Tie yourself to me
No one else
No, you're not rid of me
No one else
No, you're not rid of me
Μετράς τις μέρες και σου βγαίνουν λειψές, όπως λειψά μένουν και τα λόγια και τα τραγούδια και όλα όσα μοιράστηκες με εκείνον, που αποκαλείς έρωτα της ζωής σου, χάριν αστεϊσμών, μα κατά έναν περίεργο τρόπο ξέρετε κι οι 2 πως, οι δοξασίες σχετικά με τα πιο σοβαρά πράγματα που έχουν ειπωθεί στα αστεία και τα ελαφρά, ισχύει πιότερο από ποτέ. Είχα ορκιστεί κάποτε, πως δε θα ξαναγράψω ερωτόλογα και πολύ περισσότερο οτιδήποτε αφορά εσένα. Αλλά ξύπνησα με εκείνο το τέλειο συναίσθημα της νοσταλγίας στο στόμα κι έτρεξα να επιβεβαιώσω στο ημερολόγιο την επετειακή φύση της μέρας. Σήμερα έχει πανσέληνο και έτσι για να υποστηρίξω λίγο ακόμα την ανακόλουθη ματιά μου, γράφω γι' αυτήν, μέρα μεσημέρι, διόλου ρομαντικά και με μια φρικτή ζέστη να θέλει να πνίξει κάθε ατμοσφαιρικότητα. Έχουν περάσει 2 χρόνια, από τότε που ήμουν παιδί και σε "γνώρισα". Η αλήθεια είναι, πως, δε σε γνώρισα ακριβώς, γιατί ξέρω πως οι συμπαντικές μανούβρες που χαράσσουν αυτό που βαφτίζουν κάρμα, στ' άστρα, είχαν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους και ήταν σα να σε ήξερα και πολύ περισσότερο σα να σε περίμενα μια ζωή. Μια ζωή μικρή και άχαρη, αλλά οπωσδήποτε γεμάτη από ελικοειδείς προσμονές αοριστιών. Κι εσύ μπήκες τέλεια μέσα σ' αυτές τις αοριστίες, χώρεσες ακριβώς κι ενσάρκωσες σαν τον πιο διακεκριμένο ηθοποιό, τους ρόλους που σου ανέθετα. Με είχες ρωτήσει στην πρώτη-πρώτη συζήτησή μας, για κάτι φεγγάρια και είχες κάνει ένα σχόλιο, για το πώς στροφάρω ή κάτι τέτοιο, που φυσικά εσύ δε θυμάσαι καν, γιατί όταν ήσουν 18, όλες σου οι δειλίες, συγκεντρώνονταν σε ίδιες κι απαράλλαχτες κινήσεις και σε ακόμα πιο ίδιες και απαράλλαχτες κατευθύνσεις. Τώρα κοντεύεις τα 21 και μάλλον έχεις σημειώσει κάποιες πρόοδους στις προσεγγίσεις σου. Ξέρεις, σκέφτομαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπολόγιζα τις συνέπειες και είχα κατεβεί Αθήνα. Σκέψου πως θα υλοποιήσαμε όλα όσα είχαμε υποσχεθεί, ποντάροντας σε ιδανικότητες. Εσύ, που με τόσο πείσμα επιμένεις, θα με πήγαινες εκεί που τον τελευταίο καιρό, κλωθογυρίζεις στην άκρη της γλώσσας σου, σχεδόν μανιακά και σίγουρα επιδεικτικά.
Lick my legs I'm on fire
Lick my legs of desire
Lick my legs of desire
Δεν είναι μόνο το γαμώτο, που ενώ κάθε μα κάθε όνειρό μου κατακλύζεται με τις μορφές μας στο Ostria, που πάντα έλεγες πως επιβάλλεται να επισκεφτούμε, έτσι για να μάθεις λίγο και το μικρό τι εστί βόλτα στα Εξάρχεια, εγώ απομακρύνομαι ολοένα περισσότερο. Είναι ακόμα το ότι έχω ολότελα πλέον ανακατέψει χρώματα, πραγματικότητες και πλατωνισμούς και τα έχω αδειάσει σ΄ένα εκωφαντικό συνοθύλευμα στο πάτωμα, τα χω κάνει κομμάτια και αντιλαμβάνομαι πως όσο και να προσπαθήσουμε κι οι 2 μας, θα μας είναι σχεδόν αδύνατο να ξαναφτιάξουμε το παζλ, τουλάχιστον όχι ακριβώς όπως πριν. Νιώθω πολύ καλά πια, πάντως. Με κολακεύει, που εξακολουθείς διθυραμβικά να παινεύεις τα μάτια μου, αν και μόνο εσύ, βλέπεις μέσα τους και μου θυμίζεις τα παιδικά παραμύθια και εκείνον εκεί το μικρούλη πρίγκηπα που του έλεγε η αλεπού πως μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά, και πως την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Μ' αρέσει που έχω ταξινομήσει μ' έναν πολύ άτακτο τρόπο τις συνομιλίες μας και πια, δεν έχω και πολλή όρεξη να τις μοιράζομαι με άλλους, λες και θα βεβηλωθεί με κάποιον τρόπο η αξία τους. Μ' αρέσει ακόμα, που οι προτάσεις μου παύουν να είναι ελλειπτικές και γεμίζουν με συνδέσμους, να δέσουν ίσως μέσα τους εμάς και τα ονόματά μας, το δικό σου μάλλον, γιατί το δικό μου θα το ξεχάσεις, αν και αμφιβάλλω αν το μαθες και ποτέ.
Rude are the tongues of love
That speak of mercy for us all
And leave us only with a song
That speak of mercy for us all
And leave us only with a song
Είναι πολύ πιθανό να είμαι απ' αυτούς τους ανθρώπους που κάποια πράγματα τα τραβάνε από τα μαλλιά, έτσι για να μετατρέπουν τα όνειρά τους σε ιστορίες, μα ποτέ σε γεγονότα, αν και οι κανονικοί, οι άλλοι, θα είχαν υλοποιήσει τα πάντα, απ' αυτά που εμένα και τους όμοιους μου-αν υπάρχουν εδώ που τα λέμε τέτοιοι-με τρομάζουν. Αν λοιπόν, σου χε τύχει κάποια άλλη, τώρα μάλλον θα μετρούσες μήνες έρωτα και θα μοιραζόσουν βόλτες υπό το σεληνόφως στην Πνύκα. Το ξέρω πως με κάλεσες, μη μου το χτυπάς κάθε τόσο, δεν είμαι πια παιδί.
Ξέρεις πόσο προσπαθώ να κρατηθώ για να μην ουρλιάξω, να μην παρατήσω όλα μου τα κανονικά, τα σιχαμένα που κατακυριεύουν την ύπαρξη και με κάνουν να παλέυω κάθε τόσο με χιλιάδες εαυτούς και να έρθω, να στα πω όλα, απλά και δικά μου και να αναμετρηθώ για πρώτη φορά με κάποιον που στ' αλήθεια ερωτεύτηκα και ας πιστεύουν οι πεζοί πως δε γίνονται τέτοια πράγματα.; Πολλές φορές, όταν σε συμβουλεύω να κρύψεις τα μάτια σου και να καλύψεις τα αυτιά σου και ν' αφουγκραστείς τις σιωπές μου, εύχομαι από μέσα μου να τα καταλάβεις όλα. Ποντάρω στην αδυναμία σου να ευλογείς το άγνωστο.
So burry me in the kitchen
Burry me in the stones
Oh, bury me everywhere you go
In the shadows of the hallway
Oh, for we do no longer know
What we can no longer hold
On days like these our heads fill up with smoke
And our memories grow old
Only when you're gone
Only when you're gone
Only when you're gone
And away
Only when you're gone
Burry me in the stones
Oh, bury me everywhere you go
In the shadows of the hallway
Oh, for we do no longer know
What we can no longer hold
On days like these our heads fill up with smoke
And our memories grow old
Only when you're gone
Only when you're gone
Only when you're gone
And away
Only when you're gone
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου