Είναι που χειμωνιάζει και η διάθεση για ποιήση κορυφώνεται. Είναι που βάζει κρύο κι εσύ θες όσο τίποτα εκείνον τον άνθρωπο να σε ρωτήσει αυτό το φοβερό, που σε ταράσσει ολόκληρη, που κάνει το σώμα σου να πάλλεται κάτω από τη βροχή, αυτό το "Ποιοςσεπείραξεκαισυννέφιασεςκαρδιάμου;", συρριστικά, ψιθυριστά, σχεδόν ακροβατικά. Είναι τρομερές αυτές οι μέρες, κάθε μέρα εντονότερη, κάθε στιγμή δοτικότερη, κάθε καινούριος άνθρωπος-εισβολέας, γοητευτικότερος από τον προηγούμενο. Πιο πολύ από ποτέ, έχεις ανάγκη να ακούσεις πράγματα. Όχι όμορφα διατυπωμένα, αλλά αληθινά. Γυμνά και σκέτα. Και ακόμα πιο πολύ από ποτέ, έχεις την αίσθηση αυτή της σχεδόν πληρότητας, που θα μπει στο ολότελα, όταν έρθει το χιλιοειπωμένο. Και νιώθεις έφηβη και νιώθεις ενήλικη και νιώθεις ανώριμη με εκλάμψεις ωριμότητας και νιώθεις χαρούμενη-οριακά ευτυχισμένη και νιώθεις άλλες τόσες αντιφάσεις και αρχίζεις να μιλάς με γρίφους και πότε πότε με στίχους και να κοιτάς τους άλλους στα μάτια αχόρταγα σα να αποζητάς και να εκβιάζεις τις αλήθειες τους. Σα να εκβιάζεις ένα χάδι στα μαλλιά-κι ας είναι ό,τι πιο ηλίθιο έχει ακουστεί. Και θες, πραγματικά θες να τον γνωρίσεις, αλλά βαφτίζεις τις συνθήκες δύσκολες-που μπορεί και να ναι-και οπισθοχωρείς. Μόνο που τώρα, είναι η πρώτη φορά που δε σε κατηγορείς, μπορεί επειδή υπάρχουν γύρω σου ενδείξεις, μπορεί επειδή τα σημάδια που φάνταζαν πριν ένα χρόνο δυσερμήνευτα, τώρα εσύ μπορείς και τα εξηγείς, χωρίς να χρειαστείς υπεραναλύσεις και ανασφαλή δίπολα. Έρωτας, αγάπη μου. Έρωτας για τα 19 σου χρόνια, που παλιότερα θα τα καταριόσουν, ίσως και να τα χλεύαζες. Έρωτας για τις αλήθειες των γύρω σου, τα μάτια, τις κολακείες, τις δειλίες τους, τα λόγια τους, τους μορφασμούς τους.
Κάποιος, κάποτε, είχε πει, πως, όταν αρχίζεις, λίγο, λιγάκι μόνο, να καταλαβαίνεις και να (νομίζεις πως) αγαπάς τους ανθρώπους, τότε είσαι έτοιμος να ζήσεις πραγματικότητες.
Δεν ξέρεις στ' αλήθεια πώς γράφονται τα παραμύθια, ή πώς γυρίζονται οι ταινίες, ή πώς ακόμα ακόμα κάνεις ένα κείμενο όμορφο και πώς βάζεις ταιριαστές λέξεις σε σειρά. Ξέρεις όμως, πως τελικά, τα κλισέ για μοίρες και αναπάντεχα ξεσπάσματα είναι αληθινά πέρα ως πέρα.
Κοίτα που τελικά τη χρησιμοποιείς, αυτή τη λέξη. Αλήθεια.
http://www.youtube.com/watch?v=N7pwiLz4Z4Q
Κάποιος, κάποτε, είχε πει, πως, όταν αρχίζεις, λίγο, λιγάκι μόνο, να καταλαβαίνεις και να (νομίζεις πως) αγαπάς τους ανθρώπους, τότε είσαι έτοιμος να ζήσεις πραγματικότητες.
Δεν ξέρεις στ' αλήθεια πώς γράφονται τα παραμύθια, ή πώς γυρίζονται οι ταινίες, ή πώς ακόμα ακόμα κάνεις ένα κείμενο όμορφο και πώς βάζεις ταιριαστές λέξεις σε σειρά. Ξέρεις όμως, πως τελικά, τα κλισέ για μοίρες και αναπάντεχα ξεσπάσματα είναι αληθινά πέρα ως πέρα.
Κοίτα που τελικά τη χρησιμοποιείς, αυτή τη λέξη. Αλήθεια.
http://www.youtube.com/watch?v=N7pwiLz4Z4Q
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου