Βουτιά από ψηλά.

Άρχισα ν'ακούω Ενδελέχεια και Διάφανα Κρίνα, ένα απόγευμα κρύο του Φλεβάρη και από τότε σκέφτομαι πως πρέπει οπωσδήποτε ν 'αρχίσω μια συλλογή με βυνίλλια. Και Jethro Tull, έτσι για τις χαρουμενιές μας, που είναι λίγο λιγότερο χαλιναγωγημένες τον τελευταίο καιρό.Και θέλω να πιάσω το μολύβι και να σβήσω τα πάντα. Και να γράφω σαν εκείνη την εκκεντρική τύπισσα, που δεν τη νοιάζει κι αν τη νοιάζει, δεν το δείχνει.

Αξίζει τον κόπο

να σαι όπως θες,

να κάνεις έρωτα με όποιον θες,

να μην ακούς τις μίζερες μικροαστές,

να προσπαθείς να μη γίνεις μία απ' αυτές,

να βγάζεις λεφτά για να βουλιάζεις

στα ταξίδια,

και στα κοινωνικά φλερτάκια

και στις αδιέξοδες εναλλακτίλες

και να συζητάς για τις γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια

και για τους άνδρες με τα μεγάλα στόματα

και για τα παιδιά με τα αθώα χαμόγελα

και για τη Γώγου

και για τις μουσικές

και για τους χίλιους τρόπους 

να αλλάξουμε τον κόσμο

και για το μέλλον μας

που είναι η επανάσταση και ο κομμουνισμός(έτσι Φ; )

που είναι τα ονειρεμένα βράδια με Θανάση στο ραδιόφωνο

και με πικροδάφνη στο χέρι

που είναι τα κυριακάτικα πρωινά

που αποφάσισα πως αγαπώ

που είναι οι κρύες χειμωνιάτικες Παρασκευές

που είναι τα βρεγμένα σεντόνια

που είναι το πικραμύγδαλο στα μαλλιά

που είναι εσύ και εγώ

που είναι η εφηβεία σε πλάγια μετωπική

που είναι τα καημένα ατομάκια 

χωρίς προσωπικότητα

που βίαια προσπαθούν να χώσουν τον εαυτό τους

σε δήθεν και πρέπει

και δε χωρούν και περισσεύουν

που είναι το καστανό των μαλλιών

και το γαλαζοπρασινο των ματιών

που είναι το κοκκινάδι στα χείλη

που είναι η ενηλικίωση

που σου μαθαίνει κάτι λίγα

απο ΄σένα

και που σου λέει

κολύμπα μωρή και

μη βουτάς το κεφάλι στην άμμο.

Τα κατάφερα, ή είμαι σε καλό δρόμο τουλάχιστον!
Υ.Γ: Και πού σαι, η θέα είναι εξίσου όμορφη, είτε κοιτάς από πάνω, είτε από κάτω.