Λίγο πριν.

Κοριτσάκι που μεγάλωσες ή νομίζεις πως μεγάλωσες. Μετακόμιση, στριμωγμένες στοίβες και βαλίτσες φθαρμένες στον 7ο όροφο, με χάσκοντα γέλια και αναμνήσεις που πριονίζουν. Η ενηλικίωση, γραμμένη ανορθόγραφα στους πιο τρυφερούς χαζοέρωτες και στο μπαλκονάκι, κέντρο-καράκεντρο κοιτάτε τώρα τα δυο χρόνια που πέρασαν και το πόσο ωριμάσατε μετρώντας κουτάκια μπύρας. Το έθνικ και οι μουσικές στοιχειώνουν τις αρχές και τους προλόγους σου. Ωραία είναι να μοιράζεσαι.
Θυμώνεις με τους δικούς σου που σε μια βδομάδα θα σου λείπουν. Φτάνει 12 και τα διερχόμενα βιβλία σου σε χλευάζουν για άλλη μια μέρα. Τι τα θες! Είχες ξεχάσει πόσο ερωτεύσιμη είναι αυτή η πόλη. Ξεκινούν όλα με τους καλύτερους οιωνούς, η Βίκη και πάλι κοντά, απαρτία, αυτός που δε θέλεις να γίνει εκείνος γιατί φοβάσαι την τριβή, ίδιος και απαράλλαχτος, παρών. Συζητάτε, ανταλλάσετε μουσικές, σχεδιάζετε εξόδους, βαυκαλίζεστε για το τρίτο έτος που έρχεται και θα συμμαζευτείτε, τα πίνετε σα να μην πέρασε μια μέρα, αγγίζεστε και αποφεύγετε τις τρυφερές αιχμές, μήπως και πονέσετε. Σ' αρέσει να είσαι κοντά του, αλλά το κρύβεις γιατί δε θες, δειλίες και παιδικές αστειότητες σε καλύπτουν και προτιμάς να μην μπλέκεις τώρα.
Έχεις ακούσει πως όταν σκηνοθετείς αταραξίες, πάντα έρχεται η ώρα που τα λιμνάζοντα νερά, αφρίζουν και σε πνίγουν τα κύματά τους, αλλά τι σε νοιάζει εσένανε, φτάνει που περνάς καλά και είσαι οχυρωμένη στην (αν)ασφάλειά σου. Είπε πως είναι έτοιμα όλα, να περάσεις να του αφήσεις σημειώσεις, τρέχουμε, τρέχουμε και δε φτάνουμε μ' αυτές τις πεζότητες. Οι επόμενες μέρες θα 'ναι γεμάτες, ντύνεται η πόλη συναυλίες και μαγέματα και ταινίες και πανσέληνους και εσύ είσαι χαρούμενη και θες να δώσεις, είναι καιρός πια, μα δεν ξέρεις πώς. Κι αν ήξερες κάποτε, το ΄χεις ολότελα ξεχάσει. Τελειώνει το καλοκαίρι και μαζί οι προσδοκίες του. Καιρός να τις υλοποιήσουμε-δε βρίσκεις; Τ' αδοκίμαστο και τ' απ' αλλού φερμένο του Ελύτη θες να το δεις και να το καθαγιάσεις. Τέλμα, μα δε συγκαταλέγεσαι πια στους ανθρώπους, μη σε νοιάζει διόλου. Οι πιο προσωπικοί σου πόνοι, ενσαρκώθηκαν και μετουσιώθηκαν σε λόγια, λόγια ακατάπαυστα, χιμαρρώδη, εφτά χιλιάδες λέξεις, παραμύθια με δράκους και κακούς πρίγκηπες. Η νεράϊδα θα 'ρθει και θα γίνουν όλα όπως πριν.
Μπερδεύεις πάλι τις αντιφάσεις σου που με κόπο τις είχες ξεχωρίσει και βαφτίζεις τα αιώνια άλυτα υπαρξιακά σου, γόρδιους δεσμούς. Πρωτοκαθεδρεία στη ζωή σου αυτά τα ψυχολογικά, τι να κάνουμε, άτρωτη δε θα γίνεις ποτέ, όσο και να θέλεις. Πεισμώνεις μωρέ, αλλά σε πιάνουν τα γέλια στη στιγμή. Κυλάει ο χρόνος, το αίμα, η ζωή. Και στα 'λεγε, δεν είναι πως δε στα 'λεγε ο καημένος. Αλλά τίποτα, εσύ κυρία ατσάλινη, πέταγες ένα ωμό "ονειροπολώ αγάπη μου" και ξεμπέρδευες.
Φαντάζει ξεχωριστός, αχ να μη χαριζόταν όμως έτσι εύκολα, να μην! Τι να πεις όμως, είναι νέος, βράζει το αίμα του, του αρέσεις, του αρέσουν, σ' αρέσει, τα μπλέξαμε και πού να βρεις μίτους τώρα πια. Δε βαριέσαι. Είναι που, δε θες μοναχικούς χειμώνες και είναι που, τη συντροφιά του την έχεις λίγο ανάγκη, αλλά τι να πεις πλέον, οι χειμώνες σου είναι ωραία μελαγχολικοί και οι σχέσεις δεν εκβιάζονται και οι γοητευτικοί σου φόβοι, γιγάντιες δαγκάνες, να σε πιάνουν και να μη σ' αφήνουν, ώσπου να πεις "πεθαίνω".Πάντα εκεί.
Στο σχολείο τα κατάφερνες πιο καλά, σταυρούς στο απουσιολόγιο, τους έκρυβες όταν μυριζόσουν άνετο καθηγητή, προσποιούσουν τη σωστή, στους στρίγκλους. Τώρα; Τώρα σε ξεπουλάει για το τίποτα αυτή σου η αμηχανία και άντε να βγεις αλώβητη από τις πλαγιομετωπικές συγκρούσεις. Σε ποιον να πρωτοβάλεις σταυρό, "Χ" και παύλα. Λείπει, είναι εδώ μα δεν προσέχει, πήρε αποβολή απ' τη ζωή σου; Μα τι μου λέτε κυρία μου; Θα με τρελάνετε; Άντε τώρα να βγάλεις βαθμό, που ούτε την αλφαβήτα δεν έχεις μάθει. Σχολείο της ζωής, που λένε οι πρεσβύτεροι. Πάλι γελάς. Μα σου 'χουν πει πόσο με φοβίζεις όταν γελάς;
(...)
Θυμάσαι την Αθήνα, στον Κυριάκο, τη Ζωγράφου, τ' άγνωστα, το σταφιδόψωμο στο Μοναστηράκι τα ξημερώματα. Βλέπεις πόσο ξέφτισαν τα όνειρα και χαίρεσαι που αλλάζεις. Φοβάσαι, μα δυναμιτίζει το μυαλό σου ολοένα και περισσότερο το ανυπόμονο. Θα ξεκινήσουν όλα, θα κυλήσουν, ό,τι είναι να 'ρθει θα 'ρθει. Σκέφτεσαι, τα καμώματά σου, τα σιγανά ρεφρέν στο αυτί, τη ρίγη των νέων συναντήσεων, τη γνωριμία με τα παιδιά, χαμογελάς, χαμογελάς κοριτσάκι. Έλα, έλα κούρνιασε κι ο Σεπτέμβρης θα 'ρθει να σε βρει δυνατή και καθόλου άρρωστη. Λυγίζεις κοριτσάκι, μην κλαις. Αργούν τα πρωτοβρόχια.
Ο Σεφέρης έλεγε πως ένα δοχείο μελάνι έχει σκάσει στο μυαλό του κι εσύ που ιερόσυλη όπως πάντα θες να μπεις στην ίδια πρόταση με κάποιον σπουδαίο λες πως ένας ΑΧΤΑΡΜΑΣ καταδιώκει το δικό σου μυαλό. Και με τα δίκια σου. Amica silentia lunae, παντού στα θρανία, το θυμάσαι;
Τις καληνύχτες σου θα τις διαγράψεις, ή θα τις στείλεις πρώτα; Ούτε αυτό δεν μπορείς να αποφασίσεις κοριτσάκι;

Ο καιρός ο αλήτης.

Ακούω Θανάση-σήμα κατατεθέν και σημείο αναφοράς για όσα ζήσαμε κι όσα ζούμε εκεί στα κρύα. Βόρεια, πολλά χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια μας και πλάθουμε τα κλισέ μας σαν παιδιά και 'μεις. Ε, εγώ είμαι πιο ρετρό και καταθλιπτική, τι θες; Που λες, πολλές μουσικές ξερνάει αυτή η πόλη. Γοητευτικό συνοθύλευμα από ψευτοέρωτες και ψευδελπίδες. Αγωνιζόμαστε για να καλογυαλίζουμε στα 40 μας τα οράματα, καλοβαλμένα στους τοίχους και στα νοικοκυριά μας. Πρωινά που ξυπνάμε δύσκολα, μα πρέπει, γιατί έχει πορεία και εμείς το αύριο το θέλουμε πιο χαρούμενο. Και παλεύουμε και συζητάμε και διαφωνούμε και φωνάζουμε στους πολιτικούς μας καφέδες, που ενίοτε δεν είναι και τόσο πολιτικοί, αλλά τι να γίνει. Φωνακλάδες φοιτητές, ωραία καθάρια βλέμματα κι όταν είσαι είκοσι τι σε νοιάζει, θα τον αλλάξεις το σάπιο τούτο κόσμο. Οι αριστερές μας καταβολές μπλέκονται με ερωτικά καλέσματα, γιορτές και φιέστες, ρεμπέτικους καημούς και τσιπουροκαραφάκια στο σωρό. Αυτή η πόλη είναι ένα πορτοκαλί κι ένα ρεμπέτικο.
Τα φώτα στην πλατεία κάτω από το σπίτι της Ελένης με γεμίζουν καταθλιπτικές έγνοιες και πάντα περνάω από 'κει με πόνο ψυχής, μπορεί επειδή σε σκέφτομαι, μπορεί επειδή δε σε βρήκα, μπορεί επειδή τις χρειάζεσαι τις μαύρες σου πού και πού βρε αδερφέ. Η σχολή, μες στο κέντρο των νεανικών σκιρτημάτων, δίπλα στην πλατεία Χημείου, που 'χες ακουστά μικρούλα από τις συζητήσεις μεγάλων. Κάτι για μεταπολιτευτικές ζυμώσεις, κάτι για συναυλίες και Θεοδωράκη, κάτι για έναν πολύ ωραίο τύπο που όλο ιστορίες αράδιαζε μα ποτέ κανείς δεν τον είπε φαφλατά. Και τη διασχίζω συνέχεια αυτή την πλατεία με το συντριβάνι, τα σκαλισμένα με εφηβικούς έρωτες παγκάκια και τα χρωματισμένα πλακάκια. Και πάντα νιώθω το ίδιο απροσδιόριστο τρέμουλο. Τραγούδια ένα κάρο, θεατρικές τις Τετάρτες, κουλτουριαζόμεθα σου λέω και καταλήψεις τα φθινόπωρα, κεκαλυμμένες προσδοκίες, ο έρωτας εν αναμονή, ο Μήτσος, ο Θοδωρής, εσύ και οι ανασφάλειες. Μια ταράτσα Νομικής γεμάτη κόσμο, γεμάτη νότες, γεμάτη όνειρα και συννεφιές. Τη μέρα εκείνη είχα τρυπώσει στο πιο ψηλό της σημείο, πιάτο η πόλη, δες ουρανούς, δες μελλοντικούς χτύπους, δες τα ωραία και τ΄ανείπωτα. Σκέτη ποιήση. Μετά η καμπή, η ύφεση, ήταν και λογικό. Συνέχισες να ευελπιστείς πως θα ΄ρθει το πολυαναμενόμενο, μα δεν έκανες και κάτι να το πλησιάσεις, μόνο βαυκαλιζόσουν στα τσιτάτα σου κι εσύ, τι σόϊ αριστερή είσαι άλλωστε! Και βγαίναμε πολύ μη μελαγχολήσουμε και πίναμε ρακές και μεθούσαμε τα απρόσμενα και λέγαμε τα προσδοκόμενα. Αδιόρθωτα τα μάτια, Κραουνάκης, Μπέλλου, Θανάσης και γέμισε πάλι το ποτήρι να ξεχαστώ. Ας τραγουδήσω λίγο, να πονέσουμε λες και μπήκαμε σε δεκαετίες δισθεώρητες. Αλλά είπαμε, όταν είσαι είκοσι, δε σε νοιάζει. Ένιωθα πως θέλω να μοιραστώ και να δώσω και τα έκανα και τα δύο αποσπασματικά και δειλά. Δε βαριέσαι. Μετά πέρασε λίγο ο καιρός, με ΄σένα πάντα στην ημερήσια διάταξη θεμάτων, αν και δε σε ήξερε κανείς μας. Κείμενα για τη σχολή, η θεατρική, τα πάρτυ, τα Πολυτεχνεία, οι χαζοκουβέντες, τα μάτια. Ήρθες κι εσύ κάπου πριν τα Χριστούγεννα σε μια πόλη φωτισμένη, τόσο που να σε χλευάζει που είσαι μόνος και κουβεντιάζεις τα βράδια με το ταβάνι. Απύθμενες συζητήσεις, αμέτρητα ερωτηματικά, εκατοντάδες αμφιβολίες κι εσύ μπροστά μου κι εγώ πιο γυμνή από ποτέ και πιο εκτεθιμένη. Δεν ήθελα, δεν ήθελες, μας βγήκε πλαγίως και τώρα κλείνουν οι πληγές και τα εφηβικά ρομάντζα. Σ΄ έχωνα σε καθημερινότητες και δε χωρούσες πια. Και το αφήσαμε, μην ξεχειλώσει. Μετά συνήλθα με λίγες σπιτικές αγκαλιές και φροντίδα. Αγάπησα ένα είδωλο, σκοτώστε με κύριοι δικαστές!
Έπειτα η κατηφόρα μπορεί και να συνέχισε λιγάκι. Κόμβοι και κινηματικά ραντεβού, μια σκρόφα εξεταστική, σκοταδούρα, κακοψυχολογία, ευτυχώς είχα και τις ταινίες μου. Λάτρεψα τη Φρίντα κι είπα πως θα γίνω σαν κι αυτή. Και ας ξέρω πως δε θα γίνω και ποτέ. Ζωγράφισα τους αντικομφορμισμούς μου και σκίτσαρα τα ψέματα σου. Μετά τις δικαιοπραξίες, μεθύσι, Νίκος, Κώστας, Ιωάννα, Κωστής και τα κορίτσια μου. Φιλιά στο στόμα-μα γιατί με πετάς έτσι; Επανακάμψαμε όμως, σαν ξανάνοιγε ο καιρός. Και γνωρίσαμε τα φλερτ και εκείνον που ήταν σαν τους άλλους, αλλά σιγά, είχαμε ανάγκη από αναγνώριση. Τηλεφωνήματα αθώα και καλοπροαίρετα, κοπλιμέντα φίλων, τα μαζεύαμε σε συλλογή, να την αναμοχλεύουμε και να χαιρόμαστε. Ηλίθιες εκτροπές, αλλά έφτιαχνε η διάθεση, τι φταίγαμε! Φεστιβάλ, αλκοολούχες νύχτες, χορός με αρσενικά άγνωστα και γνωστά, φιλιά με τον Κώστα, πυροβολισμοί στο κενό, πυροτεχνήματα και τα τοιαύτα. Ξεσπούσαμε στον "άλλον τρόπο" τις χαρούμενες μας, εκεί σε είχα πάει και ΄σένα, θυμάσαι; Και δώστου οι ρακές και τα χαμόγελα και οι μπύρες στο "Μικρού Μήκους". Και οι μελαγχολίες μας, γλυκιές. Αμβλύνονταν οι αιχμές, μέλωνε η μέρα. Και οι νύχτες πιο ωραίες, πιο έντονες. Περίμενα να σε συναντήσω, να φτιάξει η διάθεση, ομορφιές κι ατέλειωτα ακούραστα ξενύχτια. Κι η θεατρική μας, κεντρικός άξονας, συνεκτικός. Γέλια, ευχάριστη κούραση, γενέθλια αξέχαστα, παλιμπαιδισμός. Ο Κώστας φίλος εκδηλωτικός και διαχυτικότατος, πάντα εκεί. Ωραίες κουβέντες, βρε με θέλουν τελικά και σχετικές φλυαρίες, ακατάσχετες μα ηδονικές. Καφές με τις τέσσερις μας, ξεπηδούσες κάπου κι εσύ μα σε καταχώνιαζα σε συρτάρια, δεν ήθελα, είχαμε 'ξηγηθεί. Χαζά κοριτσίστικα αστεία, ωραία είναι, κοριτσοπαρέα, αγάπες και αερολογίες. Να 'χα να σας γράψω, να σας πω σας αγαπώ, να ΄χα! Και μετά πάλι διθύραμβοι για τα μάτια και τη φωνή, γλέντια, η ΣΘΕ, ο Αχιλλέας, τα φεστιβάλ στα γρασίδια, οι μπύρες με το ένα ευρώ, η ζωή, η ζωή. Κόκκινα χείλη, γαλάζια υγρά μάτια, νιώθαμε ευτυχία κι ας έλειπε-κι ας λείπει αυτό το πολυσυζητημένο, τι να γίνει, θα 'ρθει από ΄κει που δεν το περιμένεις, τα 'χουμε χιλιοπεί. Παιχνίδια ακίνδυνα, ανασφάλειες και φιλόδοξες ματιές, η εξεταστική πήγε καλά, μα ναι! Τα Ποινικά και τα εμπορικά και οι αηδίες οι άλλες που μάλλον σ' αρέσουν τελικά. Κυρία μου, φοβάσαι την πτώση. Μα δεν έμαθες από μικρή πως δεν έχουμε φτερά, όσες προσπάθειες και να κάνουμε να βάλουμε ψεύτικα; Έπεσε ο Ίκαρος χαζή. Επιμένεις να πετάς κι ας πέφτεις, κάθε με κάθε φορά. Η γοητεία σου, λες. Αυταπατάσαι, μα τι να σε κάνω που μου 'τυχες εσύ! Αγαπησιάρικες διαθέσεις, μελαγχολίες, το θέατρο, ο πληθυντικός αριθμός, ο Μήτσος πάλι, εσύ, η Ελένη, η ζωή, η ζωή. Μάλωνες με το Νίκο σε αγαπημένο μεθύσι για το πρωινό τσιγάρο, την Αθήνα, την τρέλα και τις προοπτικές. Πολιτική, πολιτική, είναι ένα φάρμακο καπιταλιστικό. Και πάρε συναυλίες, πάρε βόλτες, πάρε χρώματα. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Σου τηλεφωνούν φίλοι και παρατείνεις τη σιωπή ανάμεσα στο γεια και την πρώτη τους λέξη, παγώνεις το χρόνο. Ζεις ρομάντζα και βιπερνόρα, αδιάφορο αν είναι αληθινά ή αν τα πασπαλίζεις κι εσύ λίγο.
Γράφεις λόγια που σκίζεις μετά, σιγά κυρία μου, δε σε θέλουμε και για συγγραφέα. Αυτός ο ανεξήγητος τρόπος, αυτές οι διασκευές της πραγματικότητας, μπαγάζια και φύγαμε, όμορφα νιάτα, φορέματα καλοκαιριάτικα και υποσχέσεις. Να σου βάλω ένα ποτήρι κρύο νερό, δεν έχουμε και τίποτα άλλο!
Αντιρατσιστικά φεστιβάλ, συνεχίζει, δεν έχει τελειωμό η πρώιμη ζαλούρα κι ας δίνεις μάθημα στις 8. Αυτός μυστήριος, μας τα ΄κανε λίγο θάλασσα, αλλά δεν είσαι κι ερωτευμένη χρυσό μου. Γυναικείες αναλύσεις, γίναμε και σεξίστριες. Αποχαιρετισμοί, τον είδες ξανά, δε μίλησες, δειλή. Ταράτσες και πολλά υποσχόμενα αντίο. Θα μου λείψετε, θα τα πούμε σ' έναν μήνα, παύση, μικρή διακοπή για διαφημίσεις. Μια ανάσα και τα καλύτερα που θα 'ρθουν.
Θα ΄ρθουν, θα 'ρθουν, το ξέρεις πια.

Μετέωρα βήματα.

Όταν σ' ήξερα και δε σ' ήξερα, έπλαθα τσιτάτα καλογυαλισμένα που θα σου 'λεγα, να με ερωτευτείς. Θα σου 'λεγα όλα τα δικά μου, όλα τα ανείπωτα και εσύ θα μ' άγγιζες και θα μου απαντούσες σιωπηρά πως όλες οι βόλτες του κόσμου είναι για 'μας πια. Έναν ακόμα καφέ στις αξημέρωτες ταράτσες, μάτιαμου πολλά κι αγγίγματα ντροπαλά στην αρχή, αυθάδικα δειλά στο τέλος. Θα 'θελες να επεξεργάζεσαι την κάθε λεπτομέρεια, θα 'θελες να μαλώνουμε για το τι χρώμα είναι τα μάτια μου, θα 'θελες να βγαίνουμε και να μη γυρνάμε, να χορεύουμε και να πονάνε τα πόδια μας που γυρίσαμε τον κόσμο. Θα 'σουν δυνατός και ακομπλεξάριστος, θα με βοηθούσες να ξορκίσω το θάνατο, θα μου μάθαινες πόσο οι άνθρωποι διψάνε για ζωή και πόσο εμείς για έρωτα και πλαγιομετωπικές συγκρούσεις. Θα ξαπλώναμε στον καναπέ, εσύ θα διάβαζες συνοφρυωμένος το "Κράτος κι Επανάσταση" και θα μου πετούσες περίτεχνες κομμουνιστικές λέξεις, μπας και καταλάβω, κι εγώ θα διάβαζα Λειβαδίτη, μα δε θα πίστευα τις γραμμές του σχετικά με τον αρρωστημένο αιχμηρό έρωτα-δεν υπάρχει αυτός, ακούς; δεν υπάρχει. Θα σου 'φτιαχνα κακοβρασμένα μακαρόνια κι εσύ θα 'πλενες τα πιάτα. Και θ' ακούγαμε μουσικές με τζαζ κλάματα και θα δάκρυζα εγώ, θα γέλαγες εσύ. Θα κάναμε έρωτα μετά από αψιμαχίες παιδικές, θα θέλαμε να αμβλύνουμε τις αποστάσεις και να τροχίσουμε τις υποσχέσεις. Θα τρόμαζα εγώ που χάνω τις λέξεις, θα τις πρόσεχες εσύ και θα τις επαναλάμβανες. Θα καθόμασταν σ' εκείνο το μικρό καφέ και θα 'λέγαμε για τα όνειρά μας, που θα μας ξεπουλήσουν σε λίγο, αλλά ποιος νοιάζεται σαν είναι νέος!

Κι όταν σ' έμαθα και συνειδητοποίησα πως δε σ' ήξερα, κατάλαβα πως οι αυταπάτες κι οι ψευδαισθήσεις μ' έκαναν για μια ακόμα φορά γελοία. Και δεν ήθελες να βγαίνουμε ατέρμονα χιλιόμετρα και δεν ήθελες να δεις την πόλη από ψηλά. Kαι δεν έδινες δεκάρα για τα ψυχολογικά μου, δειλός και κομπλεξαρισμένος, φρόντιζες να απομιζήσεις εμένα και κάθε τυχάρπαστο πρόσωπο στον παραλογισμό που ζούσαμε. Και δεν ήθελες να φύγεις, όχι για να μην αποχωριστείς τα δικά μας, αλλά γιατί ο κόσμος σου δε σ' αρέσει. Και δεν ήθελες να διαβάσεις κανένα από τα γραφτά μου, ούτε να θυμάσαι. Και δεν ήθελες ν' ακούς τις δικιές μου μουσικές, ενώ άφηνες ατέλειωτα λόγια να φουσκώνουν τα μάγουλά σου και να ξεχύνονται αδιακρίτως και δεν είναι που εγώ δεν ήθελα ν' ακούσω δικά σου πράγματα, ήθελα. Αλλά να, δε με υπολόγισες, νόμισες πως εγώ αντέχω και πως θα είμαι για πάντα άτρωτη και χαμογελαστή. Δεν είμαι όμως και η θύμισή σου και μόνο με κάνει να νιώθω μικρή και αδύναμη. Και δε θέλω να σε ξαναδώ, όχι επειδή δε σ' αγάπησα, ούτε επειδή δε χώρεσες στις προδιαγραφές μου, ξέρεις πως αυτά τ' ακούω βερεσέ. Εμένα θέλω, για πρώτη φορά να προστατέψω. Προσπάθησε λοιπόν, να μη μ' αγγίξεις ούτε μια φορά, θα κοπούμε κι οι δυο και δεν το θέλω.

Γι αρχή.

Ο πόνος. Η ένταση. Οι καληνύχτες. Τα "για πάντα". Τα νεύματα και τα χαμόγελα. Τα ξημερώματα και τα στριφτά τσιγάρα. Ο Σεπτέμβρης. Οι καταλήψεις. Οι συναντήσεις. Τα όνειρα κι ο φόβος. Πάντα αυτός, μόνο αυτός. Η καρδιά η αθεράπευτη και η σκρόφα. Οι αυτοκτονικές τάσεις κι ο νιχιλισμός. Τα πελώρια μάτια. Η ικεσία και τα εκλιπαρητικά κλάματα. Ο φίλος. Η αγκαλιά του. Τα δάκρυά σου-να στα σκουπίσω μάτια μου, μην τύχει και πνιγείς;.Οι αγώνες. Οι πορείες. Τα ιδανικά. Η μετωπική σύγκρουση. Οι γνωριμίες. Τα περιττά. Τα λόγια. Ο χειμώνας και τα ρεμπέτικα ντέρτια. Τα μηνύματα κι η αδυναμία σου να τα ερμηνεύεις. Τα γλέντια. Εκείνος ο άγνωστος. Ο ερχομός. Οι αυταπάτες. Οι ερινύες. Οι ανασφάλειες. Το μίσος. Η ρήξη. Το παρελθόν. Η επάνοδος. Η εξεταστική. Οι ρακές. Τα χρήματα κι οι σπατάλες. Τα συναισθήματα. Οι ερωτήσεις.Ο καφές. Η μυρωδιά του. Οι διακοπές. Η εφηβεία. Οι φωτογραφίες. Οι ταινίες και τα βιβλία. Οι βόλτες τις Κυριακές. Η Άνω Πόλη. Ο Νίκος. Τα ίσως. Τα μπορεί. Τα κάπου. Το άφτερ σέηβ. Τα γλέντια. Τα φεστιβάλ. Τα πάρτυ. Οι πολιτικές συζητήσεις. Οι συγκεντρώσεις. Η ψευτιά. Και η αλήθεια. Τα βαριέμαι. Τα φοβάμαι. Η θεατρική. Οι Μικροπόλεις. Το πικραμύγδαλο. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. Πάλι ο φόβος. Τα γέλια. Οι θυμήσεις. Τα λάθη. Τα σωστά. Εκείνος. Η βιβλιοθήκη. Ο έρωτας κι η απουσία του. Τα εξωτερικά. Τα ενδότερα. Τα φλερτ. Οι συναυλίες. Ο Μήτσος. Οι ανακαλύψεις. Τα όνειρα. Τα ακροδάχτυλα. Οι χειμερινοί κολυμβητές. Οι κολακίες. Τα μαρέσεις. Οι χαρουμενιές. Και πάλι οι ανασφάλειες και οι αναστολές. Το φθαρτό περιτύλιγμα. Οι σκέψεις. Τα ξημερώματα κι οι χαραυγές. Ο Θανάσης. Οι επιστροφές. Τα γενέθλια. Η αναγνώριση. Τα τραγούδια. Η φωνή. Τα χρώματα. Οι παραστάσεις. Οι ελλείψεις. Οι ταυτολογίες. Τα "γεια" και τ' "αντίο". Η Αθήνα. Τα πρωινά που γίνονται μεσημεριανά. Τα ξενύχτια. Τα λεπτά. Η ταράτσα. Οι χοροί. Τα άνω-κάτω. Οι ευτελότητες. Ο χρόνος. Η αντίστροφη μέτρηση. Η σχολή. Το άγχος. Οι φούριες. Τα "μη μου παραπονιέσαι". Το σπίτι του Κώστα. Η Ελένη. Οι φιέστες. Τα κακοβρασμένα μακαρόνια. Η μαμά. Τα νεύρα. Οι αμφιβολίες. Τα γαλάζια μάτια. Τ' ανείπωτα. Τα κλάματα γεμάτα ερωτηματικά. Ο δήθεν έρωτας. Τα τριήμερα. Το Ποινικό. Η αποτυχία. Αυτός. Μέρες πολλές. Η απόρριψη. Η άλλη. Τα περίεργα. Τα τηλεφωνήματα. Οι συνομιλίες. Τα προγράμματα. Τα σχέδια. Οι μελαγχολίες. Η ζωή, η ροή, το αίμα, η χαρμολύπη. Η Θεσσαλονίκη. Τα Γιάννενα. Το καλοκαίρι. Οι παιδικοί φίλοι. Τα "γιατί;". Τα "κουράστηκα". Η ζωή σου.

Ο (ξέφρενος) χορός της ζωής.

Σε έξι χρόνια από τώρα, θα γίνεις 26 και φρικάρεις στη συνειδητοποίηση. Βρώμισε μελαγχολικές αισιοδοξίες ο τόπος, συνοθύλευμα με ιδρώτα, εφηβικές αναθυμιάσεις και λίγα τεχνητά αρώματα πού και πού. Να μη μυρίσει το ολόδικό σου άρωμα, γιατί μετά θα σ' ερωτευτεί. Θα σ' ερωτευτεί; Θα σ΄ ερωτευτεί κανάς κακομοίρης εσένανε ή θα κάθεσαι και του χρόνου στην ίδια θέση να αναμοχλεύεις όλα αυτά που θα 'θελες αλλά δεν έκατσε η αστρολογική συγκυρία να συμβούν; Αυταπατάσαι κουκλίτσα μου, μπας και σταθείς λίγο όρθια.
Πέθανε η Ζωρζ Σαρή και μόλις το 'μαθες σ' έπιασε ένας κόμπος και έβαλες τα κλάματα τα γοερά. Αλλά ούτε η μαμά σου ήταν δίπλα-εκείνη η ξένη κυρία που σου έχει περάσει στο αίμα σου το φόβο της για το θάνατο, εκείνη που γίνεται όλο και πιο ξένη-ούτε καν ένας άνθρωπος να μοιραστεί μαζί σου το ξερίζωμα της παιδικότητάς σου και να κάτσει κάπως να σε παρηγορήσει-ή έστω, ακόμα ακόμα να σου σφουγκίσει τα δάκρυα από τα μικρούλικα μάτια σου. Πονάει αυτό το γαμημένο συναίσθημα, στ' αλήθεια πονάει πολύ. Ονειρεύεσαι Αθήνες και χρώματα και όμορφα πράματα να γεύεσαι και να νιώθεις. Και δε θες και πολλά. Έναν άνθρωπο για μοίρασμα και κλαψούρισμα που ήρθε αλλά δε χαιρέτισε και που μετά έβαλε τα κρύα του πόδια δίπλα στα δικά σου. Πόσο θα 'θελες να βρεις κάποιον να προσωποποιήσει την ερωτική σου διάθεση και εκείνη την άλλη, την πιο ύπουλη, για λίγο δώσιμο, τόσοδα, ίσα που να λέει "σαγαπώ" ψιθυριστά κι άτονα, ίσα που να γεμίζει λίγο τα μαριονετίστικα χέρια σου και να βρωμίζει το νεροχύτη. Να βλέπεις πρόσωπο πολύ συγκεκριμένο και να νιώθεις πως πιτσιλίζεσαι από κόκκινα και βυσσινιά χρώματα και να νιώθεις πυροτεχνήματα και πασχαλινά βεγγαλικά και να γίνεται κόμπος το στομάχι και να γίνεσαι 15 χρονώ, που δεν έγινες και ποτέ στην ουσία εδώ που τα λέμε.
Ωραίες κοιμωμένες, υπέροχα πλάσματα, γέλια ανυπόφορα, αμέτρητα λόγια στα τασάκια και φτηνά τσιγάρα στα διαλείμματα. Βιβλιοθήκες και αμφιθέατρα και οι έρωτες στην παραλία του Νικόλα, άφαντοι και μακρινοί. Χορεύεις ξυπόλυτη και χοροπηδάς πάνω στις λέξεις σου κι ακροβατείς στην ταράτσα σου, υπερανασφαλής. Σιγά μην κάνουμε και καμιά τρέλα, νέα παιδιά. Η ζωή σε σπρώχνει μπροστά, η ζωή είναι εδώ, η ζωή είναι για όλους! Εμένα μου λες κύριος! Βουτάς στην παραζάλη της εξεταστικής τάχα μου να μη σκέφτεσαι και πίσω από τις αράδες, όλα σου τα ερωτηματικά γιγαντώνονται κι ανοίγουν στόματα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Θέλεις ένα άλλο μισό να συμπληρώσει την ευτελότητα και να ξέρει να διαβάζει. Συνθήματα και χαζοστιχάκια διάσπαρτα στους τοίχους. Αγάπες και ψευτοχαμόγελα. Λίγη αλήθεια ρε παιδιά, κανά βλέφαρο μισάνοιχτο από αδρεναλίνη και πόνο; Κανείς; Σ' ακούει κανείς;
Μουσικές στ' αυτιά αλλόκοτες και γλυκές. Κι αυτές κενές περιεχομένου για τα ζεστά μοναχικά καλοκαιρινά βράδια που είναι ανυπόφορα και χλευαστικά. Κλείνεις τα μάτια σου και αέρηδες έρχονται, σε τυλίγουν, σου δείχνουν τους έρωτές τους, την αυταπαρνητική ανοσία και τα λόγια. Τα λόγια που σκαλίζουν στα παγκάκια, τα λόγια που δε χωρούν πια στο μυαλό και σκάνε και χτυπούν όποιο άμοιρο θύμα βρεθεί στο δρόμο, άοπλο και ανυπεράσπιστο. Φοβάσαι.
Κλείνεις τα φώτα, λίγο σκοτάδι, κανά δυο νεροπότηρα φίσκα από κρασί ξινό-εκείνο που σου ΄χε δωρίσει ένας ακατανόμαστος, που ξέρεις καλά τ' όνομά του, αλλά υπεκφεύγεις και δε θες να το εκστομίζεις και ρεμπέτικα να σε καψουρέψουν με πόνο. Σεντόνια φρεσκοπλυμμένα και κρύα και αύριο ένα Εμπράγματο "να" να καραδοκεί να σε ξεφτυλίσει.
Καημενούλα μου, νομίζεις πως αν κάποιος τα διαβάσει θα λυπηθεί τη μιζέρια σου. Αυτοθυματοποιήσου, αλλά η ζωή προχωρά μπροστά κι εσύ την αφήνεις.
Τα 'λεγε και η Ζωρζ σου, θυμάσαι;

Πληθυντικός αριθμός.

Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά-Πληθυντικός Αριθμός

Take me somewhere nice.

Kάτσε να δεις πώς το είπες...Πως η πόλη είναι αρκετά μεγάλη για να χαθούμε κι αρκετά μικρή για να σμίξουμε, ή κάτι παρόμοιο. Μυρίζει μελαγχολία σ' όλα γύρω αυτές τις μέρες και εγώ προσπαθώ να βρω ποια αυταπάτη μου πάει περισσότερο. Κάθε που κατεβαίνω στο κέντρο, χαμογελάω με το πλακάκι που γράφει "Το κεφάλι ψηλά!" και λογαριάζω πόσες μέρες απέμειναν για την επιστροφή. Με πικρία  χαμογελάω όμως, μη νομίζεις, γιατί πάντα τα μάτια είναι χαμηλωμένα και πάντα βλέπω το ίδο σύνθημα να μου θυμίζει πόσα δεν πρέπει να κάνω και τα κάνω. Πασχίζω να σκεφτώ μικρές λέξεις να ντύσω τα αισιόδοξα, μα χάνονται κι οι λέξεις και τα αισιόδοξα αστραπιαία. Φταίει ο καιρός, το κλούβιο μας κεφάλι, τι να πρωτοξεχάσω και με τι να δυναμιτίσω τις σκέψεις μου; Σε βλέπω στον άστατο ύπνο μου και ξυπνάω με δάκρυα. Καταντώ βιπερνόρα, ροζ και μελό. Βάζω τα πόδια μου στις εσοχές της απουσίας σου και λεκιάζονται ακόμα περισσότερο από τη μη αγάπη. "Μάτια μου". Πάντα μου φαινόταν ό,τι πιο ερωτικό και εύηχο, μα κάθε φορά που σε κοιτούσα μπούκωνα το στόμα μου με αερολογίες η δειλή, μην τύχει και στο πω. Εκθέτω τον εαυτό μου σε αράδες που ποτέ δε σου στέλνω. Τις γράφω μπας και μ' ερωτευτείς. Αλλά εσύ δεν το κάνεις-και σίγουρα δεν είναι επειδή δε διάβασες τις αηδίες μου. Nιώθω σαν εγκυμονούσα λαθών. Κι αυτή, η πόλη ρε γαμώτο, μόνο αντιφάσεις με κερνάει. Την ερωτεύομαι παθολογικά κι αυτή ολοένα με απορρίπτει.
Λέω να πάω ένα ταξιδάκι αναψυχής να δω τον Κυριάκο να με ξελαμπικάρει με τα όμορφα λόγια του και τα σχέδιά μου ναυαγούν στο τέταρτο. Ένα τέταρτο χρειάζομαι, όχι περισσότερο για να ακυρώσω όλα όσα ίσως βιώνω. Αντ' αυτού, καταλήγω στο να βλέπω "μικροπόλεις" και να κλαίω όχι γιατί σ' ερωτεύτηκα, όχι γιατί δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω, ούτε επειδή σε θέλω δίπλα μου. Αλλά από εφηβικά σύνδρομα που ποτέ δε θ' αντιπαλέψω και ποτέ-σίγουρα ποτέ-δε θα κατατροπώσω.
Σ' αναζητώ με ντέρτια και Μητροπάνο και γελάω ειρωνικά επειδή δεν ξέρω τελικά αν αναζητώ εσένα, τις καταστάσεις, ή τον αποπνικτικό αέρα μιας ιστορίας ερωτικής. Μπαίνω σε διάθεση έρωτα και πονάω χωρίς να με πονάν. Λέω, πάει, καταστράφηκα, μα επιμένω να συνεχίζω τις ψευτιές μου.
Κάτσε λίγο να τα πούμε, σε εκλιπαρώ. Έχω ανάγκη από ασθμαίνουσες βόλτες σ' αυτή την πόλη που μισώ ν' αγαπώ. Πάμε μαζί, σε παρακαλώ. Θα βάλω τα χέρια μου στις τσέπες, να μην παρασυρθώ στιγμή να σ' αγγίξω. Θέλω να δω από τα μάτια σου τούτη την πόλη.