Αφθαρσία.

Νιώθω πως το α' ενικό ταιριάζει γάντι στην περίπτωση. Κι ακόμα, πως η ζωή είναι τόσο γλυκόπικρη και παράξενη όσο το να λες αηδίες στις 6 το πρωί με κάποιον που σου μαθαίνει να μοιράζεσαι. Όσο το ν' ανακαλύπτεις μια νέα μουσική και να την κλωθογυρίζεις στο μυαλό σου. Ή το να διαβάζεις ένα κείμενο τόσο απλό και γυμνό που να σε κάνει να θες να πας έξω από το σπίτι του χαράματα και να του πεις του κόσμου τα λόγια. Κι ας ξέχασες πού μένει.

(...)

Προσπαθώ σφαλίζοντας μάτια, να θυμηθώ πώς νιώθω σα σε βλέπω να μιλάς. Καλύτερα κι από το να σ' ακούω. Τρελαίνομαι όταν απευθύνεις τον λόγο και μπερδεύεις ώρες ώρες τα λόγια σου, από αμηχανία. Και να ΄ξερες πόσο γοητευτικά γέρνουν οι βλεφαρίδες σου όταν αρχίζεις να μη σκέφτεσαι. Μ' αρέσει κι όταν, μιλάς με σιγουριά κι ένα χαμόγελο που όμοιό του δεν υπάρχει-ούτε και θα αποτυπωθεί ποτέ. Σαρδόνιο και ειρωνικό με κάποιες πρέζες μελαγχολικές. Γαλάζια μάτια έχεις και λέω αστεϊκά πως θα κάνουμε παιδιά κάτασπρα σα γάλα.


(...)

Πάνε μέρες τώρα που σκέφτομαι πως στη ζωή του ανθρώπου η απόρριψη είναι αναγκαία-σαν τον αέρα που ανασάνεις τις κρύες νύχτες και τον εκπνέεις μανιωδώς-να φύγει γιατί δεν τον αντέχεις άλλο στα μέσα σου. Καλά θα 'ταν να ήσουν άτρωτος ή να είχες γεννηθεί θεός. Αλλά είσαι αναλώσιμος και φθαρτός. Και πέφτεις πότε πότε στο χώμα και στις λάσπες. Η ομορφιά είναι απόσταση λες και δεν καταλαβαίνω τίποτα από τα βαθυστόχαστά σου. Λες ποτέ σου σ'αγαπώ ή προτιμάς κι αυτά να τα θάβεις στις σιωπές σου και τα βλέμματα τα απόκοσμά σου;


(...)


Μπερδεύτηκα πολύ στον κυκεώνα που έχτισες. Σα να υπερπροσπαθώ για να σε φτάσω κι όσο κάνω τις προσπάθειες, άλλο τόσο απομακρύνομαι. Αλλά η ομορφιά είναι απόσταση, είπαμε. Δε στο έχω πει κι ούτε καν ξέρω αν θα στο πω και ποτέ μου.Οι λέξεις με 'σένα διαστέλλονται κι ύστερα φεύγουν. Τρέχω ξοπίσω τους, μα αυτές ανυπόταχτα σε ψάχνουν. Κι εγώ κάθε βράδυ τις κυνηγώ, να τις μαζέψω και να στις χαρίσω-όλες, μία προς μία. Για 'σένα. Και δε λέω ψέματα τα βράδια.

Καληνύχτα.

Όχι άλλο.

Οι ειδήσεις ξερνάνε δανειακές συμβάσεις. Κι εγώ ακόμα μαθαίνω να περπατάω και να ψηλώνω. Άμα ψηλώσω άλλο, δε θα με θέλει άντρας, μου είπε ο Κωστής. Αποφάσισα πως οι σουρεαλισμοί είναι κι αυτοί καλοί μου φίλοι. Αγόρασα το μοντγκόμερι, που πάντα ήθελα. Κι ολάκερη μου η μέρα, ένα ντε ζα βου-κι ας μη σκαμπάζω γρι από γαλλικά κι ας επιμένει ο Κυριάκος να με κατακλύζει με μηνύματα γεμάτα γαλλικά τραγούδια μπας και εκπολιτιστώ. Μα δεν έχω ανάγκη από μηνύματα φίλων αυτή την περίοδο. Γιατί κι αυτή μια ανάγκη θα 'ναι, από τις πολλές ανθρώπινες, δεν μπορεί. Έχω ανάγκη στο να αφεθώ. Και έτσι ξεκινώ με νέο στυλ γραφής και απάντησης στις προβληματικές τους. Ούτε έρωτα καταδιώκω. Ας έρθει ύπουλα-ή αν δε θέλει-ας μείνει κρυμμένος. Δεκάρα δε δίνω-γιατί δεν έχω εδώ που τα λέμε. Δε με νοιάζει και πολύ. Φτάνει εγώ να παρατηρώ μες στις νιφάδες τους ανθρώπους που εισβάλλουν τόσο όμορφα αυθάδικα στη ζωή μου. Κάθομαι και αραδιάζω όνειρα τελευταία-κι είναι ωραίο, είναι ωραίο μες στη μελαγχολία του να σκαλίζεις απατηλότητες, ή να θες να τις μορφοποιήσεις και να τις ντυθείς. Ονειρεύομαι πολλά μπλε το χρόνο αυτό, μαζί με έντονα κόκκινα, παθιάρικα και επαναστατικά. Θέλω. Κι ας μην ξέρω ακριβώς τι. Αγάπησα τις προτάσεις με τα πολλά θέλω μέσα τους και αποφάσισα να τις γράφω πιότερο-κι ας καταντήσω (κι άλλο) εμμονική. Μου έλειψε λίγο η κυρά Εύη, η μικρή και η Ράνια. Μου λείπουν ακόμα οι Κυριακές, κάτω από τα σκεπάσματα και την τρυφεράδα της παιδικότητας. Αλλά είμαι καλά και ηρεμώ. Γιατί αγαπώ να πηγαίνω να διαβάζω με τον Κώστα, χωρίς να ενέχουν οι συναντήσεις μας ίχνος ερωτισμού. Έχει τον τρόπο του αυτό το παιδί να σε κάνει ν' αγαπάς τις ατέλειές σου και να πιστεύεις. Αγαπώ τα βράδια που χιονίζει και ανταλλάσσω με την Ελένη αναστεναγμούς για το "άλλο" που θα 'ρθει και εμείς δεν ξέρουμε πότε. Ταινίες βλέπω και μαθαίνω να μην κοιμάμαι στο 15λεπτο. Συγκεντρώνω την προσοχή μου όσο μπορώ στα ουσιώδη-αν κι αυτή ώρες ώρες πεισματάρικα διαχέεται και θέλει να σκαλώσει ξανά και ξανά στα δευτερεύοντα. Αλλά δεν την κακολογώ, τη χρειάζομαι αυτή της την ανυποταξία. Έχουμε να μιλήσουμε μέρες και είμαι καλά. Ξέρω πως ήταν αστείο, παράξενο και ανακάλουθο. Ίσως και αναντίστοιχο, μα δε με πολυενδιαφέρει(ς) πια και χαίρομαι γι' αυτό. Βαριέμαι εύκολα και κλείνω χωρίς επιλόγους. Αύριο πάλι. Ή και από βδομάδα.

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω.

Κάποιες φορές, πασχίζω να σου πω σοφίες
και να μην κάνω τον καφέ μου πάνπικρο
και να σε σκέφτομαι όλο και λιγότερο.
Άλλες πάλι λέω πως θα κοιμηθώ κι όλα θα γίνουν εντάξει,
όπως πρέπει.
Μια μέρα, μου 'χες πει θ' αλλάξουμε τον κόσμο
γιατί το 'χει και το 'χουμε ανάγκη
κι εγώ δε σου απάντησα
γιατί ποτέ δε σου απαντούσα
ούτε και σκεφτόμουν όσα έλεγες.
Αύριο-το αργότερο την επόμενη βδομάδα-
θα σε έχω πια ξεκάθαρα αφήσει στα γραφτά μου
να σε θυμάμαι μόνο μες στα γράμματα και να χαμογελώ
πικρά-σαν το καφέ.
Σκέφτομαι να σου στείλω κανά δυο λόγια μπας
και σε ξορκίσω.
Ή ν' αφήσω πια τις φαντασιώσεις-δεν είμαι πια παιδί.
Κι όλο κάνω πίσω και ξεχνώ
πως οι μεταφορές και οι εκποιήσεις
είναι ανάγκες-από τις πολύ ανθρώπινες.
Ήθελα κι άλλα, μα δεν έχω τρόπο.
Δυσλεκτικές αοριστίες
και 5 καλοβαλμένες υποσχέσεις.
Στις ταράτσες δε θα 'σαι πάντως.
Ποτέ δε θέλησες να δούμε την πόλη φωτισμένη.

Απόπειρες. Ξανά.

Έχει τον τρόπο της. Η νύχτα. Να εκμαυλίζει.
Να σε ταρακουνά για λίγο, να πιστέψεις.
Θα 'ρθει μια ατέλειωτη στιγμή που θα αποζητά την εκπλήρωση.
Κι εσύ, θα στέκεσαι αμίλητος. Σιωπηρά, παγερά, αδιάφορα.
Λες και κανείς δε στο ζήτησε. Κανείς δε σε θέλησε ποτέ.
Λες και ποτέ δεν άκουσες "σαγαπώ", ποτέ δεν κατόρθωσες τους γλωσσοδέτες.
Μουσικές στο δίπλα διαμέρισμα για κάποια Άννα που γιορτάζει.
Φτηνά τσιγάρα αραδιασμένα, εφηβικές νύχτες και παιδιάστικα λόγια.
Τοm Waits και Σιδηρόπουλος.
Θ' ανάψουμε κανά καλοριφέρ; Αλλοιώνει το κρύο ρε φίλε!
Μετριόμαστε κάθε μέρα κι όλο και βγαίνουμε λιγότεροι.
Κι εσύ εκεί, πάντα απόκοσμα σκεπτικός και αδιάφ(θ)ορος.
Θα σου χαρίσω τις μελανιασμένες μου σημειώσεις, έτσι που να μη θες άλλο να δεις γραφτό.
Ο γέρος μου είπε ν αγαπώ τον εαυτό μου.
Μα πώς;

Αn eye for an eye will leave us blind.

Ήταν εκεί, κρυμμένη πίσω από τα μαλλιά της, που μυρίζουν κέδρο και κανέλα. Ήταν εκεί, πίσω από τα ερωτηματικά και τις εν δυνάμει εκρήξεις σιωπών, ικανές να φωτίσουν το βλέμμα της, έτσι και αφεθούν και κάνουν τον εκkωφαντικό εκείνο κρότο-που θα φοβόταν κι ο πιο αήττητος. Ήταν εκεί. Σε κάθε λέξη, σε κάθε μικρούλα ανάσα ευτυχίας, σε κάθε χτύπο στις εφηβικές σφυγμομετρήσεις, σε κάθε πόθο μη ομολογημένο, σε κάθε νότα που ξεχνούσε, σε κάθε γράμμα που σχημάτιζε. Ήταν εκεί, όταν οι άλλοι, την απέρριψαν, εκεί κι όταν την αγάπησαν-μα δεν είχαν τρόπο να την πείσουν, ούτε φωνή να της μιλήσουν. Ήταν εκεί ακόμα κι όταν δάκρυα τη μάτωναν και σκοτείνιαζαν κι άλλο τα συνεφιασμένα. Ήταν εκεί, στους εξωφρενικούς ενθουσιασμούς μιας ατέλειωτης λιακάδας, που την έκανε να κάνει χαζές αισιόδοξες σκέψεις και να βγαίνει στιγμές στιγμές από αυτό που λεν οι άνθρωποι αυταπάτη. Ήταν εκεί στις ανασφάλειες, στις δειλίες, στα μισοτελειωμένα ποιήματα, στα κακοφτιαγμένα κείμενα και στις ζωγραφιές-πιο πολύ σ' αυτές με τις έντονες και ψυχεδελικές σπείρες και τους αλεπάλληλους κύκλους-ο ένας μέσα στον άλλο, δυσδιάκριτα μπλεγμένοι-μην τους ξεχωρίζεις, έτσι για να νιώθεις πιο κοντά στην ένωση. Ήταν εκεί στις υπερβάσεις, εκεί στις αποτυχίες, εκεί στα τελειοποιημένα κουτάκια που δεν της έκαναν, εκεί στα περιγράμματα που δεν τη χώραγαν, στις ατέρμονες συζητήσεις για το πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο, στις άπειρες συζητήσεις για τον διαχειρισμό των ανθρώπινων, στις μουσικές, στον αέρα, στην αύρα, στο γέλιο, στα μικρά σημαδάκια στο σώμα, στο μωβ κραγιόν στις πετσέτες, στα φιλιά και τις ζεστές αγκαλιές, στις αποτυπώσεις ασυναρτησιών, στα κακοβρασμένα μακαρόνια-ναι, ακόμα και σ' αυτά, εκεί ήταν. Ήταν εκεί, στις υπερπροσπάθεις να ξεχωρίσει, στις αναρτήσεις αυτοέκθεσης, στις αγαπημένες λεξιπλασίες της, στους φάλτσους κιθαρισμούς, στον αγχώδη δρόμο για την εκπλήρωση, στον ακόμα πιο αγχώδη, εκείνο για τον ετεροκαθορισμό. Ήταν εκεί, στις νεανικές αμφιβολίες, στις αναλαμπές ωριμότητας, στα συνδιαλεγόμενα με τη λατρεμένη της, στο αμήχανο γέλιο της, στην ανασφαλή διακριτικότητά της και στις οξύμωρες διαθέσεις της για αυτοέπαρση, στον αστείο της τρόπο να φτιάχνει λίστες και προδιαγεγραμμένα-κι ας τα πήγαινε άθλια με τους αριθμούς-οι καμπύλες των γραμμάτων ήταν αυτές  που αγαπούσε άλλωστε. Ήταν εκεί σε κάθε νέο που ανακάλυπτε, στις μέρες που το μόνο που ήθελε να κάνει είναι να κρυφτεί κι άλλο πίσω από τα σκεπάσματα και στις άλλες, που ήθελε να βγει και να τραγουδήσει την ευτυχία. Να τη γλεντήσει, γιατί είναι νέα και ξέρει πως δε θα ναι για πολύ. Ήταν εκεί στα σιωπηλά, στα κραυγαλέα, στα αλλοτινά, στα μπορντώ νύχια και τα παράξενα σκουλαρίκια, στις πολλές στρώσεις ρούχων το καλοκαίρι και τις λίγες το χειμώνα. ΄Ήταν εκεί στις αντιφάσεις της, στην ανησυχία της να φανεί σωστή μες στην ανορθογραφία της. ΄Ηταν εκεί στα μάτια των άλλων, στους χορούς και τα καταλυτικά οινοπνεύματα, στους ξεθωριασμένους έρωτες, στα καλύτερα που θα ερχόντουσαν, στα "μήπως" και τα "αν". Στις αβεβαιότητες και τις οπισθοχωρήσεις, στα σίγουρα βήματα και τα ανέκφραστα πρόσωπα, στους μισανθρωπισμούς και την ειδωλολατρεία, ήταν εκεί.
Κι εσύ, θέλεις να την ξεριζώσεις από τη θέση της και από το εκεί της, επειδή δε σου πάει και δεν ταιριάζει στο πώς η επιφανειακή και δύστροπη βίβλος των ανθρωποειδών επιτάσσει. Σκούρα τα πράματα αν ναι.

.

Πώς αλλιώς; Αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι. Πώς αλλιώς.



Κι όλο διαβάζω το μονόγραμμα κι έχω αυτοκτονικές τάσεις. Κι όλο απογοητεύομαι και μετά μπάζω τις κυκλοθυμικότητες(πώς λέγεται η λέξη αλλιώς δε θυμάμαι κι ούτε που θέλω να ψάξω-καιρός επιτέλους για λίγες ανορθογραφίες) σε βάζα με νερό παλιό.


Πώς αλλιώς-σου λέει. Αφού.Οι.άνθρωποι.αγαπιούνται.πώς. αλλιώς.

Μη.