Kάτσε να δεις πώς το είπες...Πως η πόλη είναι αρκετά μεγάλη για να χαθούμε κι αρκετά μικρή για να σμίξουμε, ή κάτι παρόμοιο. Μυρίζει μελαγχολία σ' όλα γύρω αυτές τις μέρες και εγώ προσπαθώ να βρω ποια αυταπάτη μου πάει περισσότερο. Κάθε που κατεβαίνω στο κέντρο, χαμογελάω με το πλακάκι που γράφει "Το κεφάλι ψηλά!" και λογαριάζω πόσες μέρες απέμειναν για την επιστροφή. Με πικρία χαμογελάω όμως, μη νομίζεις, γιατί πάντα τα μάτια είναι χαμηλωμένα και πάντα βλέπω το ίδο σύνθημα να μου θυμίζει πόσα δεν πρέπει να κάνω και τα κάνω. Πασχίζω να σκεφτώ μικρές λέξεις να ντύσω τα αισιόδοξα, μα χάνονται κι οι λέξεις και τα αισιόδοξα αστραπιαία. Φταίει ο καιρός, το κλούβιο μας κεφάλι, τι να πρωτοξεχάσω και με τι να δυναμιτίσω τις σκέψεις μου; Σε βλέπω στον άστατο ύπνο μου και ξυπνάω με δάκρυα. Καταντώ βιπερνόρα, ροζ και μελό. Βάζω τα πόδια μου στις εσοχές της απουσίας σου και λεκιάζονται ακόμα περισσότερο από τη μη αγάπη. "Μάτια μου". Πάντα μου φαινόταν ό,τι πιο ερωτικό και εύηχο, μα κάθε φορά που σε κοιτούσα μπούκωνα το στόμα μου με αερολογίες η δειλή, μην τύχει και στο πω. Εκθέτω τον εαυτό μου σε αράδες που ποτέ δε σου στέλνω. Τις γράφω μπας και μ' ερωτευτείς. Αλλά εσύ δεν το κάνεις-και σίγουρα δεν είναι επειδή δε διάβασες τις αηδίες μου. Nιώθω σαν εγκυμονούσα λαθών. Κι αυτή, η πόλη ρε γαμώτο, μόνο αντιφάσεις με κερνάει. Την ερωτεύομαι παθολογικά κι αυτή ολοένα με απορρίπτει.
Λέω να πάω ένα ταξιδάκι αναψυχής να δω τον Κυριάκο να με ξελαμπικάρει με τα όμορφα λόγια του και τα σχέδιά μου ναυαγούν στο τέταρτο. Ένα τέταρτο χρειάζομαι, όχι περισσότερο για να ακυρώσω όλα όσα ίσως βιώνω. Αντ' αυτού, καταλήγω στο να βλέπω "μικροπόλεις" και να κλαίω όχι γιατί σ' ερωτεύτηκα, όχι γιατί δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω, ούτε επειδή σε θέλω δίπλα μου. Αλλά από εφηβικά σύνδρομα που ποτέ δε θ' αντιπαλέψω και ποτέ-σίγουρα ποτέ-δε θα κατατροπώσω.
Σ' αναζητώ με ντέρτια και Μητροπάνο και γελάω ειρωνικά επειδή δεν ξέρω τελικά αν αναζητώ εσένα, τις καταστάσεις, ή τον αποπνικτικό αέρα μιας ιστορίας ερωτικής. Μπαίνω σε διάθεση έρωτα και πονάω χωρίς να με πονάν. Λέω, πάει, καταστράφηκα, μα επιμένω να συνεχίζω τις ψευτιές μου.
Κάτσε λίγο να τα πούμε, σε εκλιπαρώ. Έχω ανάγκη από ασθμαίνουσες βόλτες σ' αυτή την πόλη που μισώ ν' αγαπώ. Πάμε μαζί, σε παρακαλώ. Θα βάλω τα χέρια μου στις τσέπες, να μην παρασυρθώ στιγμή να σ' αγγίξω. Θέλω να δω από τα μάτια σου τούτη την πόλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου