Aυτός.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον. 

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

 Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

Ρημαδιό.

Είναι απ' αυτά τα αξημέρωτα βράδια, που χεις καπνίσει ένα κάρο τσιγάρα, έχεις ακούσει το ίδιο τραγούδι πάνω από 40.000 φορές, έχεις σκεφτεί όλους τους πιθανούς τρόπους να εξοντώσεις το σκοτάδι και έχεις κάνει φοβερές απόπειρες για να πειστείς πως είσαι καλά.

Και ίσως και να είσαι, εδώ που τα λέμε, μ' έναν πολύ περίεργο τρόπο, πολύ αιχμηρό και αρκετά δυσερμήνευτο.

Οι άμυνες σου είναι ιδιαίτερα τρομακτικές και πάντα μάλλον ακινητοποιούν τον άλλον, που καλείται να κάνει συνειρμούς και να σε μάθει λίγο καλύτερα, να μάθει λίγα περισσότερα από το χρώμα των ματιών σου και τις δυσλεκτικές σου νόρμες. Βιάζεσαι γιατί είσαι νέα και θες να ζήσεις τον έρωτα κι ας τον έδιωχνες συνειδητά τόσον καιρό, από κάτι που οι γραφικοί θα βαφτίσουν δειλία και οι ρομαντικοί ανάγκη. Δε σου φαίνεται λίγο περίεργο που σου διηγούμαι με τόσην άνεση τις ιστορίες μου; Χαμογελάς νοσταλγικά, παίρνεις το περισπούδαστο σου ύφος και μου λες με συριστικά φωνήεντα πως ο σουρεαλισμός είναι το φόρτε σου. Μου εξήγησες πώς σε προσφωνούσε ο αγαπημένος σου φίλος, γιατί θες να με συναντήσεις, πως έχεις ανάγκη να σε προσέχω, πως θες να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα έχω για να πάρω τηλέφωνο στα δύσκολα.Μπορεί και πλέον να είσαι, δεν το αρνούμαι.Μετά από παύσεις δευτερολέπτων ή και αιώνων,απαντώ στριφογυρίζοντας στη γλώσσα μου άσχετα πράγματα, όπως για το ότι συγκινούμαι που η Ελένη καβάντζωσε τα 20 και για το ότι μ' αρέσει εκείνη η εικόνα που ποτέ μου δεν κατάλαβα.Μεγαλώσαμε και αλλάζουν οι σταθερές μας, έτσι μου είπες.Και ότι δεν έχω καταλάβει ακόμα τη δύναμή μου, μα συλλάβιζες την αγάπη σου και δε σε πρόσεχα, γιατί αφαιρέθηκα σε μια από τις τόσο ζεστές συζητήσεις μας.

Πλέον, σε πιστεύω σε κάθετι που μου προσάπτεις και για κάθετι που με επιβραβεύεις. Κι αν το δεις, είναι λίγο σα ν' αντιστράφηκαν οι ρόλοι, είμαι εγώ πια το παιδί που συμβουλεύεις και λατρεύεις να υπηρετείς. Να λούζεσαι με φόβους και να φονεύεις τα αλλόκοτα, να την προσέχεις αυτήνα γιατί θα σ' αφήσει και θα τρέχεις. Τι όμορφες οι αμηχανίες σου!

Δε σου χω πει ποτέ κάτι, μα ακόμα κι αν όλο αυτό που έχουμε μοιραστεί το αφήσω να ξεθωριάσει, να ξέρεις πως ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που έχουν συμβεί στη χλωμή ζωή μου. Γέμισε χρώματα η ύπαρξη, φούσκωσε όνειρο και ντύθηκε με τα πιο αλλόκοτα υφάσματα. Κι είναι έτοιμη να δώσει, να δώσει χωρίς να τη νοιάζει να πάρει. Μου έδειξες τόσους δρόμους και έμαθα πώς είναι οι σκιαγραφήσεις σχέσεων. Το να εκτιμάς τα μικρούλια "αχ", τα ατέλειωτα βράδια με πυρετό, τις φωτεινές μέρες με εφημερίδα και συζητήσεις για το πώς θ' αλλάξουμε τον κόσμο, τα βροχερά απογεύματα με καφέ, τσιγάρο και διαφωνίες για το αν η φωνή του Θανάση είναι ελκυστικά βραχνή, ή αν είναι επιτηδευμένα σα πετιμέζι. Γιατί μου χεις μάθει κάτι και θα το κρατήσω με όλες μου τις σημειώσεις και όλα τα ποιήματα μου που σφραγίζουν τις περίεργες συναναστροφές: "Όταν δίνεις αγάπη μου, θα σου επιστραφεί στο πενταπλάσιο αυτό που λένε αλήθεια".

Καληνύχτα σου.

Ασυνέχειες.

Βαρέθηκα να ζω σε κανονικότητες. Τη ζήλεψα, κάθε άνθρωπο που μπορεί τόσο έντεχνα-και τόσο απλά- να κρύβει τις αλήθειες του πίσω από λέξεις ή εικόνες, τον ζηλεύω. Ψάχνω για κάποιο μου ταλέντο. Πουθενά. Λέω πως είμαι καλή στο να τραγουδώ, μα και κει κάπου το χάνω. Σίγουρα έχω ένα αναμφίβολο ταλέντο στην υπερανάλυση. Κι ένα άλλο στο να γίνομαι χώμα και να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να προσπαθώ να τα τραβήξω να χωρέσουν στις τελειότητες μου. Δε χωράν και ξαναπροσπαθώ. Και απογοητεύομαι. Δεν ξέρω γιατί άρχισα το κείμενο, ίσως για να με κατηγορήσω για ανακολουθίες.

Μπορεί και να θελα, να γράψω μια φορά δέκα γραμμές, που να μην εμπεριέχουν εσένα. Δεν τα κατάφερα, ούτε δέκα είναι οι γραμμές, ούτε εσύ μου ξέφυγες, πάλι κρυμμένος νωχελικά κάπου πίσω από τις λέξεις είσαι.
Ούτε τίτλους δεν μπορώ να βάλω, πφ.

Υ.Γ: Κοίτα να δεις. Δέκα είναι. Να, ας προσθέσω, ούτε στο να προβλέπω μετρήματα είμαι καλή. Αποτύχαμε μωρέ και τι μ' αυτό;

Fil.

Πρέπει  να έχω χάσει το μέτρημα. Αναπνέω μέσα από αυταπάτες, ούτε κι εγώ πια ξέρω πόσες. Απαγκιστρώνομαι από τις πιο άχαρες ελπίδες, που σε ξεπουλάνε για το τίποτα, σε ανύποπτο χρόνο. Να, γέρνεις το κεφάλι σου λίγο, παίζεις τα μάτια σου δυο τρεις φορές, τινάζεις βαριεστημένα τις βλεφαρίδες σου και όλα τα όνειρα που με προσοχή και-σχεδόν ιεροτελεστικά -είχες συλλέξει εξανεμίζονται, φεύγουν και σ' αφήνουν πάλι μόνη σου με όλες εκείνες τις ανασφάλειες που ορθώνουν οχυρά γύρω σου και σε πνίγουν μέρα τη μέρα και δε σ' αφήνουν πια να αναπνεύσεις χίμαιρες.
Ε τι να σου πω, ότι σ' ευχαριστώ που εκθείαζες τα μάτια μου και τα λόγια μου; Που με θεωρούσες ένα αποκούμπι σε κάθε δύσκολη στιγμή σου, λες κι εγώ δε φοβάμαι ποτέ, λες κι εγώ έιμαι η αήττητη κι η ατσάλινη. Δε σε κατηγορώ, ήθελα να με υπολογίζεις. Αλλά. Κουράστηκα. Θέλω να τα σβήσω όλα και να κάνω κάτι επιτέλους για 'μενα. Να ερωτευτώ, να δω, να μάθω, να αναπνέω όνειρα, όνειρα και όχι ψευτιές. Κόκκινα και πορτοκαλιά. Κανένα άλλο χρώμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να αποφασίσω αν όλο αυτό με 'σενα, με 'μενα, με την κατάστασή μας τέλος πάντων, μου έκανε καλό. Σίγουρα με στιγμάτισε. Ναι, μη γελάς. Ξέρεις τι είναι να είσαι ένα μικρό, τοσοδά ανθρωπάκι, κλεισμένο στον μικρόκοσμό του και ξαφνικά να έρχεται ένα χέρι, να τ 'αρπάζει σχεδόν γοητευτικά βίαια και να του ζητά έπειτα βοήθεια για αντάλλαγμα; Κι αγάπη, ας πούμε. Λες κι είχα αποθήκες από δαύτη κι από μιαν αάλλη, την αυτοπεποίθηση. Τίποτα δεν είχα, όχι πλησμονή, ούτε για δείγμα.Αλήθεια δε θέλω να ζω με ένα γιατί στο στόμα,  πες κάτι, δώσε μου μια υποτυπώδη εξήγηση γι όλα αυτά.
Γιατί λες ότι θες; Ενώ εγώ... Τέλος πάντων, πάλι μπερδεμένα ασυνάρτητα λόγια.
Να ναι καλά πάντως και τούτο το έρημο το τετράδιο που αντέχει τους παραλογισμούς. Ναι, ναι, μα και βέβαια, σε καταλαβαίνω.
ΜΗ με πιστέψεις, τίποτα δεν κατάλαβα. Τίποτα.

Αθηνά.

Θα θελα να με λένε Νεφέλη και να έχω κατσαρά μαλλιά.
Να ντύνομαι σε κάτι εκκεντρικά χρωματιστά υφάσματα σαν εκείνες τις 50αρες που τις βλέπεις και λες πως έχουν σίγουρα ζήσει με όλο το είναι τους αυτό που λέμε δώσιμο.
Μόνο να γράφω κόκκινα πράγματα και ποτέ μαυρίλες και χιλιοειπωμένα ερωτόλογα σε κάποιον άγνωστο γνωστό.
Να είχα πει την αλήθεια στο μοναδικό άνθρωπο που μου γνώρισε τι θα πει πλατωνικός έρωτας. Και εφηβεία.
Να μπορώ όλες αυτές τις λέξεις που σκαν στο κεφάλι μου και με κάνουν να μην μπορώ να σταθώ όρθια, να τις βάλω σε μια σειρά και να διαγράψω επιτέλους όλα εκείνα τα κλισαρισμένα.
Να με θυμηθώ στα παλιά, τα όμορφα και τα ξεθωριασμένα, αλλά έντονη και φευγάτη, όπως πάντα θα ήθελα.
Και πιο πολύ θα θελα το "θα θελα" να το μετατρέψω σε "το έκανα".

κΑΣΤΡΑ

Αυτό το "σςς" σα σύρσιμο φιδιού που ώρες τώρα
κρατάς στις άκρες των χειλιών σου
θα θελα στ' αλήθεια να ρθω να στ' αρπάξω.
Βουλημικά κι αχόρταγα θα το κατατρώω
ενώ εσύ άπραγος δε θα χεις σάλιο να αρθρώσεις λέξη
ούτε δύναμη να μου βαστάξεις τα χέρια
για να μην ψηλαφίσω πόντο από τη δήθεν ύπαρξή σου.
Ναι,προσπαθώ να σε χωρέσω σε κόμματα
και αμφιβολίες
δε θες να με καταλάβεις
αν και προσποιείσαι.
Κι εγώ το κάνω.
Να αλληλοκατασπαραχθούμε
γιατί αυτό μας υπέδειξαν οι έρωτες;
Κι έπειτα να κάνουμε τεχνητές αναπνοές
μπας και περισώσουμε τίποτα
από ό,τι μυρίζει θάνατο;
Να σωπάσουμε και να γλειφουμε σα σκυλιά
τις πληγές
που ο ένας προκάλεσε στον άλλον
από χίμαιρες αγάπης
και δήθεν σεβασμούς-τόσο άλλωστε τους επικαλούμασταν;
Πες το ναι, κι ας είναι ψέμα
σαν κι αυτά που βεβήλωσες
σαν κι εκείνα που
σ' αράδιαζα για να κρύβομαι
από τη νωχελικότητα της δειλίας μου.
Αγάπη μου, μεγαλώσαμε
για παραμύθια.

Φ.^2

Σάρκινος Λόγος-Γιάννης Ρίτσος

Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.