3.14, ημέρα Πέμπτη
Δεν έχει και πολύ κρύο έξω. Κάνει μια από 'κείνες τις ψύχρες που ευνοούν το γρήγορο περπάτημα, τα κυνηγημένα φιλιά και τα χέρια που χώνονται αυθάδικα στις τσέπες. Οι επιγραφές τρεμοπαίζουν, παιδιά στους δρόμους δεν κυκλοφορούν, τα λεωφορεία γίνονται όλο και πιο τρομακτικά. Αλήθεια σου 'χα πει ποτε ότι με τρομάζουν τα λεωφορεία; Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω συνδυάσει αυτό μου το φόβο με κανένα παιδικό τραύμα-κι έχω μπόλικα από δαύτα. Ίσως να με φοβίζουν οι σκέψεις μου στο λεωφορείο, ίδιες κι απαράλλαχτες κάθε φορά. Δεν προσέχω ποτέ τους ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν, αποφεύγω το βλέμμα τους εντέχνως. Το μόνο που τριβελίζει συνέχεια και συνέχεια το κεφάλι μου είναι πως μες στα λεωφορεία υπάρχει συμπυκνωμένη μοναξιά και προσπαθώ να παίρνω κοφτές ανάσες για να μην μπει πολύ βαθιά στα σωθικά μου και με μολύνει. Μια φορά ήμουν στα πρόθυρα να σκάσω. Θα προτιμούσα να έσκαγα παρά να με μόλυνε αυτή. Δεν έχει και πολύ κρύο έξω. Θα μπορούσαμε να πάμε σ' εκείνο το αγαπημένο πάρκο κι απλώς να καθόμαστε και να μαντεύουμε με τις ώρες τι διαβάζει ο απέναντυ τύπος, αν η γυναίκα του γέρου που ταϊζει τα περιστέρια ζει, να ακούμε ραδιόφωνο ή ακόμα ακόμα να διαφωνούμε υστερικά για το αν η ΕΨΑ είναι καλύτερη βυσσινάδα απ' αυτή της Μυτιλήνης.
Παραχώνουμε στις μέρες μας πράγματα, δε βρίσκεις; Δε σ' ακούω. Πολλές φορές δε σ' ακούω όταν μου μιλάς για τις εμμονές σου, ή όταν διηγείσαι μ' εκείνα τα γουρλωμένα μάτια τις ιστορίες σου. Με χαώνεις, στο χω ξαναπεί. Αναρωτιέμαι όταν σε κοιτάω αν με πρόδωσε ο έρωτας ή αν εγώ έχω πάψει προ πολλού να πιστεύω σ' αυτόν. Αλλες φορές πάλι, προσπαθώ να με πείσω για τις πλαγιομετωπικές συγκρούσεις και απλώς αναμένω τις εξελίξεις στωικά.
Έχουν ματώσει τα γόνατά μου από το σύρσιμο, σήμερα μόλις το πρόσεξα! Σέρνω τη σάρκα μου καιρό τώρα κι έχω φοβηθεί. Θα σ' ήθελα πιο προσπελάσιμο, να μη σέρνομαι κι εγώ, να μη χρειάζομαι υπερπροσπάθειες.
Δεν έχει πολύ κρύο κι όμως τα χέρια σου είναι παγωμένα. Με παγωμένα χέρια να μη με πιάνεις ποτέ. Δε θέλω αιχμηρές αγκαλιές. Δε θέλεις περιττά αγγίγματα. Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες. Δεν είμαι για νωχελικά καλοκαίρια. Δεν αγαπάς τους ανυπεράσπιστους. Δεν τολμώ να σου πω πως είμαι μία απ' αυτούς.
Δεν έχει πολύ κρύο απόψε κι ήθελα τόσο πολύ να με περιμένεις κάτω από το σπίτι μου να πάμε μια βόλτα στ΄αγαπημένα. Κάνει πολλή μελαγχολία απόψε. Και το βαρομετρικό της απόγνωσης σ' αρκετά υψηλά για την εποχή επίπεδα.
Δεν έχει και πολύ κρύο έξω. Κάνει μια από 'κείνες τις ψύχρες που ευνοούν το γρήγορο περπάτημα, τα κυνηγημένα φιλιά και τα χέρια που χώνονται αυθάδικα στις τσέπες. Οι επιγραφές τρεμοπαίζουν, παιδιά στους δρόμους δεν κυκλοφορούν, τα λεωφορεία γίνονται όλο και πιο τρομακτικά. Αλήθεια σου 'χα πει ποτε ότι με τρομάζουν τα λεωφορεία; Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω συνδυάσει αυτό μου το φόβο με κανένα παιδικό τραύμα-κι έχω μπόλικα από δαύτα. Ίσως να με φοβίζουν οι σκέψεις μου στο λεωφορείο, ίδιες κι απαράλλαχτες κάθε φορά. Δεν προσέχω ποτέ τους ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν, αποφεύγω το βλέμμα τους εντέχνως. Το μόνο που τριβελίζει συνέχεια και συνέχεια το κεφάλι μου είναι πως μες στα λεωφορεία υπάρχει συμπυκνωμένη μοναξιά και προσπαθώ να παίρνω κοφτές ανάσες για να μην μπει πολύ βαθιά στα σωθικά μου και με μολύνει. Μια φορά ήμουν στα πρόθυρα να σκάσω. Θα προτιμούσα να έσκαγα παρά να με μόλυνε αυτή. Δεν έχει και πολύ κρύο έξω. Θα μπορούσαμε να πάμε σ' εκείνο το αγαπημένο πάρκο κι απλώς να καθόμαστε και να μαντεύουμε με τις ώρες τι διαβάζει ο απέναντυ τύπος, αν η γυναίκα του γέρου που ταϊζει τα περιστέρια ζει, να ακούμε ραδιόφωνο ή ακόμα ακόμα να διαφωνούμε υστερικά για το αν η ΕΨΑ είναι καλύτερη βυσσινάδα απ' αυτή της Μυτιλήνης.
Παραχώνουμε στις μέρες μας πράγματα, δε βρίσκεις; Δε σ' ακούω. Πολλές φορές δε σ' ακούω όταν μου μιλάς για τις εμμονές σου, ή όταν διηγείσαι μ' εκείνα τα γουρλωμένα μάτια τις ιστορίες σου. Με χαώνεις, στο χω ξαναπεί. Αναρωτιέμαι όταν σε κοιτάω αν με πρόδωσε ο έρωτας ή αν εγώ έχω πάψει προ πολλού να πιστεύω σ' αυτόν. Αλλες φορές πάλι, προσπαθώ να με πείσω για τις πλαγιομετωπικές συγκρούσεις και απλώς αναμένω τις εξελίξεις στωικά.
Έχουν ματώσει τα γόνατά μου από το σύρσιμο, σήμερα μόλις το πρόσεξα! Σέρνω τη σάρκα μου καιρό τώρα κι έχω φοβηθεί. Θα σ' ήθελα πιο προσπελάσιμο, να μη σέρνομαι κι εγώ, να μη χρειάζομαι υπερπροσπάθειες.
Δεν έχει πολύ κρύο κι όμως τα χέρια σου είναι παγωμένα. Με παγωμένα χέρια να μη με πιάνεις ποτέ. Δε θέλω αιχμηρές αγκαλιές. Δε θέλεις περιττά αγγίγματα. Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες. Δεν είμαι για νωχελικά καλοκαίρια. Δεν αγαπάς τους ανυπεράσπιστους. Δεν τολμώ να σου πω πως είμαι μία απ' αυτούς.
Δεν έχει πολύ κρύο απόψε κι ήθελα τόσο πολύ να με περιμένεις κάτω από το σπίτι μου να πάμε μια βόλτα στ΄αγαπημένα. Κάνει πολλή μελαγχολία απόψε. Και το βαρομετρικό της απόγνωσης σ' αρκετά υψηλά για την εποχή επίπεδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου