας ένα ξέπνοο "ναι". Τρέχω με λαχτάρα στην Ελένη και της το λέω. Αναρωτιέμαι γιατί και χρεώνω στον εαυτό μου ότι ενθουσιάζομαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πολυτεχνείο κι είσαι πάλι μπρος μου. Η Ελένη λέει πως κοιτάς συνεχώς, μα εγώ ντρέπομαι κι εσύ χορεύεις με κάποια που μάλλον είναι πιο τολμηρή, ενώ πιάνω στον αέρα πως τη ρωτάς λίγο πριν φύγει γιατί και ότι δε θες να σ' αφήσει. Τόμπολα σα να λέμε, από τις λίγες. Συνεχίζω να χορεύω με ένα κάρο παρτενέρ και μετά βίας ρίχνω 2 βλέμματα την υπόλοιπη βραδιά αν και βράζω.Κατά τις 5 μου λες πως φεύγεις, σου απαντώ " έτσι απλά;" και μου λες "έτσι απλά, θα τα πούμε αύριο" και ενώ σου λέω πως μάλλον δε θα μπορέσω να έρθω βιβλιοθήκη με φιλάς στο μέτωπο. Ξαναβράζω.
Και μετά; Μετά βγαίνουμε κι είσαι πιο γοητευτικός από ποτέ, αλλά εγώ ανεξήγητα αμίλητη. Τίποτα το αξιοσημείωτο.
Κι αναρωτιέμαι και το συζητάω με φίλες και δεν ξέρω πια τι να κάνω και πως να διαχειριστώ. Τους αφήνω περιθώρια να το αναλύουν και να μου χαλάν την ψυχολογία, είμαι εγώ που υπερβάλλω, είμαι εγώ που ντρέπομαι και υψώνω τοίχους, είσαι εσύ που τόσο όμορφος στέκεις απέναντί μου κι άλλοτε κοντά μου, που μιλάς λες και ξέρεις, ή που δε σε γνωρίζω και μπορεί να 'σαι από κείνους που μισώ; Δεν ξέρω.
Την επόμενη μέρα, πάμε πάλι μεγάλη παρέα για μπύρα κι είμαι σαν τη μ.Παρασκευή και τα κορίτσια κρυφογελάν και απογοητεύονται(κι εγώ απογοητεύομαι, είναι η αλήθεια)με το πόσο δειλή τελικά έχω καταντήσει. Τετάρτη φοιτητικές εκλογές και σκας στη σχολή τόσο όμορφος, τόσο λαμπερός και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Τρελαίνομαι παράλληλα, γιατί όλες οι κοπέλες σε κοιτούν και λένε πόσο άντρας είσαι, αν και πρώτο έτος και τι μάτια έχεις και τι φωνή κι άλλα τέτοια. Σκαλώνω. Περνά γρήγορα η μέρα κι εγώ νιώθω πως καίω στ' αλήθεια. Την επόμενη των εκλογών, βγαίνουμε για μπύρα. Εγώ εσύ και η Β. Με ρωτάς για πολλοστή φορά τι έχω και γιατί δε μιλάω και πάλι χρησιμοποιείς υποκοριστικά κι εγώ παίρνω μπρος σε μια στιγμή και σου λέω χίλιες ιστορίες και άλλα τόσα παραμύθια και νιώθω ολοένα και πιο πολύ την ανάγκη να σου πω κάθετι δικό μου, αλλά δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πραγματικά.Χαιρετιόμαστε και η αποτίμηση της βραδιάς είναι κάτι παραπάνω από καλή. Και τέλος, ήρθε η χτεσινή μέρα. Και είσαι εκεί τόσο μαγικά απόκοσμος και όλες έχουν ξεροσταλιάσει και σε κοιτάν επίμονα κι εγώ γίνομαι υπερκοινωνική με τους γύρω και δεν έχω ιδέα γιατί τα κάνω όλα αυτά και απορρώ με το τι περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό. Και πίνω μπύρες πολλές και σε κοιτάω λίγο, αλλά πάντα καμουφλαρισμένη ώστε να μην καταλάβεις το ελάχιστο και μετά παίρνω το μικρόφωνο και τραγουδάω και δε με νοιάζει τίποτα, τίποτα απολύτως. Και μετά μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, μου λες όμορφα λόγια, γίνεσαι πολύ τρυφερός. Και όμως εμένα δε μου αρκούν αυτά, γιατί βλέπω πως είσαι ανοιχτός γενικότερα και επειδή μαθαίνω για την πρώην σου και ζηλεύω ( ; ) και επειδή αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον μπορείς να έχεις όποια θες. Πφφ, δύσκολοι καιροί για δήθεν έρωτες.
Θα δείξει. Θα τη βρούμε την απάντηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου