Όχι άλλο.

Οι ειδήσεις ξερνάνε δανειακές συμβάσεις. Κι εγώ ακόμα μαθαίνω να περπατάω και να ψηλώνω. Άμα ψηλώσω άλλο, δε θα με θέλει άντρας, μου είπε ο Κωστής. Αποφάσισα πως οι σουρεαλισμοί είναι κι αυτοί καλοί μου φίλοι. Αγόρασα το μοντγκόμερι, που πάντα ήθελα. Κι ολάκερη μου η μέρα, ένα ντε ζα βου-κι ας μη σκαμπάζω γρι από γαλλικά κι ας επιμένει ο Κυριάκος να με κατακλύζει με μηνύματα γεμάτα γαλλικά τραγούδια μπας και εκπολιτιστώ. Μα δεν έχω ανάγκη από μηνύματα φίλων αυτή την περίοδο. Γιατί κι αυτή μια ανάγκη θα 'ναι, από τις πολλές ανθρώπινες, δεν μπορεί. Έχω ανάγκη στο να αφεθώ. Και έτσι ξεκινώ με νέο στυλ γραφής και απάντησης στις προβληματικές τους. Ούτε έρωτα καταδιώκω. Ας έρθει ύπουλα-ή αν δε θέλει-ας μείνει κρυμμένος. Δεκάρα δε δίνω-γιατί δεν έχω εδώ που τα λέμε. Δε με νοιάζει και πολύ. Φτάνει εγώ να παρατηρώ μες στις νιφάδες τους ανθρώπους που εισβάλλουν τόσο όμορφα αυθάδικα στη ζωή μου. Κάθομαι και αραδιάζω όνειρα τελευταία-κι είναι ωραίο, είναι ωραίο μες στη μελαγχολία του να σκαλίζεις απατηλότητες, ή να θες να τις μορφοποιήσεις και να τις ντυθείς. Ονειρεύομαι πολλά μπλε το χρόνο αυτό, μαζί με έντονα κόκκινα, παθιάρικα και επαναστατικά. Θέλω. Κι ας μην ξέρω ακριβώς τι. Αγάπησα τις προτάσεις με τα πολλά θέλω μέσα τους και αποφάσισα να τις γράφω πιότερο-κι ας καταντήσω (κι άλλο) εμμονική. Μου έλειψε λίγο η κυρά Εύη, η μικρή και η Ράνια. Μου λείπουν ακόμα οι Κυριακές, κάτω από τα σκεπάσματα και την τρυφεράδα της παιδικότητας. Αλλά είμαι καλά και ηρεμώ. Γιατί αγαπώ να πηγαίνω να διαβάζω με τον Κώστα, χωρίς να ενέχουν οι συναντήσεις μας ίχνος ερωτισμού. Έχει τον τρόπο του αυτό το παιδί να σε κάνει ν' αγαπάς τις ατέλειές σου και να πιστεύεις. Αγαπώ τα βράδια που χιονίζει και ανταλλάσσω με την Ελένη αναστεναγμούς για το "άλλο" που θα 'ρθει και εμείς δεν ξέρουμε πότε. Ταινίες βλέπω και μαθαίνω να μην κοιμάμαι στο 15λεπτο. Συγκεντρώνω την προσοχή μου όσο μπορώ στα ουσιώδη-αν κι αυτή ώρες ώρες πεισματάρικα διαχέεται και θέλει να σκαλώσει ξανά και ξανά στα δευτερεύοντα. Αλλά δεν την κακολογώ, τη χρειάζομαι αυτή της την ανυποταξία. Έχουμε να μιλήσουμε μέρες και είμαι καλά. Ξέρω πως ήταν αστείο, παράξενο και ανακάλουθο. Ίσως και αναντίστοιχο, μα δε με πολυενδιαφέρει(ς) πια και χαίρομαι γι' αυτό. Βαριέμαι εύκολα και κλείνω χωρίς επιλόγους. Αύριο πάλι. Ή και από βδομάδα.