Όχι άλλο.

Οι ειδήσεις ξερνάνε δανειακές συμβάσεις. Κι εγώ ακόμα μαθαίνω να περπατάω και να ψηλώνω. Άμα ψηλώσω άλλο, δε θα με θέλει άντρας, μου είπε ο Κωστής. Αποφάσισα πως οι σουρεαλισμοί είναι κι αυτοί καλοί μου φίλοι. Αγόρασα το μοντγκόμερι, που πάντα ήθελα. Κι ολάκερη μου η μέρα, ένα ντε ζα βου-κι ας μη σκαμπάζω γρι από γαλλικά κι ας επιμένει ο Κυριάκος να με κατακλύζει με μηνύματα γεμάτα γαλλικά τραγούδια μπας και εκπολιτιστώ. Μα δεν έχω ανάγκη από μηνύματα φίλων αυτή την περίοδο. Γιατί κι αυτή μια ανάγκη θα 'ναι, από τις πολλές ανθρώπινες, δεν μπορεί. Έχω ανάγκη στο να αφεθώ. Και έτσι ξεκινώ με νέο στυλ γραφής και απάντησης στις προβληματικές τους. Ούτε έρωτα καταδιώκω. Ας έρθει ύπουλα-ή αν δε θέλει-ας μείνει κρυμμένος. Δεκάρα δε δίνω-γιατί δεν έχω εδώ που τα λέμε. Δε με νοιάζει και πολύ. Φτάνει εγώ να παρατηρώ μες στις νιφάδες τους ανθρώπους που εισβάλλουν τόσο όμορφα αυθάδικα στη ζωή μου. Κάθομαι και αραδιάζω όνειρα τελευταία-κι είναι ωραίο, είναι ωραίο μες στη μελαγχολία του να σκαλίζεις απατηλότητες, ή να θες να τις μορφοποιήσεις και να τις ντυθείς. Ονειρεύομαι πολλά μπλε το χρόνο αυτό, μαζί με έντονα κόκκινα, παθιάρικα και επαναστατικά. Θέλω. Κι ας μην ξέρω ακριβώς τι. Αγάπησα τις προτάσεις με τα πολλά θέλω μέσα τους και αποφάσισα να τις γράφω πιότερο-κι ας καταντήσω (κι άλλο) εμμονική. Μου έλειψε λίγο η κυρά Εύη, η μικρή και η Ράνια. Μου λείπουν ακόμα οι Κυριακές, κάτω από τα σκεπάσματα και την τρυφεράδα της παιδικότητας. Αλλά είμαι καλά και ηρεμώ. Γιατί αγαπώ να πηγαίνω να διαβάζω με τον Κώστα, χωρίς να ενέχουν οι συναντήσεις μας ίχνος ερωτισμού. Έχει τον τρόπο του αυτό το παιδί να σε κάνει ν' αγαπάς τις ατέλειές σου και να πιστεύεις. Αγαπώ τα βράδια που χιονίζει και ανταλλάσσω με την Ελένη αναστεναγμούς για το "άλλο" που θα 'ρθει και εμείς δεν ξέρουμε πότε. Ταινίες βλέπω και μαθαίνω να μην κοιμάμαι στο 15λεπτο. Συγκεντρώνω την προσοχή μου όσο μπορώ στα ουσιώδη-αν κι αυτή ώρες ώρες πεισματάρικα διαχέεται και θέλει να σκαλώσει ξανά και ξανά στα δευτερεύοντα. Αλλά δεν την κακολογώ, τη χρειάζομαι αυτή της την ανυποταξία. Έχουμε να μιλήσουμε μέρες και είμαι καλά. Ξέρω πως ήταν αστείο, παράξενο και ανακάλουθο. Ίσως και αναντίστοιχο, μα δε με πολυενδιαφέρει(ς) πια και χαίρομαι γι' αυτό. Βαριέμαι εύκολα και κλείνω χωρίς επιλόγους. Αύριο πάλι. Ή και από βδομάδα.

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω.

Κάποιες φορές, πασχίζω να σου πω σοφίες
και να μην κάνω τον καφέ μου πάνπικρο
και να σε σκέφτομαι όλο και λιγότερο.
Άλλες πάλι λέω πως θα κοιμηθώ κι όλα θα γίνουν εντάξει,
όπως πρέπει.
Μια μέρα, μου 'χες πει θ' αλλάξουμε τον κόσμο
γιατί το 'χει και το 'χουμε ανάγκη
κι εγώ δε σου απάντησα
γιατί ποτέ δε σου απαντούσα
ούτε και σκεφτόμουν όσα έλεγες.
Αύριο-το αργότερο την επόμενη βδομάδα-
θα σε έχω πια ξεκάθαρα αφήσει στα γραφτά μου
να σε θυμάμαι μόνο μες στα γράμματα και να χαμογελώ
πικρά-σαν το καφέ.
Σκέφτομαι να σου στείλω κανά δυο λόγια μπας
και σε ξορκίσω.
Ή ν' αφήσω πια τις φαντασιώσεις-δεν είμαι πια παιδί.
Κι όλο κάνω πίσω και ξεχνώ
πως οι μεταφορές και οι εκποιήσεις
είναι ανάγκες-από τις πολύ ανθρώπινες.
Ήθελα κι άλλα, μα δεν έχω τρόπο.
Δυσλεκτικές αοριστίες
και 5 καλοβαλμένες υποσχέσεις.
Στις ταράτσες δε θα 'σαι πάντως.
Ποτέ δε θέλησες να δούμε την πόλη φωτισμένη.

Απόπειρες. Ξανά.

Έχει τον τρόπο της. Η νύχτα. Να εκμαυλίζει.
Να σε ταρακουνά για λίγο, να πιστέψεις.
Θα 'ρθει μια ατέλειωτη στιγμή που θα αποζητά την εκπλήρωση.
Κι εσύ, θα στέκεσαι αμίλητος. Σιωπηρά, παγερά, αδιάφορα.
Λες και κανείς δε στο ζήτησε. Κανείς δε σε θέλησε ποτέ.
Λες και ποτέ δεν άκουσες "σαγαπώ", ποτέ δεν κατόρθωσες τους γλωσσοδέτες.
Μουσικές στο δίπλα διαμέρισμα για κάποια Άννα που γιορτάζει.
Φτηνά τσιγάρα αραδιασμένα, εφηβικές νύχτες και παιδιάστικα λόγια.
Τοm Waits και Σιδηρόπουλος.
Θ' ανάψουμε κανά καλοριφέρ; Αλλοιώνει το κρύο ρε φίλε!
Μετριόμαστε κάθε μέρα κι όλο και βγαίνουμε λιγότεροι.
Κι εσύ εκεί, πάντα απόκοσμα σκεπτικός και αδιάφ(θ)ορος.
Θα σου χαρίσω τις μελανιασμένες μου σημειώσεις, έτσι που να μη θες άλλο να δεις γραφτό.
Ο γέρος μου είπε ν αγαπώ τον εαυτό μου.
Μα πώς;

Αn eye for an eye will leave us blind.

Ήταν εκεί, κρυμμένη πίσω από τα μαλλιά της, που μυρίζουν κέδρο και κανέλα. Ήταν εκεί, πίσω από τα ερωτηματικά και τις εν δυνάμει εκρήξεις σιωπών, ικανές να φωτίσουν το βλέμμα της, έτσι και αφεθούν και κάνουν τον εκkωφαντικό εκείνο κρότο-που θα φοβόταν κι ο πιο αήττητος. Ήταν εκεί. Σε κάθε λέξη, σε κάθε μικρούλα ανάσα ευτυχίας, σε κάθε χτύπο στις εφηβικές σφυγμομετρήσεις, σε κάθε πόθο μη ομολογημένο, σε κάθε νότα που ξεχνούσε, σε κάθε γράμμα που σχημάτιζε. Ήταν εκεί, όταν οι άλλοι, την απέρριψαν, εκεί κι όταν την αγάπησαν-μα δεν είχαν τρόπο να την πείσουν, ούτε φωνή να της μιλήσουν. Ήταν εκεί ακόμα κι όταν δάκρυα τη μάτωναν και σκοτείνιαζαν κι άλλο τα συνεφιασμένα. Ήταν εκεί, στους εξωφρενικούς ενθουσιασμούς μιας ατέλειωτης λιακάδας, που την έκανε να κάνει χαζές αισιόδοξες σκέψεις και να βγαίνει στιγμές στιγμές από αυτό που λεν οι άνθρωποι αυταπάτη. Ήταν εκεί στις ανασφάλειες, στις δειλίες, στα μισοτελειωμένα ποιήματα, στα κακοφτιαγμένα κείμενα και στις ζωγραφιές-πιο πολύ σ' αυτές με τις έντονες και ψυχεδελικές σπείρες και τους αλεπάλληλους κύκλους-ο ένας μέσα στον άλλο, δυσδιάκριτα μπλεγμένοι-μην τους ξεχωρίζεις, έτσι για να νιώθεις πιο κοντά στην ένωση. Ήταν εκεί στις υπερβάσεις, εκεί στις αποτυχίες, εκεί στα τελειοποιημένα κουτάκια που δεν της έκαναν, εκεί στα περιγράμματα που δεν τη χώραγαν, στις ατέρμονες συζητήσεις για το πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο, στις άπειρες συζητήσεις για τον διαχειρισμό των ανθρώπινων, στις μουσικές, στον αέρα, στην αύρα, στο γέλιο, στα μικρά σημαδάκια στο σώμα, στο μωβ κραγιόν στις πετσέτες, στα φιλιά και τις ζεστές αγκαλιές, στις αποτυπώσεις ασυναρτησιών, στα κακοβρασμένα μακαρόνια-ναι, ακόμα και σ' αυτά, εκεί ήταν. Ήταν εκεί, στις υπερπροσπάθεις να ξεχωρίσει, στις αναρτήσεις αυτοέκθεσης, στις αγαπημένες λεξιπλασίες της, στους φάλτσους κιθαρισμούς, στον αγχώδη δρόμο για την εκπλήρωση, στον ακόμα πιο αγχώδη, εκείνο για τον ετεροκαθορισμό. Ήταν εκεί, στις νεανικές αμφιβολίες, στις αναλαμπές ωριμότητας, στα συνδιαλεγόμενα με τη λατρεμένη της, στο αμήχανο γέλιο της, στην ανασφαλή διακριτικότητά της και στις οξύμωρες διαθέσεις της για αυτοέπαρση, στον αστείο της τρόπο να φτιάχνει λίστες και προδιαγεγραμμένα-κι ας τα πήγαινε άθλια με τους αριθμούς-οι καμπύλες των γραμμάτων ήταν αυτές  που αγαπούσε άλλωστε. Ήταν εκεί σε κάθε νέο που ανακάλυπτε, στις μέρες που το μόνο που ήθελε να κάνει είναι να κρυφτεί κι άλλο πίσω από τα σκεπάσματα και στις άλλες, που ήθελε να βγει και να τραγουδήσει την ευτυχία. Να τη γλεντήσει, γιατί είναι νέα και ξέρει πως δε θα ναι για πολύ. Ήταν εκεί στα σιωπηλά, στα κραυγαλέα, στα αλλοτινά, στα μπορντώ νύχια και τα παράξενα σκουλαρίκια, στις πολλές στρώσεις ρούχων το καλοκαίρι και τις λίγες το χειμώνα. ΄Ήταν εκεί στις αντιφάσεις της, στην ανησυχία της να φανεί σωστή μες στην ανορθογραφία της. ΄Ηταν εκεί στα μάτια των άλλων, στους χορούς και τα καταλυτικά οινοπνεύματα, στους ξεθωριασμένους έρωτες, στα καλύτερα που θα ερχόντουσαν, στα "μήπως" και τα "αν". Στις αβεβαιότητες και τις οπισθοχωρήσεις, στα σίγουρα βήματα και τα ανέκφραστα πρόσωπα, στους μισανθρωπισμούς και την ειδωλολατρεία, ήταν εκεί.
Κι εσύ, θέλεις να την ξεριζώσεις από τη θέση της και από το εκεί της, επειδή δε σου πάει και δεν ταιριάζει στο πώς η επιφανειακή και δύστροπη βίβλος των ανθρωποειδών επιτάσσει. Σκούρα τα πράματα αν ναι.

.

Πώς αλλιώς; Αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι. Πώς αλλιώς.



Κι όλο διαβάζω το μονόγραμμα κι έχω αυτοκτονικές τάσεις. Κι όλο απογοητεύομαι και μετά μπάζω τις κυκλοθυμικότητες(πώς λέγεται η λέξη αλλιώς δε θυμάμαι κι ούτε που θέλω να ψάξω-καιρός επιτέλους για λίγες ανορθογραφίες) σε βάζα με νερό παλιό.


Πώς αλλιώς-σου λέει. Αφού.Οι.άνθρωποι.αγαπιούνται.πώς. αλλιώς.

Μη.

ΟνειρΩξεις.

"Τις νύχτες συνήθως ντυνόσουν με κάτι φανταχτερά χρώματα και γυρνούσες τις θεατρικές παραστάσεις σα τρελή, μη και χάσεις καμιά, μη και σε θεωρήσουν αστοιχείωτη οι κουλτουριάρηδες κύκλοι σου κι εκείνος εκεί ο πολύ όμορφος και γοητευτικός που μάλλον είχε δείξει πως ενδιαφέρεται-αλλιώς τι στο καλό ήταν αυτές οι φιλοφρονήσεις που έδιναν και έπαιρναν κάθε που βρισκόσασταν σε κοινές παρέες;.Όμως όλα άλλαξαν από εκείνη τη βραδιά. Είχες αποφασίσει πως το σχέδιο κατάκτησης όχι κάποιου συγκεκριμένου 40άρη, άλλα του κόσμου ολάκερου, που κατάστρωνες χρόνια τώρα, θα ενσαρκωθεί μέσα σε μια βραδιά και θα μετουσιωθεί σε πραγματικότητα με λίγες μόνο σωστές και εύστοχα μελετημένες κινήσεις.
 Ένιωθες τόσο ελκυστική μέσα στο στενό μαύρο φόρεμα σου-εκείνο που κάνει το ντρεπάρισμα στο στήθος κι έπειτα πέφτει ριχτό, αναδεικνύοντας την ευθυτενή και εντυπωσιακή σιλουέτα σου. Το είχες συνδυάσει με τις απίθανες βυσσινί σου γόβες, που είχες αγοράσει πάμφθηνα, μπορεί και μισοτιμής, από ένα παζάρι στη Μονμάρτη. Και μετά είχες βάλει το κοκκινάδι στα σαρκώδη χείλη σου και τα μικρά μαργαριταράκια στ' αυτιά-δώρο από κάποιον αγαπημένο, μα δε θυμάσαι από ποιον. 'Ησουν ένας πραγματικός πειρασμός και τραβούσες τα βλέμματα μ' ένα και μόνο σου ειρωνικό γέλιο-τόσο γοητευτικό, ικανό να παγιδεύσει τον αντίπαλο και να τον κάνει ισόβια θήραμα. Και έδειχνες να περνάς πανέμορφα, έπινες κατακόκκινο κρασί-σαν τα χείλη σου κι αυτό-φλέρταρες κι έλεγες ένα κάρο έξυπνες ιστορίες, χρωματιστές και ταιριαστές κι αυτές-πώς θα μπορούσε άλλωστε να μιλάει ασυνάρτητα μια κάποια που 'χει διαβάσει τόσα λόγια! Ήταν η νύχτα που τον γνώρισες. Και μόλις τον είδες, σα να πάγωσε και η μουσική και τα βλέμματα και οι χοροί και οι κουβέντες-σα να πάγωσε η ίδια σου η ύπαρξη-εξαϋλώθηκε μέσα στις πολλές χαρές και τα γέλια. Κι έγινες ένα σώμα περιφερόμενο στο χώρο, μετέωρο, σχεδόν νεκρό. Τον κοίταζες έντονα-λακκάκια στα ζυγωματικά κάθε που χαμογελούσε, μάτια σπινθιροβόλα, χέρια μακρυά και σίγουρα. Ένιωσες όπως νιώθεις κάθε φορά που παθαίνεις έρωτα. Και κάτι περισσότερο, τώρα δεν ήσουν εσύ, ήταν κάποια άλλη, δύσκαμπτη μέσα στο ακριβό φόρεμα, δειλή στην άρθρωση ακόμα και κόκκινων ψιθύρων. Και ήταν τότε που σε πλησίασε και σου συστήθηκε. Άρης. Μηχανικός στο Λονδίνο, εργένης, στα 38. Πόσο όμορφος, έτσι που τα καστανά μαλλιά του πέφτουν στα μάτια του και πλαισιώνουν το πρόσωπό του. Πόσο όμορφος και μοναδικός! Μιλούσατε για ένα σωρό πράγματα-τη δουλειά, τις ταινίες, τα θέατρα(τόσα είχες δει!), τα βιβλία,τις μουσικές, τον Κοκτώ, τον εξπρεσιονισμό και τ' άλλα ρεύματα που συνάντησατε στα ταξίδια και τις εκθέσεις-πολλές κι αυτές. Και τότε ήταν που έσκυψε και σε φίλησε, διεκδικητικά και τρυφερά μαζί-έτσι που μόνο αυτός σ' είχε φιλήσει μέχρι τώρα. Κι ήσουν έτοιμη, έτοιμη πια να κατακτήσεις τον κόσμο και να πεις πως τα κατάφερες."

-"Ναι Μήτσο μου, οι κάλτσες σου είναι μανταρισμένες και καλοπλυμένες-τρίτο συρτάρι, δίπλα στο γαλάζιο σου σώβρακο. Έλα άντε, θα κρυώσουν οι φακές."