Μας.

Δυο τρεις φορές ακόμα
και θα γίνει το σίγουρο συνήθεια.
Που λες,εγώ ούτε μεγάλη είμαι
ούτε και θα γίνω ποτέ σαν εσένα.
Δεν μπορώ,ούτε και θέλω.
Ταύτιση,εξίσωση και άλλα τέτοια
δεν είναι για 'μενα
δεν είναι για 'μας.
Ακούω ώρες ολόκληρες,πεσιμισμούς
και ανόητες αμφιβολίες.
Μη σπάσεις.
Εγώ θα συνεχίσω να ανέχομαι.
Δε θα συμβιβαστώ.
Απλά θα αλλάξω τα μάτια μου.
Μπορεί και να μη βλέπω καλά,το ξέρω.
Θα πάω στον γιατρό να δώσει συμβουλές.
Και δε θα τις ακολουθήσω.
Και θα το σκάσω.
Και θα φύγω.
Και θα ναι βράδυ.
Όπως πάντα.
Πάντα μ αρέσανε τα βράδια
εκείνα τα μελαγχολικά.
Κάθε που πιάνω το βιλίο σου,πέφτει στο πάτωμα.
Κάθε που σε κοιτώ,ένα κουφάρι ιπτάμενο κινείται γύρω μου.
Εγώ είμαι,μη τρομάζεις.
Να,απλά χάνομαι για λίγο.
Φεύγω κάθε τόσο.
Και απλά κλείνω το στόμα και τ' αυτιά μου.
Να μην ακούσεις,να μην ακούσω.
Να μην τρομάξω την παραδοχή
και την αυταπάτη.
Κάνω ησυχία,μα κάπου,κάπως,κάποτε
θα δεις.!

Κι αν κάθε φορά που κοιτώ τα άστρα
εκείνα πάντα βγαίνουν λιγότερα,
δε φταίω εγώ,ούτε το μέτρημά μου,
φταίει ο καιρός και η συννεφιά.
Και όταν θα τα βγάλω σωστά,θα ρθω να σου χτυπήσω την πόρτα.
Και συ θ ανοίξεις προσποιούμενος
ότι είναι ένας άγνωστος περαστικός άνεμος.
Κι ίσως να χεις και δίκιο.

@All the photographs here are copyrighted by the photographer.