Ασυνέχειες.

Βαρέθηκα να ζω σε κανονικότητες. Τη ζήλεψα, κάθε άνθρωπο που μπορεί τόσο έντεχνα-και τόσο απλά- να κρύβει τις αλήθειες του πίσω από λέξεις ή εικόνες, τον ζηλεύω. Ψάχνω για κάποιο μου ταλέντο. Πουθενά. Λέω πως είμαι καλή στο να τραγουδώ, μα και κει κάπου το χάνω. Σίγουρα έχω ένα αναμφίβολο ταλέντο στην υπερανάλυση. Κι ένα άλλο στο να γίνομαι χώμα και να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να προσπαθώ να τα τραβήξω να χωρέσουν στις τελειότητες μου. Δε χωράν και ξαναπροσπαθώ. Και απογοητεύομαι. Δεν ξέρω γιατί άρχισα το κείμενο, ίσως για να με κατηγορήσω για ανακολουθίες.

Μπορεί και να θελα, να γράψω μια φορά δέκα γραμμές, που να μην εμπεριέχουν εσένα. Δεν τα κατάφερα, ούτε δέκα είναι οι γραμμές, ούτε εσύ μου ξέφυγες, πάλι κρυμμένος νωχελικά κάπου πίσω από τις λέξεις είσαι.
Ούτε τίτλους δεν μπορώ να βάλω, πφ.

Υ.Γ: Κοίτα να δεις. Δέκα είναι. Να, ας προσθέσω, ούτε στο να προβλέπω μετρήματα είμαι καλή. Αποτύχαμε μωρέ και τι μ' αυτό;