Μεγάλες μέρες.

H Αννέτα πήγε, σου λέει, στη Νέα Υόρκη για να δει τον πρίγκηπά της. Συγκινησιακά φορτία βαριά, σχεδόν αφόρητα-φιγουράρουν στις οθόνες. Έρωτας αστείρευτος και πίσω οι ουρανοξύστες και οι πλανεύτρες επιγραφές, να ξεπουλάνε τη μοναξιά σου. Λες δυο τρία χαζόλογα, να μη φανείς αγενής και φεύγεις. Έπειτα σου στέλνει μήνυμα αυτός και σου λέει πως έχει ανάγκη να γεμίσει το κενό μνήμης, να πληρώσει την ψυχή του με φωνές βάλσαμα και άλλα τέτοια ποιητικά. Τα κουρέλια τραγουδούν ακόμα, άκου πτώμα να μαθαίνεις και τα σχετικά. Σκαλώνεις στα λόγια του κι ας μην ντύθηκες έρωτα πρωινιάτικο, βαρέθηκες και σήμερα τις τράμπες και τις προσποιήσεις. Ούτε που του απάντησες, ούτε το ακουστικό σήκωσες στο τηλεφώνημά του. Δείλιασες. Αποφασίζεις να πάρεις τσιγάρα από το πιο μακρινό περίπτερο, 3 χλμ μακριά, έτσι για να νιώσεις πιο κοντά. Πιο κοντά σε τι; Αδυνατείς να προσδιορίσεις, αδυνατείς να βαφτίσεις τις τάσεις φυγής σου, ειλικρίνεια. Όταν μεγαλώσεις θες να γίνεις κάτι μεταξύ Φρίντας και Μαλβίνας. Σου ζητάει τη γνώμη σου με ΄κείνα τα μάτια τα μεγάλα και τα ικετευτικά γιατί την υπολογίζει, λέει. Κι εσύ έχεις σχεδόν μουλιάσει τα λόγια που γυρίζουν κι όλο γυρίζουν στο μυαλό σου. Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά. Παίζω λοιπόν, χαρά μου -παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Να λοιπόν, δε θέλεις να σε καταλάβεις και υποκρίνεσαι. Είπε πως είναι πηγαία η συμπάθεια του-μα δε δίνεις πια δεκάρα. Σου 'χουν κάνει ενέσεις ανοσίας, δεν εξηγείται, γιατί πλέον, εκεί που άλλοτε έβλεπες συναίσθημα, δάκρυ και ερωτόλογα, τώρα βλέπεις μονάχα πίξελς, χαζοποίηση και φτηνότητες. Καημένη μου, φοβάσαι πως θα μείνεις αγκαλιά με τον Ντουαζνό και τον Φουκώ σου κι ο κόσμος γύρω σου θα τρέχει για να σε ξεφτυλίζει που δε θες, κι αν θες, δεν μπορείς. Φταις, το ξέρεις, δεδομένο. Αηδιάζεις στα ψέματα μερικών και φρίττεις στην ιδέα πως βούλιαξες στα κομπρεμί τους. Δε βαριέσαι-πέρασε η ώρα πια και δεν έχουμε καιρό για αυτομαστιγώματα. Θα τον πάρεις άυριο τηλέφωνο και θα πεις δυο χαζές δικαιολογίες. "Κοιμόμουνα" φερειπείν. Θα πει δεν πειράζει, θα ζητήσεις συγγνώμη, όλα καλά, τα λέμε, σε φιλώ. Γνωστή η χλιαρότητα στις ιστορίες σου. Ζαλίστηκες κι ας είχες ξεχάσει την αίσθηση αυτής της ζάλης. Μπορεί τώρα να τη μαθαίνεις, τίποτα δεν αποκλείεται.