Και πάνω εκεί που είχε απελπιστεί,ξαναήρθε η ελπίδα για όλα εκείνα τα θαύματα,για όλα εκείνα τα χρώματα και τις μουσικές που η καρδιά της λαχταρά να γευτεί.Ήρθε πάλι η άμορφη ελπίδα,που όλως περιέργως,μερικές φορές,σχηματοποιείται και μεγαλώνει και ενσαρκώνεται.
Είναι πραγματικά χαρούμενη,που η ελπίδα έκανε δειλά-γοητευτικά δειλά-την εμφάνισή της εκείνη τη μέρα.Εκείνη τη μέρα,που όλη η σκοτεινιά και η μελαγχολία των ματιών της,έφυγε,πέταξε,εξανεμίστηκε.Και ξαναπετάρισαν τα βλέφαρα και η ψυχή της.Και ξαναπίστεψε την ιστορία εκείνου του σύννεφου,που σιγοψιθύριζε ακαταλαβίστικα πράγματα.
Είναι έτοιμη να ζήσει.Και να αγαπήσει.Και ν' αγαπηθεί.Η ζωή κυνηγά και κυνηγιέται.Κι είναι έτοιμη όσο ποτέ να παίξει το παιχνίδι.Με συμμάχους και αντιπάλους.
Είναι τόσο γλυκό το συναίσθημα που γεννιέται,που φοβάται μήπως και δεν το αντέξει...
Ευχαριστεί λοιπόν πολύ την ελπίδα αυτή,κι ας μη ξέρει ούτε τ' όνομά της,ούτε τη μορφή της.Ξέρει τα όνειρά της και αυτό φτάνει.Τα υποψιάζεται...Τα αφουγκράζεται και τα πιστεύει.
http://www.youtube.com/watch?v=Bf-c-CFlj-0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου