Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

ΤΑΝΑΠΟΔα.

  Στο ημερολόγιο, καταστρώνω σχέδια. Να πάω στην επόμενη συναυλία των Your Hand in Mine, ας πούμε. Και να 'μαι πιότερο οργανωτική. Να μη δειλιάζω μπροστά του, όποιος και να είναι αυτός. Να κεντράρω στις φωτογραφίες και να βγάλω κάρτα για τη βιβλιοθήκη. Κι όλα αυτά, που ποτέ δε θα κάνω και το ξέρω, αλλά πρέπει να τα σχεδιάζω γιατί τελειώνει ο χρόνος. Σου 'χα πει για τα πρέπει που δεν πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψιν μας; Άραγε να θυμάσαι τίποτα απ' όσα σου είχα πει; Δεν έχει νόημα.
 Ζηλεύω το ζευγάρι που χορεύει λες και δεν υπάρχει αύριο, ζηλεύω τις θαρραλέες παραδοχές, το πηγαίο γέλιο, τα ικετευτικά βλέμματα. Περιμένω να εμφανιστεί κάτι, απροσδόκητο.
  Κάθε φορά ανακαλύπτω και από μια λεπτομέρεια. Μια γοητευτικά περίεργη οδοντοστοιχία, ένα χέρι με 6 δάχτυλα, μια ελκυστική ουλή στον αστράγαλο, ένα σημάδι από ανεμοβλογιά πάνω από το δεξί φρύδι, τα μικρά ματοτσίνορα. Τα μπογιατισμένα μάτια, η γάτα που από τα κεραμίδια κατέληξε άδοξα στη γυάλα, το καρτουνίστικο κορίτσι, το όνειρο που σου έλεγα κι εσύ γέλαγες γιατί δεν πίστευες πως όντως η καρδιά μου παίζει ταμπούρλο και θα βγει και θα την ψάχνουμε. Κάποτε σου είχα πει πως θέλω κάποιον να ρθει και να μου πει πως δεν ισχύουν όλα όσα φοβάμαι. Κι εσύ μου είπες πως είσαι αυτός. Δεν ήσουν όμως και ποτέ δε θα γίνεις.
  Θα κάνω εκπομπή με τα πιο αθώα κι εκφραστικά μάτια του κόσμου, θα πηγαίνω ανελλιπώς στις πρόβες, θα φτιάξω τη φωνή, θα κοντρολάρω τα νεύρα, θα κάνω την εργασία. Θα πάω μια βόλτα στα άγνωστα, να προσμένω το άγγιγμα που μου 'χει λείψει. Μπορεί όταν στερείσαι κάτι πολύ, να στο χρωστάει μια μοίρα, ένας θεός, μια συμπαντική μανούβρα, ο αστρολογικός σου χάρτης έστω. Οι αδυναμίες σου μοιάζουν με πελώριες γυναίκες που σε χλευάζουν. Από το πουά φόρεμα που δε στρώνει στη μέση, μέχρι τα ανασφαλή κακοραμμένα λόγια, που τα κόβεις ή τα συμπτύσσεις. Αγπη, φεγγρι, ονρο και άλλα τέτοια. Σε ανακηρρύσεις βασίλισσα της αγαρμπίας και ψάχνεις τρόπους να τους πείσεις.
  Σ' αρέσουν οι ασύνδετες παράγραφοι και οι σουρεάλ καταστάσεις, οι διανοούμενοι τύποι, αδιάφορο αν είναι ή αν το παίζουν, τα αλκοολούχα ποίηματα, οι παραστάσεις οι διαδραστικές, τ΄αγόρια με παλτό, οι ατσούμπαλες χορευτικές φιγούρες, οι καβαλιέροι που ψάχνουν με το βλέμμα για ντάμα, τα βιπερνόρα, αυτοί που κλαίνε τσιριχτά, οι θάλαμοι φωτογραφίας, τα χαϊδολογήματα άνευ λόγου και αιτίας, τα παράξενα ονόματα, αυτό που όλο έρχεται από κει που δεν το περιμένεις, αλλά εσύ γελάς γιατί το περιμένεις.
  Μια νύχτα καθόμασταν για μπύρα κι αναλύαμε τα εφηβικά μας όνειρα και γελούσαμε με τις μουσικές μας επιλογές, που κρυφακούμε στις μελαγχολιές μας. Όταν ντυνόμαστε τις αναπολήσεις, είμαστε πάντα πιο όμορφοι.
Α, ερωτεύτηκα εσένα και τις 15 σου μορφές. Ψάχνω για τις άλλες 15, για να σ΄αγαπήσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου