Φ.

Πλέον είμαι πεπεισμένη πως κάποιες ιστορίες σαν και αυτήν-ιστορίες ή παραμύθια ( ; ), δεν έχω αποφασίσει ακόμα πως να τις βαφτίσω-είναι τρομακτικά απρόβλεπτα προδιαγεγραμμένες, μέσα σ' όλες τους τις αντιφάσεις. Για παράδειγμα, σου αφήνει ακόμα την ίδια  αίσθηση η καλημέρα μας ή το αντίο μας; Εγώ νομίζω πως όχι. Κάθε φορά είναι αλλιώτικος ο τρόπος που κοιταζόμαστε, μιας και άλλοτε έχει αυτό το απρόσμενο του πρώτου ραντεβού κι άλλοτε το ρουτινέ της ανάγκης για απόδραση. Η ιστορία μας. Δεν μπορείς ακόμα να διανοηθείς πόσο προσπάθησα, έτσι;  Παιχνίδια άνευ όρων. Καημένο μου. Δεν ξέρεις, ίσως και να μη μάθεις ποτέ. Κάθε που με γεμίζουν εκείνες οι καταραμένες μου οι ανασφάλειες, ξέρεις τι σκέφτομαι; Εσένα τον χειμώνα. Και δεν ξέρω γιατί τη διαλέγω πάντοτε αυτή την εποχή, λες και δεν έχει άλλες πιο ευχάριστες ο χρόνος. Αλλά τι να κάνω. Τότε σε θυμάμαι, μέσα στο χειμώνα, πολύ έντονα. Χειμωνιάτικος στριφογυρνάς και βάζεις στα ακροδάχτυλά σου κανέλες και θυμάρια-κλεμμένα από κάποιο τραγούδι μάλλον ή βγαλμένα από κεινα τα δίστι/υχα που σκαρώναμε νύχτες απραξίας και εσωτερισμών. Και έπειτα τριγυρνάς και βάζεις αχόρταγα το πρόσωπό σου στα μαλλιά μου και δε λες κουβέντα παρά μόνο ξαγρυπνάς δίπλα μου και μου λες κάτι ασυναρτησίες για πικραμύγδαλα και αγάπες.
Η ιστορία μας. Να μου μιλάς και να κάθομαι να ακούω ατέλειωτες διηγήσεις και μετά να σου λέω πως νυστάζω και πως πρέπει να φύγω και εσύ να μου κρατάς τα πόδια και να παίζουμε σα μικρά παιδιά. Σημαίνει πως είναι αργά και πως όλα θα ναι εντάξει σε λίγη ώρα. Σημαίνει πως το "αγαπώ, φιλί" της Μαλβίνας, στο έλεγε και σένα η μαμά σου όταν ήσουν μικρός. Σημαίνει πως το "μη μ αφήνεις" κρύβει εκείνα τα αλεπάλληλα "σεχρειάζομαι". Μη φοβάσαι και θα γράψουμε κι άλλα στην ιστορία, φτάνει να το θες.