ΘυΜωΜένο ΠοΡτέΤο

Ας πάμε κάπου μακριά
πιο πέρα από κει που συνηθίσαμε
σε μέρη που δε θα ναι απάνεμα
ούτε ζεστά.
Όχι,μην τρομάζεις
δε θα ρισκάρουμε πολύ.
Λίγο μόνο θα παίξουμε
με το άγνωστο,
δεν εννοώ αλήθειες.
Μια μόνο φυγή στο αλλιώτικο.
Μια μόνο μικρή απόδραση,
ίσα ίσα να γευτούμε λίγα σύννεφα
και να κλέψουμε ένα ακόμα κομμάτι ουρανό.
Κι έπειτα θα γυρίσουμε λίγο πιο δυνατοί.
Και δε θα φοβάσαι τόσο
ούτε εγώ θα σου φωνάζω για να κρύψω τη δειλία μου.
Ξέρεις,δε με πειράζει που έχω καταντήσει ρετρό
και κλισέ.
Με φοβίζει η παραδοχή σου στη ρουτίνα μας.
Πάμε μια ποδηλατάδα.
Κι άσε τα μαλλιά σου έτσι.
Και παράτα τα κλειδιά.
Ας μη τα βρούμε στο κατώφλι,τι έγινε;
Μη,μη σκοτεινιάζεις πάλι.
Σου λέω,θα τα καταφέρουμε να πούμε ψέματα στον ουρανό.
Κι εκείνα τα φοβερά του χρώματα,ένα ένα
θα τα βάλουμε στο καλάθι.
Κι έπειτα δε θα ναι τίποτα όπως πριν.
Μη φοβάσαι σου λέω.
Πιστεύω,τόσες φορές το 'χω δηλώσει.
Κι όλα εκείνα τα άπιαστα και τα ρομαντικά.
Κι ας γίνουν τα λόγια μου μια ακόμα σελίδα σε φωτορομάντζο.
Την πόρτα ξέρω να την ανοίγω.
Και πόδια έχουμε,γερά.
Φτερά μας λείπουν,μα μη νοιάζεσαι.
Λίγο τα μάτια κλείσε και όλα θα γίνουν.


@The photograph is copyrighted by the photographer.